Ι.Β.Λένιν: Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και οι γυναίκες

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ (αρ. φυλ.31, σελ 2, 1-15 Μάρτη 1995)

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και οι γυναίκες

Ι.Β.Λένιν

Σε κείνον που τυχόν θα πει πως η θεωρία μας είναι ξένη από τη ζωή, θα του υπενθυμίσουμε δυο γεγονότα από την παγκόσμια ιστορία, το ρόλο των τραστ και την εργασία των γυναικών στα εργοστάσια, από το ένα μέρος, την Κομμούνα του 1871 και τη Δεκεμβριανή εξέγερση του 1905 στη Ρωσία, από το άλλο. Σκοπός της μπουρζουαζίας είναι να αναπτύξει τα τραστ και να συγκεντρώσει παιδιά και γυναίκες στα εργοστάσια ανεξάρτητα αν εκεί υποφέρουν, αν λιμοκτονούν, αν καταδικάζονται στην πιο μεγάλη εξαθλίωση. Δεν χρειαζόμαστε καθόλου μια τέτοια ανάπτυξη, δεν θα την ‘’υποστηρίξουμε’’, θα αγωνιστούμε εναντίον της. Αλλά με ποιόν τρόπο θα αγωνιστούμε? Ξέρουμε πως τα τραστ και η εργασία των γυναικών στα εργοστάσια σημαίνουν πρόοδο. Δεν θέλουμε να ξαναγυρίσουμε προς τα πίσω, στη χειροτεχνία, στον προμονοπωλιακό καπιταλισμό, στην εργασία των γυναικών στο σπίτι (οικιακή εργασία). Θέλουμε να τραβήξουμε μπροστά μέσω των τραστ, κλπ… και πιο μακριά ακόμα από αυτά, προς το σοσιαλισμό. Αυτός ο τρόπος της σκέψης, που λαβαίνει υπόψη του την αντικειμενικά εξελισσόμενη πραγματικότητα, μπορεί να εφαρμοστεί, με τις τροποποιήσεις που επιβάλλονται, στη σημερινή στρατιωτική οργάνωση του λαού. Σήμερα, η ιμπεριαλιστική αστική τάξη δεν διοργανώνει στρατιωτικά μόνο όλους τους άνδρες, μα ακόμα και τη νεολαία. Αύριο, ίσως προσωρήσει ακόμα περισσότερο και διοργανώσει στρατιωτικά και τις γυναίκες. Πάνω σε αυτό το θέμα μπορούμε να πούμε, τόσο το καλύτερο! Ας βιαστούν! Όσο γρηγορότερα γίνει αυτό τόσο γρηγορότερα θα φθάσουμε στην ένοπλη εξέγερση ενάντια στον καπιταλισμό. Πως είναι δυνατό οι σοσιαλδημοκράτες να φοβούνται από τη στρατιωτική διοργάνωση της νειλαίας, κλπ, αν λάβουν υπόψη τους το παράδειγμα της Κομμούνας? Αυτή δεν είναι μια ‘’θεωρία έξω από τη ζωή’’. Αυτά δεν είναι όνειρα αλλά γεγονότα. Και θα ήταν αλήθεια πολύ λυπηρό αν οι σοσιαλδημοκράτες, αντίθετα από τα πολιτικά και οικονομικά γεγονότα, δεν πιστεύουν ότι η ιμπεριαλιστική εποχή και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος μπορεί αναπόφευκτα να οδηγήσει στην επανάληψη παρόμοιων γεγονότων.

Ένας αστός που παρακολουθούσε από κοντά τα γεγονότα της Κομμούνας, έγραφε το Μάη του 1871, σε μια αγγλική εφημερία, ‘’Αν το γαλλικό έθνος αποτελούνταν μόνο από γυναίκες, τι τρομερό έθνος που θα ήταν’’! Κατά τη διάρκεια της Κομμούνας, οι γυναίκες και τα παιδιά των δέκα τριών χρονών αγωνίζονται πλάϊ στους άνδρες. Δεν θα μπορεί να γίνει διαφορετικά στις μελλοντικές μάχες για την ανατροπή της αστικής τάξης. Οι γυναίκες των προλεταρίων δεν θα καθίσουν με σταυρωμένα χέρια, να αγναντεύουν την πάνοπλη αστική τάξη να πυροβολεί τους πενιχρά οπλισμένους ή άοπλους εργάτες. Θα αρπάξουν τα όπλα και στα 1871 και σε όλα τα σημερινά έθνη που τρομοκρατούσαν ή για την ακρίβεια, από το σημερινό εργατικό κίνημα που είναι αποδιοργανωμένο- περισσότερο εξαιτίας των οπορτουνιστών παρά εξαιτίας των κυβερνήσεων- θα ξεπηδήσει χωρίς αμφιβολία, αργά ή γρήγορα, αλλά αναπόφευκτα μια διεθνής ένωση των ‘’τρομερών εθνών’’, δηλαδή του επαναστατικού προλεταριάτου. Σήμερα η στρατιωτική διοργάνωση εισχωρεί όλο και πιο πολύ σε ολόκληρη την κοινωνική ζωή. Ο ιμπεριαλισμός είναι ο λυσσώδης αγώνας των μεγάλων δυνάμεων για το μοίρασμα και το ξανα μοίρασμα του κόσμου και για αυτό ακριβώς θα καταλήξει να διοργανώσει στρατιωτικά όλες τις χώρες, ακόμα και τις ουδέτερες και τις μικρές. Ενάντια σε αυτό, τι θα κάνουν οι γυναίκες των προλεταρίων? Θα περιοριστούν να αναθεματίζουν τον πόλεμο και ότι έχει σχέση με τον πόλεμο, και δεν θα διακηρύσσουν παρά τον αφοπλισμό? Ποτέ οι γυναίκες της καταπιεζόμενης εργατικής τάξης που είναι πραγματικά επαναστατική, δεν θα συγκατατεθούν να παίξουν έναν τόσο επαίσχυντο ρόλο. Θα πουν στα παιδιά τους.. ‘’Μετά από λίγο θα μεγαλώσετε, ια γίνετε άνδρες. Θα σας δώσουν ένα όπλο. Πάρτε το και μάθετε την πολεμική τέχνη. Είναι μια απαραίτητη γνώση που θα πρέπει να αποκτήσετε σεις οι προλετάριοι, όχι για να πυροβολήσετε τα αδέλφια σας, τους εργάτες των άλλων χωρών όπως κάνετε στο σημερινό πόλεμο κι όπως σας συμβουλεύουν να κάνετε οι προδότες του σοσιαλισμού – αλλά για να αγωνιστείτε ενάντια στην μπουρζουαζία της χώρας, να βάλετε ένα τέλος στην εκμετάλλευση, στην αθλιότητα, στους πολέμους, όχι με αφορισμούς και ταξίματα αλλά νικώντας την μπουρζουαζία και αφοπλίζοντάς την’’.

Άρθρο που δημοσιεύεται με αφορμή την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

(Η 8^η του Μάρτη βρίσκει τις γυναίκες της χώρας μας αντιμέτωπες με το φαινόμενο της μαζικής ανεργίας, με την επίθεση του ντόπιου και ΕΟΚικού κεφαλαίου στις κατακτήσεις της και με τις επεμβάσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στα Βαλκάνια, που εγκυμονούν την αλληλοσφαγή των λαών. Μπροστά στον κίνδυνο του πολέμου και για το σωστό προσανατολισμό αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα το άρθρο του Λένιν ‘’ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και οι γυναίκες)

Ένα από τα πολλά γράμματα που δεν τόλμησε ο “Ριζοσπάστης” να δημοσιεύσει

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ (αρ. φυλ. 39, σελ 2, 1-31 Ιούλη 1995)

Του σ. Αποστόλου Δημακοπούλου

Διάβασα στο "Ριζοσπάστη" καθώς και στη μπροσούρα του ΚΚΕ (24.3.95) σχετικά "για τους παράγοντες που καθόρισαν την ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος στην Ευρώπη". Τόσο σε άρθρο της συναγωνίστριας Ελένης Μπέλου στο "Ρ" (9 Απρίλη 95) όσο και στη μπροσούρα του ΚΚΕ η εκτίμηση είναι ότι στη δεκαετία του ’90 πραγματοποιήθηκαν εξελίξεις και αλλαγές που συγκλόνισαν τον κόσμο και καταλήγει η μπροσούρα σελ 46, ξανά στα 1989-1991, "δίχως ισχυρό ενωμένο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα δεν είναι δυνατό να προωθηθεί και το Ενιαίο Μέτωπο των λαών που δοκιμάζονται από τα δεινά του καπιταλισμού και τη νέα επιθετικότητα που αυτή απέκτησε ύστερα από τις δραματικές εξελίξεις των ετών 1989-1991". Διαβάζοντας κανείς αυτές τις γραμμές χωρίς να έχει ζήσει εκείνα τα χρόνια 1950-1991 στις χώρες τις ανατολικές ίσως –λέω ίσως- πιστέψει ότι οι σοσιαλιστικές χώρες ή καλύτερα το σοσιαλιστικό σύστημα ανατράπηκε στα χρόνια 1989-1991 και όχι στα 1956 με το αντικομμουνιστικό-αντισοσιαλιστικό πραξικοπηματικό χρουστσωφικό 20^ο εγκληματικό συνέδριο και στην επικράτηση της ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης. Γιατί "ψάχνετε" ακόμα για τη βασική αιτία, όταν είναι γνωστό ότι οι χιλιάδες έλληνες κομμουνιστές της Τασκένδης και των άλλων ΛΔ χωρών, με επικεφαλής τον αλύγιστο Γραμματέα του Κόμματος Ν. Ζαχαριάδη, ήταν οι πρώτοι –πριν 40 χρόνια- στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα που αντιτάχθηκαν σε αυτήν την προδοσία και κατά πολέμησαν την αντεπαναστατική γραμμή του 20^ου Συνεδρίου που επιβλήθηκε στο ΚΚΕ με την ωμή και χωρίς προσχήματα επέμβαση του Χρουστσόφ στο Κόμμα μας, καθώς και στα άλλα κόμματα με τις γνωστές επεμβάσεις? Αλήθεια δεν είναι ακόμα φανερό, ότι με τη σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20^ου και 22^ου συνεδρίου δεν ήταν ποτέ δυνατό να συνεχιστεί η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη Σ.Ε. και στις άλλες χώρες, όπως συνέβηκε? Πώς ήταν δυνατό να συνεχιστεί η οικοδόμηση του σοσιαλισμού, όταν στο 20^ο Συνέδριο, για πρώτη φορά, η καπιταλιστική Τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία βαφτίζεται "σοσιαλιστική" για την οποία το Γραφείο Πληροφοριών των κομμουνιστικών κομμάτων στη δεύτερη Ανακοίνωση-Απόφαση του Νοέμβρη 1949 (η πρώτη τον Ιούνη 1948) σωστά διαπίστωνε ότι η ΄΄κλίκα των πληρωμένων κατασκόπων και δολοφόνων του Βελιγραδίου" πέρασε "από τον εθνικισμό στο φασισμό και στην απευθείας προδοσία των εθνικών συμφερόντων της Γιουγκοσλαβίας"? Η γραμμή του Χρουστσόφ ήταν προδοτική γραμμή του Τίτο και της σοσιαλδημοκρατίας. Ήταν ποτέ δυνατό να συνεχίσει την οικοδόμηση του σοσιαλισμού η ομάδα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ που κατασυκοφαντούσε το σοσιαλισμό στο πρόσωπο του Στάλιν? Αλήθεια, δεν είναι ούτε και σήμερα φανερό ότι αυτή ήταν μια αντεπαναστατική και αντικομμουνιστική ομάδα? Ο αγαπημένος σας Χρουστσόφ φρόντισε να αφήσει την τελευταία του πνοή στη Μόσχα ο ηγέτης της Πολωνίας Μπ. Μπιερούτ (την ημέρα στις 11 Μαρτίου 1956 μίλησε στο 20^ο συνέδριο και υπογράμμισε τον κίνδυνο του ρεβιζιονισμού στα κόμματα, από το Βελιγράδι, το βράδυ της ίδιας μέρας και ώρα 23.35 "πεθαίνει"- δολοφονείται στη Μόσχα). Και μετά την κηδεία του τις 16 Μάρτη δεν περάσανε ούτε δύο βδομάδες καθαιρείται όλη η ηγεσία του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας και στη θέση τους ο Χρουστσόφ τοποθετεί τον αντικομμουνιστή Γκομούλκα , ενώ ο Ροκόφσκι που σκότωσε ναζιστές στον πόλεμο δεν ήτανε καλός, έτσι "Ριζοσπάστη"? Δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος και στην Πολωνία μέχρι το τέλος του 1957 πετάξανε και μέχρι τον Γραμματέα των ΚΟΒ, στην ουσία διάλυση του Ε.Ε.Κ.Π. Άρχισαν ιδιωτικά ιατρεία, ιδιωτικό εμπόριο, διάλυση της κολεκτιβοποίησης της αγροτικής οικονομίας. Ενώ το 1956 σύμφωνα με τον πολωνικό τύπο η κολεκτιβοποίηση της αγροτικής οικονομίας είχε φθάσει στο 29,8%, το 1963 έπεσε στο 11,2% και αυτά τα κολχόζ-σοφχόζ τα πήρανε στα χέρια τους άνθρωποι του Γκομούλκα και τα μετέτρεψαν σε ατομικά τους φέουδα. Στη δεκαετία του 1960-1970 έχουμε ιδιώτες πολυεκατομμυριούχους όπως στην πόλη Κρακοβία τον Ιούρεκ με 500 εκατομμύρια Ζλότ, τη στιγμή που ο μισθός το εργάτη δεν ξεπερνούσε τα 15.000 Ζλότ. Έχουμε στην πολη Σκλάρσκα Πορένμπα τον Εριβ Καμίνσκι με χοτέλ 68 κρεβάτια, με δικό του εστιατόριο και υπαλλήλους, σύμφωνα με την τοπική εφημερία του Βρότσλαβ έχουμε τσιφλικά στο Ζέσουφ με 83 εκτάρια (830 στρέμματα) και από την ισότητα που υπήρχε μέχρι το 1956, ανάλογα με τη δουλειά του ο καθένας αμειβόμασταν, όλα αυτά πήγανε περίπατο (δωρεάν υγεία, παιδεία, κατοικία). Φθάσαμε στη δεκαετία του 1970 με έλλειψη τροφίμων και τι θα μπορούσαμε να αναφέρουμε μέχρι έλλειψη καραμέλες για τα παιδάκια. Ας σταματήσουμε εδώ για την Πολωνία. Στην Τσεχοσλοβακία "θάνατος"-δολοφονία του Γκότβαλτ μετά την επιστροφή του από την κηδεία του Στάλιν, Νοβότνι και αργότερα Ντούπτσεκ που κάλπαζε στους καπιταλιστικούς κάμπους όπως κατάγγειλε τότε ο συν Ενβέρ Χότζα. Στην Ουγγαρία καθαίρεση της ηγεσίας με επικεφαλής τον σ.Μάτιας Ράκοσι και εξορία του στη Σ.Ε. και στη θέση του, βγάλανε από τη φυλακή τους συνεργάτες των ναζιστών, ο Χρουστσόφ βάζει τον Ι. Νάγκι, που οδήγησε στην αντεπανάσταση με τη σφαγή 18.000 κομμουνιστών, σύμφωνα με τον πολωνικό τύπο, και την επέμβαση των σοβιετικών τανκς και τον Ι. Νάγκι να τον παίρνει η Γιουγκοσλαβική Πρεσβεία και να του δίνει ο "κομμουνιστής" Τίτο άσυλο κλπ., κλπ. Ανάλογα έγιναν και στις άλλες χώρες που οδήγησαν στο πέρασμα των ρεβιζιονιστών στην ηγεσία των κομμάτων και του κράτους. Με ποια κριτήρια χαρακτηρίστηκαν, και χαρακτηρίζονται ακόμα και σήμερα ως "σοσιαλιστικές" χώρες που μετά το 1956 ως το 1989-1991 δεν είχαν δικτατορία του προλεταριάτου και που όπως η Γιουγκοσλαβία στην οικονομία της είχε ιδιωτικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις, η Πολωνία με κυριαρχία στην αγροτική οικονομία της ατομικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και σε άλλους τομείς που ήταν "χώρα της ΚΟΜΕΚΟΝ με μεγαλύτερο ποσοστό ατομικής ιδιοκτησίας στην αγροτική παραγωγή, 80% μικρή ιδιοκτησία, με 20% κοινωνική ("Ριζοσπάστης" 24.8.80), η Ουγγαρία με ιδιώτες καπιταλιστικές επιχειρήσεις στη βιομηχανία και αγροτική οικονομία, αλλά και η ίδια η Σ.Ε. που σε αυτή ο ιδιωτικός καπιταλιστικός τομέας το 1970 "παρήγε το 38% από όλα τα λαχανικά, το 35% από το κρέας και το 53% από τα αυγά κλπ? (ΚΟΜΕΠ, 2/1995, ΣΕΛ 81). Η συναγωνίστρια Ελ. Κατροδαύλη κρύβει, ότι η ιδιωτικοποίηση της αγροτικής οικονομίας είναι ένα από τα πολλά "κατορθώματα" της ομάδας Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ και παραπλανητικά μιλάει για "βιοτικό νοικοκυριό" και ισχυρίζεται, ότι τάχα ο "μικρός εμπορευματοπαραγωγός" στην αγροτική οικονομία δεν έπαψε να υπάρχει και να παίζει έναν όχι ευκαταφρόνητο ρόλο. Και οι κρατικές επιχειρήσεις, χωρίς δικτατορία του προλεταριάτου, ήταν καπιταλιστικές. Για το ΚΚΕ χρειάζονται πάρα πολλές σελίδες, θα σημειώσω μόνο σε αυτό η ρεβιζιονιστική γραμμή του 20^ου Συνεδρίου πέρασε με την ωμή επέμβαση του Χρουστσόφ και την παρασυναγωγή της 6^ης Ολομέλειας, και ακόμα ότι στο εξωτερικό στις τότε Λ.Δ. οι 6-ολομελίτες χυμήξανε να μας κατασπαράξουνε γιατί αντιδρούσαμε στο αντικομμουνιστικό 20^ο Συνέδριο και πρά λίγο αν συμφωνούσε η πολωνική κυβέρνηση ακόμη και για εξορίες μας ετοιμάζανε, όπως έγινε στην Τασκένδη που στάλθηκαν δεκάδες κομμουνιστές στη Σιβηρία ακόμη και οικογένειες με μωρά παιδιά, μεταξύ των οποίων και ο Ν. Ζαχαριάδης που δολοφονήθηκε τον Αύγουστο του 1973 στο Σουργκούτ. Και σας ρωτή συναγωνιστές μου του "ΚΚΕ" όλα αυτά έγιναν επί Γκορμπατσόφ 1989-1991? Συναγωνιστή Χαρίλαε που φάγαμε τα τσουκνίδια στα βουνά της Ελλάδας και λιπάναμε με χιλιάδες πτώματα αγωνιστών και αγωνιστριών και με τα κομμάτια κομμένα από το σώμα μας και με χιλιάδες θύματα στα μπουντρούμια και στα ξερονήσια, γιατί όταν σε ρώτησα στη συγκέντρωση του καφενείου στο χωριό Μητρόπολη Καρδίτσας το 1991 προεκλογική περίοδο, πώς ήταν επί Στάλιν το σοσιαλιστικό στρατόπεδο και το παγκόσμιο κομμουνιστικό εργατικό κίνημα και πώς είναι σήμερα απάντησες.. "να.. ο Γκορμπατσόφ μίλησε στους εργάτες του εργοστασίου παπουτσιών ότι, ότι, ότι,… Παρακαλώ να συνέλθετε να γίνει ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ το ΚΚΕ. Το μεγάλο ερώτημα, για τους κομμουνιστές μετά το ’56 και σήμερα, δεν είναι ο διάλογος αυτός ή η συνέχισή του, αλλά είναι.. ΣΥΝΕΧΙΣΗ Η΄ ΕΓΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΧΡΟΥΣΤΣΟΦΙΚΟΥ ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΜΟΥ, που κατέστρεψε τα πάντα? Εγώ που συνδέθηκα με το πολυαγαπημένο Κ.Κ. σε ηλικία 14 ετών, το 1935 που ο αδελφός μου ανήκε στον κομματικό πυρήνα του χωριού μας με γραμματέα τον αγνό, τίμιο αγωνιστή, ταλαιπωρημένο αγρότη, σ. Δημήτρη Σκούτρα και μου βάζουνε να σέρνω από την Καρδίτσα κρυφά εφημερίδες "Λαϊκό Μέτωπο" και να σε ακούω τη λέξη ισότητα με αιχμαλώτησε. Αλλά την ισότητα την έζησα στα χρόνια 1950-1956 όμορφα στην Πολωνία που ο καθένας με τη δουλειά του αμείβονταν. Με δωρεάν υγεία, παιδεία, κατοικία. Αχ, για τέτοιο σύστημα να δίνεις και τη ζωή σου, αξίζει!

Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ - 115 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου προλετάριου επαναστάτη και κλασικού του μαρξισμού

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ (αρ.φυλ. 27, σελ. 4, 1-15 Γενάρη 1995)

Στις 21 Δεκεμβρίου του 1879 στο Γκόρι της Γεωργίας γεννήθηκε ο Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι. Οι γονείς του Κατερίνα Κεκέ και ο πατέρας του Βησαριόνοβιτς Γκεόργκιεφ, ανήκαν στην τάξη απελευθερωμένων δουλοπάροικων. Από το 1884, οι γονείς του λόγω φτώχειας τον βάζουν στην ιερατική σχολή του Γκόρι και το 1893 τον στέλνουν σε ορθόδοξο σεμινάριο. Ο Ιωσήφ από μικρός διάβαζε πολύ και κυρίως αριστερή λογοτεχνία, Δαρβίνο, μαρξιστικά έργα καθώς επίσης Πλεχάνωφ, Μάρτωφ και άλλους. Περισσότερο ασχολούνταν με αριστερή λογοτεχνία, παρά με τα μαθήματα του ορθόδοξου σεμιναρίου. Ήταν πολύ έξυπνος, σεμνός, απλός, αποφασιστικός, υπομονετικός και αγωνιστικός. Είχε εξαιρετικά και διακριτικά προσόντα. Σαν παιδί φτωχής οικογένειας, γνώρισε από πρώτο χέρι τι θα πει φτώχεια, πείνα, κρύο, δυστυχία. Η κατάσταση αυτή επέδρασε στη διαμόρφωση και στην ανάπτυξη της ταξικής του συνείδησης μισώντας τσαρικό καθεστώς, τους καπιταλιστές, τους αριστοκράτες διανοούμενους. Πάντα μιλούσε τη συνηθισμένη γλώσσα που μιλούσαν οι πλατιές εργαζόμενες λαϊκές μάζες. Από μικρός προσχώρησε σε μία σοσιαλδημοκρατική οργάνωση τη ‘’Μεσσάμε Ντάσου’’. Έπαιρνε μέρος ενεργό σε μαρξιστικούς εργατικούς κύκλους, ενεργητικά συμμετείχε στις συζητήσεις, διακρινόταν για τη διαύγεια και την έκφραση σκέψεων. Οι εργαζόμενοι τον εκτιμούσαν και τον άκουγαν με μεγάλη προσοχή επειδή υποστήριζε τα κοινά συμφέροντα τους, και επειδή και ο ίδιος προερχότανε από τις γραμμές τους. Παρόλο που οι γονείς του δεν διέθεταν κανενός είδους βιβλιοθήκη, ο Ιωσήφ ήταν αναγκασμένος να χρησιμοποιεί τις βιβλιοθήκες της πόλης, συμπληρώνοντας και πλουτίζοντας τις γνώσεις του. Γίνεται μέλος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Ρωσίας. Γνωρίζεται με το έργο του Λένιν “Ένα βήμα μπρός δύο βήματα πίσω”. Τάσσεται με την πτέρυγα του Λένιν, τους Μπολσεβίκους. Εν τω μεταξύ έχει διωχθεί από το ορθόδοξο σεμινάριο, όμως κατορθώνει να πιάνει δουλειά στο αστεροσκοπείο της πόλης και έτσι καλυτερεύει κάπως τα οικονομικά του. Παίρνει ενεργό μέρος ως προπαγανδιστής, καθοδηγητής και οργανωτής σε διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, απεργίες. Οργανώνει πιεστήρια, τυπώνει προκηρύξεις, άρθρα που διαφωτίζουν, εξηγούν τα δικαιώματα των εργαζομένων, καταδικάζουν τους εκμεταλλευτές, την καταπίεση, προβάλλουν το οχτάωρο εργασίας, κριτικάρουν το καθεστώς του Τσάρου και τη στάση των μενσεβίκων. Υπερασπίζει τον Λένιν, που τον θεωρούσε τον μοναδικό ηγέτη και πολύ ανώτερο από τους Μάρτωφ, Πλεχάνωφ και άλλους. Οι τσαρικές αρχές τον συλλαμβάνουν, τον φυλακίζουν, τον εξορίζουν στη Σιβηρία. Με τη βοήθεια της εκεί οργάνωσης δραπετεύει. Ξαναγυρίζει στο Βατούμ. Ρίχνεται ακούραστα στη δουλειά. Η ζωή του, η δράση του είναι πάντα στην παρανομία. Εκλέγεται μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος το 1905 όταν παίρνει μέρος στη συνδιάσκεψη στο Τάμερφορς της Φιλανδίας. Εν τω μεταξύ παίρνει το όνομα Κόμπα, Ιβάνοβιτς, Στάλιν (ατσάλινος). Παίρνει μέρος στο ενωτικό συνέδριο της Στοκχόλμης τον Απρίλη του 1906. Το 1907 παίρνει μέρος στο συνέδριο του Λονδίνου. Οι μενσεβίκοι και εδώ αντέδρασαν έντονα για την συμμετοχή του Ιβάνοβιτς στο συνέδριο, που εκπροσωπούσε το εσωτερικό και ήταν το βασικό στέλεχος του. Πάλι συλλαμβάνεται, φυλακίζεται και εξορίζεται, μα ξανά δραπετεύει. Πηγαίνει στην Πετρούπολη και από εκεί στο Μπακού. Το Γενάρη του 1912 ήταν εξόριστος και δεν μπόρεσε να πάρει μέρος στη σύσκεψη της Πράγας. Εκλέγεται μέλος της Κ.Ε. παρά την αντίσταση πολλών. Τέλος του 1912 παίρνει μέρος στη σύσκεψη του Κατοβίτσε που του ανέθεσε ο Λένιν να γράψει σχετικά με το εθνικό ζήτημα. Επισκέφτηκε την Αυστρία, Ελβετία για να γνωριστεί με τις εκεί καταστάσεις. Τελειώνει το θαυμάσιο έργο “Μαρξισμός και το εθνικό ζήτημα”, γεγονός που άφησε το Λένιν κατάπληκτο, ο οποίος δε δίστασε να επαινέσει αυτόν τον Γεωργιανό καυκάσιο άνθρωπο. Ο Στάλιν ήταν ο βασικότερος ηγέτης του εσωτερικού. Ζούσε, δούλευε, δρούσε στο εσωτερικό. Συλλαμβάνεται στην Πετρούπολη στις 23.3.1913 ύστερα από προδοσία. Εξορίζεται στη Σιβηρία που και πάλι δραπετεύει και φθάνει στην Πετρούπολη στις 12 Μάρτη 1917. Ρίχνεται στη δουλειά, γράφει άρθρα, κινητοποιεί τους Μπολσεβίκους ώσπου τον Απρίλη του 1917 επιστρέφει ο Λένιν από το εξωτερικό.

Ο Στάλιν συμπλήρωνε τον περασμένο χρόνο τα 115 χρόνια από τη γέννησή του καθώς και 41 χρόνια από τη δολοφονία του στις 5.3.1953. Η δεύτερη δολοφονία του έγινε μυστική συνεδρίαση του 20^ου Συνεδρίου το Φλεβάρη του 1956, στην οποία αποκηρύσσεται το έργο του της υπεράσπισης και οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ. Ο Στάλινσαν άνθρωπος και σαν ηγέτης ήταν και θα παραμείνει ζωντανός όχι μόνο στους λαούς της πρώην Σοβιετικής Ένωσης αλλά σε ολόκληρο το διεθνές κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα και σε όλους τους λαούς που αγωνίζονται για την ειρήνη, ελευθερία, δημοκρατία και την εθνική του ανεξαρτησία. Αυτή η δολοφονία ήταν δολοφονία ενάντια στο σοσιαλιστικό κοινωνικό σύστημα. Ο Μαρξ και ο Ένγκελς ήταν οι δημιουργοί της προλεταριακής επιστήμης της επανάστασης και του επιστημονικού σοσιαλισμού, οι οποίοι με τις βασικές αρχές της οργάνωσης των εργατών στην Πρώτη Διεθνή και το “Κομμουνιστικό Μανιφέστο” (“προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε”) δείξανε το δρόμο της πάλης των εργαζομένων ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση της αστικής τάξης. Ο Λένιν και ο Στάλιν όχι μόνο προετοίμασαν, εργάστηκαν, καθοδήγησαν την επανάσταση στη Ρωσία, αλλά ανέπτυξαν τη μαρξιστική επιστημονική θεωρία του Μαρξ παραπέρα, την πλούτισαν και με τη νίκη του Μεγάλου Οκτώβρη 1917, έβαλαν τα πρώτα θεμέλια του σοσιαλισμού, αναδείχνοντας στην εξουσία την εργατική τάξη με τη σύμμαχό της αγροτιά, εγκαθιδρύοντας τη δικτατορία του προλεταριάτου σε μια καθυστερημένη καπιταλιστική χώρα τη Ρωσία. Μετά το θάνατο του Λένιν, ο συνεργάτης του Στάλιν, είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του Κ.Κ. Μπολσεβίκων, της σοβιετικής κυβέρνησης και των λαών της ΕΣΣΔ, ο καθολικά αναγνωρισμένος ηγέτης του διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος. Ο Στάλιν, το κόμμα των Μπολσεβίκων και οι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης διεξάγουν εναντίον όλων των εχθρών τόσο των εσωτερικών όσο και των εξωτερικών αποφασιστικό αγώνα προασπίζοντας και σταθεροποιώντας το πρώτο σοσιαλιστικό κράτους του κόσμου. Με συνέπεια εφάρμοσαν τη γραμμή της σοσιαλιστικής εκβιομηχάνισης βασιζόμενοι στις δυνάμεις τους, την κολεκτιβοποίηση της αγροτικής οικονομίας, σημειώνοντας κολοσσιαίες επιτυχίες στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας, σταθεροποιώντας τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Ο Στάλιν στον αγώνα ενάντια στον οπορτουνισμό κάθε απόχρωσης, των άσπονδων εχθρών του λενινισμού, τροτσκιστών, μπουχαρινικών, ζηνοβιεφικών και όλων των πρακτόρων της αστικής τάξης, υπερασπίστηκε τον μαρξισμό-λενινισμό. Ο Στάλιν με μια σειρά από θεωρητικά έργα ανέπτυξε τη θεωρία του μαρξισμού-λενινισμού παραπέρα, και έτσι προσέφερε μια μεγάλη συμβολή στο διεθνές κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα. Ο Στάλιν εφάρμοσε εξωτερική πολιτική ανταποκρινόμενη στον προλεταριακό διεθνισμό, που βοήθησε πάρα πολύ τον επαναστατικό αγώνα των λαών του κόσμου και την ανάπτυξη του διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος. Ο Στάλιν στάθηκε στην πρωτοπορία του ιστορικού ρεύματος διευθύνοντας, με αδιαλλαξία τον αγώνα της ταξικής πάλης του προλεταριάτου ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον καπιταλισμό, την αστική τάξη και την αντίδραση. Η δραστηριότητα του Στάλιν ήταν στενά συνδεδεμένη με τον αγώνα των λαών του κόσμου για τη λευτεριά, την ειρήνη, τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία τους. Η ζωή, η δράση και το έργο του Στάλιν ήταν η ζωή ενός μεγάλου ηγέτη, ενός μαρξιστή-λενινιστή, ενός επαναστάτη προλετάριου. Τέτοιοι άνθρωποι, πιστοί προλετάριοι επαναστάτες, μαρξιστές-λενινιστές δεν γεννούνται συχνά. Με τη δολοφονία του Στάλιν από τη χρουστσιωφική ομάδα, το διεθνές σοσιαλιστικό κοινωνικό σύστημα, το διεθνές κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα, έχασαν έναν Μεγάλο ηγέτη και οι φιλειρηνικοί λαοί του κόσμου έναν πιστό και ακριβό υπερασπιστή και ανιδιοτελή φίλο τους. Ο διεθνής καπιταλισμός, βλέποντας στη Σοβιετική Ένωση τον κύριο επικίνδυνο εχθρό του, από τη νίκη του Οκτώβρη και τις επιτυχίες που αυτή πέτυχε σε όλη τη διάρκεια της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, προσπαθούσε με κάθε τρόπο να την απομονώσει από έξω, ενώ από τα μέσα ενθάρρυνε και οργάνωνε διάφορες συνομωσίες, σαμποτάζ και εγκλήματα, στέλνοντας κατασκόπους, προδότες, και ότι άλλο μέσο μπορούσε να χρησιμοποιήσει. Ο Στάλιν, οι μπολσεβίκοι, οι λαοί της Σ.Ε. ήταν πάντα άγρυπνοι και ματαίωναν κάθε εχθρικό σχέδιο. Ο Στάλιν ήξερε πότε και σε πιο βαθμό έπρεπε να κάνει συμβιβασμούς, που αυτοί να μην έθιγαν τη μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογία, να μην χαλάρωναν και απαρνούνταν την ταξική πάλη, αντίθετα να είχε όσο το δυνατό περισσότερα οφέλη από αυτούς, προς το συμφέρον της επανάστασης, του σοσιαλισμού, προς τη Σ.Ε. και τους φίλους της. Οι κομμουνιστές, σε όλα τα μέρη του κόσμου που αγωνίζονταν ενάντια στον παγκόσμιο καπιταλισμό, θεωρούνταν από όλους τους εχθρούς, τους αστούς και τους αποστάτες του μαρξισμού-λενινισμού, ‘’πράκτορες’’ της Σ.Ε. και του Στάλιν. Ο Στάλιν ποτέ δεν ξεχνούσε τον κίνδυνο που απειλούσε τη Σ.Ε.. Πάντα έδινε ξεκάθαρες οδηγίες, ώστε το κόμμα να σφυρηλατηθεί και να είναι έτοιμο σε περίπτωση πολέμου, συνιστούσε τη μεγαλύτερη ενότητα των λαών της Σ.Ε. υπερασπίζοντας την σοσιαλιστική πατρίδα όταν αυτό χρειαστεί. Ο Στάλιν μελετώντας την πολιτική κατάσταση, την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, πρότεινε στις κυβερνήσεις των μεγάλων δυνάμεων της Δυτικής Ευρώπης τη δημιουργία μιας συμμαχίας ενάντια στο ναζισμό της χιτλερικής Γερμανίας, οι οποίες αρνήθηκαν κατηγορηματικά, ενώ οι ίδιες αυτές είχαν βοηθήσει την άνοδό του στην εξουσία με κύριο και βασικό σκοπό να στραφεί ενάντια στην Σ.Ε. Ο Στάλιν προέβλεπε και κριτικά μελετούσε την κάθε κατάσταση, για αυτό το 1939 σύναψε με τη Γερμανία το γνωστό σύμφωνο μη επίθεσης, εκμεταλλευόμενος τις αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών και με σκοπό να απομακρύνει τον πόλεμο όσο το δυνατόν περισσότερο για να δυναμώσει την άμυνα της χώρας του επειδή γνώριζε, ότι αυτή ια φέρει το μεγαλύτερο βάρος σε αυτόν και διότι είχε δοθεί προτεραιότητα στην ειρηνική δουλειά. Η χιτλερική Γερμανία παραβίασε τη συμφωνία αυτή και στις 22.6.1941 επιτέθηκε ενάντια στη Σ.Ε. με τον αποκαλούμενο ‘’κεραυνοβόλο πόλεμο’’ με τον οποίο υπολόγιζε ότι σε δυο μήνες θα κατακτούσε τη χώρα που οικοδομούσε το σοσιαλισμό, και την ανάγκασε να πολεμήσει έτσι όπως πολέμησε στην περίοδο του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Στάλιν στην ομιλία του στις 3 του Ιούνη του ’41 από το ραδιόφωνο απευθυνόμενος στους λαούς της Σ.Ε. τόνιζε, ‘’ο εχθρός είναι αδυσώπητος. Θέλει να αρπάξει τη γη μας την ποτισμένη με τον ιδρώτα του προσώπου μας. Θέλει να αρπάξει το στάρι, το πετρέλαιό μας και ότι εξασφαλίσαμε με τη δουλειά των χεριών μας. Θέλει να αποκαταστήσει τη σκλαβιά των μεγάλων γαιοκτημόνων, να ξαναφέρει τον τσαρισμό. Να μας κάνει δούλους των Γερμανών Πριγκίπων και Βαρόνων. Ύστερα από αυτόν τον λόγο δεν είναι παράξενο ότι ο σοβιετικός λαός πολέμησε όπως πολέμησε. Ενωμένοι οι λαοί της Σ.Ε. σαν ένας άνθρωπος κατόρθωσαν στις 9.5.1945 να εξοντώσουν το θεριό στην ίδια τη σπηλιά του. Είναι γνωστό ότι τα γερμανικά στρατεύματα έφτασαν σε 8 χιλιόμετρα έξω από τη Μόσχα. Όλη η κυβέρνηση μεταφέρεται εσπευσμένα μακριά. Καίγονται οι φάκελοι των διαφόρων υπηρεσιών. Αλλά ο Στάλιν μένει ακίνητος στο Κρεμλίνο. Όλοι ανεξαίρετα οι ιστορικοί σταματούν σε αυτή την γενναιοψυχία. Από το Κρεμλίνο ο Στάλιν διεύθυνε όχι μόνο τα μέτωπα του πολέμου μα όλη τη βιομηχανική παραγωγή καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Γνωρίζοντας με λεπτομέρεια όλα όσα χρειάζονταν να γνωρίζει. Ο Στάλιν ήταν στρατηγική ιδιοφυΐα, σαν στρατιωτικός και πολιτικός. Όλη η προοδευτική ανθρωπότητα, όλες οι μελλοντικές γενιές θα ευγνωμονούν τη χώρα του μεγάλου Οκτώβρη, τους λαούς της Σ.Ε. και τον μεγάλο Στάλιν, τον μεγάλο αυτόν επαναστάτη μαρξιστή-λενινιστή, τον στρατηλάτη και νικητή του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου, τον σωτήρα του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου πολιτισμού από τη ναζιστική πανούκλα. Ο καπιταλιστικός περίγυρος της Σ.Ε. περίπου εξαφανίστηκε. Οκτώ κράτη μπήκαν στ δρόμο της Λαϊκής Δημοκρατίας, που εκτελούσε τις λειτουργίες της δικτατορίας του προλεταριάτου βάζοντας τα θεμέλια του σοσιαλισμού.

Αποτέλεσμα του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η απότομη όξυνση και το βάθεμα της γενικής κρίσης του καπιταλισμού, της κρίσης του αποικιακού συστήματος, γεγονός που βρήκε την έκφρασή του στην ισχυρή άνοδο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των αποικιακών και εξαρτημένων χωρών. Η Σ.Ε. με τα πεντάχρονα πλάνα του Μπολσεβίκικου Κόμματος, με επικεφαλής το Στάλιν, κατόρθωσε σε 23 χρόνια να ξεπεράσει αρκετές καπιταλιστικές χώρες σε τεχνική της παραγωγής και στους ρυθμούς της βιομηχανίας. Οι στόχοι του πρώτου μεταπολεμικού πεντάχρονου πλάνου 1946-1950 εκπληρώθηκαν σε τέσσερα χρόνια, η αύξηση π.χ. του όγκου της συνολικής βιομηχανικής παραγωγής της ΕΣΣΔ έφθασε κατά 48% σε σύγκριση με το 1940. Από το 1946-1949 ανδρώθηκαν, οικοδομήθηκαν και μπήκαν σε λειτουργία πάνω από 5.200 κρατικές βιομηχανίες. Μεγάλες επιτυχίες σημειώθηκαν και στη σοσιαλιστική αγροτική οικονομία. Η συνολική σοδιά ξεπέρασε του 1940 κατά 20%. Με πρόταση του Στάλιν στην προσπάθεια για την αναμόρφωση της φύσης, έγινε επεξεργασία ανάλογου σχεδίου. Το σχέδιο αυτό προέβλεπε τη δημιουργία προστατευτικής ζώνης δασών, την κατασκευή τεχνικών λιμνών, δεξαμενών και αρδευτικών έργων στις στεπώδεις περιοχές της Ευρωπαϊκής ΕΣΣΔ. Μέχρι το 1949 είχε καλυφθεί με δάση μια έκταση πάνω από 370.000 εκτάρια, προετοιμάστηκαν για φύτευση 800.000 εκτάρια. Αυτά κι άλλα ήταν η βάση για το πέρασμα από τον σοσιαλισμό στον κομμουνισμό. Αρκεί να ειπωθεί ότι το Ε.Α.Π. κατά κεφαλή ξεπέρασε το 9.6% που αυτή την εποχή στις δυτικές χώρες δεν ξεπερνούσε το 2.6%. Προτού κλειστούμε αυτή τη σύντομη βιογραφία του Στάλιν, ας υπενθυμίσουμε τι είχε ο ίδιος τονίσει, “Το καθεστώς μας, το σοβιετικό καθεστώς μας δίνει τέτοιες δυνατότητες γρήγορης κίνησης προς τα μπρος, που καμιά αστική χώρα δεν μπορεί ούτε καν να τις ονειρευτεί” (Ι. Στάλιν “Ζητήματα Λενινισμού”). Τα ‘’οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ’’ είναι το τελευταίο έργο του μεγάλου ηγέτη του παγκόσμιου κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, που οι εχθροί εσωτερικοί και εξωτερικοί τον δολοφόνησαν για να μην πραγματοποιηθεί η επιστημονική επαναστατική θεωρία των κλασικών Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν. Ο Στάλιν στο παραπάνω έργο αναφερόμενος στο ζήτημα του περάσματος στον κομμουνισμό υπογραμμίζει, “..για να προετοιμαστεί το πραγματικό και όχι στα λόγια πέρασμα στον κομμουνισμό, πρέπει να πραγματοποιηθούν τρείς βασικοί προκαταρκτικοί όροι..1) είναι ανάγκη πρώτο, να εξασφαλιστεί σταθερά όχι η μυθική ‘’ορθολογική οργάνωση’’ των παραγωγικών δυνάμεων αλλά η αδιάκοπη ανάπτυξη όλης της κοινωνικής παραγωγής με προτεραιότητα ανάπτυξης της παραγωγής με προτεραιότητα ανάπτυξης της παραγωγής μέσων παραγωγής. Η προτεραιότητα στην ανάπτυξη της παραγωγής μέσων παραγωγής είναι απαραίτητη όχι μόνο γιατί η παραγωγή πρέπει να εξασφαλίσει τον εξοπλισμό τόσο των δικών της επιχειρήσεων όσο και των επιχειρήσεων όσο και των επιχειρήσεων όλων των υπολοίπων κλάδων της λαϊκής οικονομίας, αλλά και γιατί χωρίς αυτήν είναι γενικά αδύνατο να πραγματοποιηθεί η ευρεία αναπαραγωγή. 2)Είναι απαραίτητο δεύτερο, να ανυψωθεί η κολχόζνικη ιδιοκτησία ως το επίπεδο της παλλαϊκής ιδιοκτησίας με βαθμιαία περάσματα που θα πραγματοποιούνται προς το συμφέρον των κολχόζ και κατά συνέπεια όλης της κοινωνίας και να αντικατασταθεί με βαθμιαία επίσης πέρασμα η εμπορευματική κυκλοφορία με το σύστημα της ανταλλαγής προϊόντων για να μπορεί η κεντρική εξουσία ή κάποιο άλλο κοινωνικό-οικονομικό κέντρο να συμπεριλάβει όλα τα προϊόντα της κοινωνικής παραγωγής προς το συμφέρον της κοινωνίας. 3) είναι απαραίτητο τρίτο, να επιτευχθεί μία τέτοια πολιτιστική άνοδο της κοινωνίας, που θα εξασφαλίσει σε όλα τα μέλη της κοινωνίας την ολόπλευρη ανάπτυξη των σωματικών και πνευματικών τους ικανοτήτων, για να έχουν τα μέλη της κοινωνίας τη δυνατότητα να πάρουν μόρφωση αρκετή ώστε να γίνουν δραστήριοι παράγοντες της κοινωνικής ανάπτυξης, να έχουν τη δυνατότητα να εκλέγουν ελεύθερα το επάγγελμα τους και για να μην είναι καθηλωμένα για όλη τους τη ζωή σε ένα οποιοδήποτε επάγγελμα εξαιτίας του σημερινού καταμερισμού εργασίας”

ΓΚΕΟΡΓΚΙ ΝΤΙΜΙΤΡΟΦ - 112 χρόνια από τη γέννησή του και 45 από τον θάνατό του

ΦΩΝΗ Της ΑΛΗΘΕΙΑΣ (αρ. φύλ. 18, σελ 2, 15-31 Ιούλη 1994)

Συμπληρώνονται φέτος 112 χρόνια από τη γέννηση και 45 από τον θάνατο του μεγάλου προλετάριο επαναστάτη, επιφανή μαρξιστή-λενινιστή και καθοδηγητή του διεθνούς προλεταριάτου Γκεόργκι Ντιμιτρόφ. Ο Ντιμιτρόφ γεννήθηκε στις 18 Ιούνη 1882 στο χωριό Κοβατσέφτσι της περιφέρειας Ράντομιρ της Βουλγαρίας και πέθανε στις 2 Ιούλη 1949 στη Μόσχα (το πιθανότερο εξοντώθηκε από αντεπαναστάτες γιατρούς, στα πλαίσια του σχεδίου του διεθνούς ιμπεριαλισμού εξόντωσης ηγετικών στελεχών του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος). Ο Γ. Ντιμιτρόφ παίρνει μέρος σε νεαρή ηλικία στο εργατικό και επαναστατικό κίνημα της χώρας του και μέσα στην καθημερινή σκληρή επαναστατική ταξική πάλη διαμορφώνεται και αναδείχνεται σε ηγετική φυσιογνωμία του βουλγάρικου αλλά και του διεθνούς επαναστατικού κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος. Ο Ντιμιτρόφ διαπαιδαγωγημένος στις γραμμές της εργατικής τάξης στο πνεύμα της επανάστασης και του προλεταριακού διεθνισμού αναδείχνεται, με την πολύπλευρη και πολύμορφη επαναστατική του δράση, σε ένα από τα πιο επιφανή ηγετικά στελέχη της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς και για ένα χρονικό διάστημα διετέλεσε γραμματέας της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ’ Κ.Δ. Αναδείχθηκε σε επιφανή μαρξιστή-λενινιστή αγωνιστή, σε διακεκριμένο, ικανό οργανωτή και καθοδηγητή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και σε πιστό και συνεπή μαθητή των Λένιν-Στάλιν. Υπήρξε άξιος μαθητής του Στάλιν αλλά και συναγωνιστής του. Διεξήγαγε μαζί του σκληρή μακρόχρονη αλλά και νικηφόρα πάλη ενάντια στους τροτσκιστές, μπουχαρινικούς κλπ και τις διάφορες άλλες αντεπαναστατικές και οπορτουνιστικές ομάδες στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Υπήρξε αδιάλλακτος εχθρός και πολέμιος όλων των οπορτουνιστικών ρευμάτων, συμπεριλαμβανομένης και της προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας. Ο Γ. Ντιμιτρόφ αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του και τις μεγάλες οργανωτικές ικανότητες, που απέκτησε, στην πάλη για την ανάπτυξη του διεθνούς επαναστατικού κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος για την μπολσεβικοποίηση των κομμουνιστικών κομμάτων. Η συμβολή του, σε αυτή την κατεύθυνση υπήρξε σημαντική, αποφασιστική και μεγάλης ιστορικής σημασίας. Ο Ντιμιτρόφ προσέφερε επίσης μεγάλες υπηρεσίες στην οργάνωση, τη σωστή διεξαγωγή και καθοδήγηση της πάλης του διεθνούς προλεταριάτου ενάντια στην καπιταλιστική καταπίεση και εκμετάλλευση, το φασισμό , τον ιμπεριαλισμό και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αποφασιστικής σημασίας για την πάλη του προλεταριάτου υπήρξε η πάλη του Ντιμιτρόφ ενάντια στο ναζιφασισμό. Στη δίκη της Λειψίας υπεράσπισε με απαράμιλλο θάρρος και ηρωϊσμό, δεξιοτεχνία, αποφασιστικότητα και συνέπεια την επαναστατική γραμμή της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς, την υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του κομμουνισμού. Με σπάνια ικανότητα και μαεστρία ανασκεύασε και κονιορτοποίησε τις ψεύτικες και σκηνοθετημένες κατηγορίες των ναζί και από κατηγορούμενος έγινε κατήγορος του ναζιφασισμού. Ξεσκέπασε και κατάγγειλε το φασισμό σαν ‘’ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σωβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου’’. Θαρραλέα διακήρυξε μπροστά στους ναζιφασίστες δικαστές, ‘’ είναι παραπέρα τελειώς σωστό, ότι είμαι υπέρ της προλεταριακής επανάστασης και υπέρ της δικτατορίας του προλεταριάτου. Είμαι σταθερά πεισμένος, ότι αυτή είναι η μοναδική διέξοδος και η σωτηρία από την οικονομική κρίση και την πολεμική καταστροφή του καπιταλισμού. Και η πάλη για την δικτατορία του προλεταριάτου και για τη νίκη του κομμουνισμού είναι δίχως αμφιβολία το περιεχόμενο της ζωής μου. Είμαι πραγματικά ένας ενθουσιώδης ποαδός και θαυμαστής του σοβιετικού κομμουνιστικού κόμματος, γιατί αυτό το κόμμα κυβερνάει την πιο μεγάλη χώρα του κόσμου, το ένα έκτο της γης και με επικεφαλής το μεγάλο μας ηγέτη Στάλιν οικοδομεί τόσο ηρωϊκά και με επιτυχία το σοσιαλισμό” Σε άλλο σημείο τόνισε, “Υπερασπίζω το ίδιο μου το πρόσωπο σαν κατηγορούμενος κομμουνιστής, υπερασπίζω την ίδια μου την κομμουνιστική, επαναστατική τιμή μου, υπερασπίζω τις ιδέες μου, την κομμουνιστική μου πεποίθηση, υπερασπίζω το νόημα και το περιεχόμενο της ζωής μου’’ Και συνεχίζει, “είναι αλήθεια, ότι για μένα σαν κομμουνιστή ανώτατος νόμος είναι το πρόγραμμα της κομμουνιστικής διεθνούς και ανώτατο δικαστήριο η επιτροπή ελέγχου της κομμουνιστικής διεθνούς”.

Νικητής της δίκης της Λειψίας ο Γ. Ντιμιτρόφ, ηττημένος ο Γκαίρινγκ και ο ναζιφασισμός. Ο ήρωας της δίκης της Λειψίας γίνεται σύμβολο του παγκόσμιου προλεταριάτου των λαών, γίνεται σημαία πάλης κατά του φασισμού και του επερχόμενου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Εξέχουσα θέση στην επαναστατική θεωρητική και πρακτική δράση του Ντιμιτρόφ κατέχει η ιστορικής σημασίας συμβολή του, στα πλαίσια της Ε.Ε. της Γ΄ Κ.Δ., στην αποκάλυψη του ταξικού χαρακτήρα του φασισμού (εφαρμόζοντας τη λενινιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού και ανασκευάζοντας πειστικά τις λαθεμένες αντιλήψεις που θεωρούσαν το φασισμό σαν μικροαστικό κίνημα) και στη θεωρητική επεξεργασία της στρατηγικής και τακτικής του κομμουνιστικού κινήματος της συγκρότησης ενός πλατιού αντιφασιστικού λαϊκού μετώποθ σαν μορφή οργάνωσης και ενότητας της εργατικής τάξης, της αγροτιάς, της διανόησης και όλων των δημοκρατικών δυνάμεων στον αγώνα ενάντια στο φασισμό και τον ιμπεριαλισμό. Τα διδάγματα αυτά του Ντιμιτρόφ έχουν και σήμερα μεγάλη και επίκαιρη πολιτική σημασία για τους κομμουνιστές και το διεθνές προλεταριάτο στην πάλη του ενάντια στο φασισμό, το σωβινισμό και τον ιμπεριαλισμό καθώς και τον κίνδυνο του πολέμου. Μεγάλη και επίκαιρη πολιτική σημασία έχει σήμερα και η συνεπής και αποφασιστική υπεράσπιση του μεγάλου Στάλιν από το Ντιμιτρόφ. Τη στιγμή που ο Στάλιν κατασυκοφαντείται από την παγκόσμια αστικο-ρεβιζιονιστική αντίδραση, οι κομμουνιστές πρέπει να παραδειγματιστούν από το Ντιμιτρόφ που κράτησε πάντα στάση συνεπούς υπεράσπισης του Στάλιν. Χαρακτηριστικά, ανάμεσα στα άλλα τόνισε, “οι σοσιαλδημοκράτες λακέδες, μας αποκαλούν συχνά σταλινιστές και πιστεύουν ότι με αυτό προσβάλλουν τους κομμουνιστές. Όμως εμείς οι κομμουνιστές είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτόν τον χαρακτηρισμό, όπως είμαστε υπρήφανοι και για τον χαρακτηρισμό λενινιστές”. Για τον προλετάριο επαναστάτη δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή από το να είναι ένας αληθινός λενινιστής, ένας αληθινός σταλινιστής, από το να είναι ως το τέλος πιστός οπαδός του Λένιν και του Στάλιν. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία για έναν κομμουνιστή από το να αγωνίζεται κάτω από την καθοδήγηση του μεγάλου Στάλιν για το θρίαμβο της δίκαιης υπόθεσης του προλεταριάτου. Δε μπορεί ο καθένας να είναι σταλινιστής. Ο τιμητικός χαρακτηρισμός ενός λενινιστή-σταλινιστή πρέπει να αποκτιέται με μπολσεβίκικη πάλη, με μπολσεβίκικη σταθερότητα, με αφοσίωση μέχρι αυταπάρνηση για την υπόθεση της εργατικής τάξης”.

Σήμερα, 112 χρόνια από τη γέννηση και 45 χρόνια από το θάνατο του Γ. Ντιμιτρόφ, που πέρασε στην ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος σαν επιφανής ηγέτης του παγκόσμιου προλεταριάτου και φλογερός διεθνιστής αγωνιστής και βρυκολακιάζουν ο ναζισμός του Χίτλερ και ο φασισμός του Μουσολίνι και ο ρατσισμός στην Ευρώπη, οι κομμουνιστές τιμούν με μεγάλο σεβασμό την επαναστατική ζωή και δράση, το αθάνατο επαναστατικό του έργο και διδάσκονται από αυτό στην επαναστατική τους πολιτική δράση. Το παράδειγμα του, τους εμπνέει, τους ενθαρρύνει και τους καθοδηγεί στη δράση τους.

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΥΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ (αρ. φυλ.17, 15-30 Ιούνη 1994, σελ. 2)

‘’Ο μαρξισμός είναι η επιστήμη για τους νόμους ανάπτυξης της φύσης και της κοινωνίας, η επιστήμη για την επανάσταση των καταπιεζομένων και των εκμεταλλευομένων μαζών, η επιστήμη για τη νίκη του σοσιαλισμού σε όλες τις χώρες, η επιστήμη για το χτίσιμο της κομμουνιστική κοινωνίας’’ Ι.Β. Στάλιν

Η επιστημονική έρευνα του σύμπαντος είναι το βασικό χαρακτηριστικό της φιλοσοφίας του υλισμού γενικά και ειδικά του διαλεκτικού υλισμού, ο οποίος μαζί με τον ιστορικό υλισμό αποτελούν τη θεωρητική βάση του μαρξισμού (Λένιν, ‘’Καρλ Μαρξ και η θεωρία του’’)

Η υλιστική φιλοσοφία που θέλει να δώσει επιστημονικές ερμηνείες στα προβλήματα του κόσμου, προοδεύει παράλληλα με τις επιστήμες στην πορεία της ιστορίας. Άρα ο μαρξισμός γεννήθηκε από τις επιστήμες, στηρίζεται σε αυτές και εξελίσσεται με αυτές. Πριν από το Μαρξ και τον Ένγκελς, παρουσιάστηκαν υλιστικές φιλοσοφίες με διάφορες μορφές όπως π.χ. ο γάλλος Ντιντερό που ήταν στοχαστής υλιστής. Υπήρξαν και άλλοι στοχαστές του 18^ου αιώνα που παρουσιαζόντουσαν σαν υλιστές, χωρίς να είναι συνεπείς, π.χ. ο Ντεκάρτ, που σε μερικά γραπτά τους ήταν υλιστές και σε άλλα ιδεαλιστές. Η ιστορία όμως γράφτηκε από την αστική τάξη, που άφησε στο σκοτάδι όσα έργα από αυτούς του στοχαστές, όχι μόνο έχουν επηρεάσει τον υλισμό, αλλά και που γέννησαν ολόκληρο ρεύμα αυτής της φιλοσοφίας. Έτσι, λοιπόν, διδασκόμεθα την ιστορία της λογοτεχνίας και της επιστήμης του 18^ου αιώνα αγνοώντας το Χόλμπαχ με το έργο του ‘’Σύστημα της φύσης’’ κ.α. και τον Ελβέτιο, ο οποίος έγραψε τα έργα ‘’Το πνεύμα’’, ‘’Ο άνθρωπος’’, κτλ. Γνωρίζουμε ακόμη ότι τα μειονεκτήματα των υλιστών του 18^ου αιώνα προέρχονται από τον τρόπο σκέψης, από την ιδιαίτερη μέθοδο έρευνας που ονομάζεται ‘’μεταφυσική μέθοδος’’. Τον 19^ο, όμως αιώνα, που οι επιστήμες εξελίχθηκαν σημαντικά, ο Μαρξ και ο Ένγκελς ανέπτυξαν παραπέρα τον παλιό υλισμό σύμφωνα με τις σύγχρονες επιστήμες, τον ξεπέρασαν και μας έδωσαν το σύγχρονο υλισμό, τη βάση του μαρξισμού, που λέγεται διαλεκτικός υλισμός. Ο υλισμός έχει μια ιστορία στενά δεμένη με τις επιστήμες και ο Μαρξισμός είναι η εξέλιξη του προμαρξιστικού υλισμού, εμπλουτισμένος με τις μεγάλες ανακαλύψεις του 19^ου αιώνα. ‘’Η εμφάνιση του μαρξισμού ήταν μια πραγματική ανακάλυψη, μια επανάσταση στη φιλοσοφία’’ (Ζντάνοφ). Ο μαρξισμός δεν ερμηνεύει μόνο με διαφορετικό τρόπο τον κόσμο, αλλά προβάλλει με την αξίωση να τον αλλάξει, είναι το ισχυρό όπλο στην πάλη της εργατικής τάξης για την επαναστατική μεταβολή της αστικής κοινωνίας. Ο μαρξισμός είναι ζωντανή θεωρία που αντιμετωπίζει τα προβλήματα των λαϊκών τάξεων με πραγματικό ρεαλισμό. Ας πάρουμε για παράδειγμα την πάλη των τάξεων. Ο κόσμος τι σκέπτεται για αυτούς? Μερικοί πιστεύουν ότι ο αγώνας για το μεροκάματο είναι ξεχωριστός από τον πολιτικό αγώνα, άλλοι πιστεύουν ότι είναι αρκετό το σήκωμα της γροθιάς στη μέση του δρόμου και αρνιούνται την αναγκαιότητα της οργάνωσης και άλλοι ισχυρίζονται ότι μόνο ο πολιτικός αγώνας θα λύσει το πρόβλημα. Για το μαρξισμό, η πάλη των τάξεων περιλαμβάνει πρώτο, οικονομική πάλη, δεύτερο, πολιτική πάλη και τρίτο ιδεολογική πάλη. Έτσι το πρόβλημα μπαίνει ταυτόχρονα και στους τρείς αυτούς χώρους. Διαπιστώνουμε, λοιπόν, ότι όλα αυτά τα προβλήματα είναι στενά δεμένα και δεν μπορεί κάποιος να αποφασίσει για οποιαδήποτε πλευρά ενός τόσο μεγάλου προβλήματος, όπως είναι η πάλη των τάξεων. Σε μια απεργία για παράδειγμα, χωρίς να λογαριάσει κάθε δεδομένο του προβλήματος καθώς και το πρόβλημα ολόκληρο. Αυτός που θα μπορέσει να αγωνιστεί σε όλα τα επίπεδα, θα δώσει την καλύτερη κατεύθυνση. Έτσι πρέπει να αντιλαμβάνεται ένας μαρξιστής την πάλη των τάξεων. Επομένως στην ιδεολογική πάλη που πρέπει καθημερινά να κάνουμε, γιατί βρισκόμαστε μπροστά σε προβλήματα που δύσκολα λύνονται, αθανασία της ψυχής, ύπαρξη του Θεού, καταγωγή του κόσμου κτλ. Ο διαλεκτικός υλισμός μας δίνει μια μέθοδο συλλογισμού που μας επιτρέπει να λύσουμε όλα αυτά τα προβλήματα και ακόμα να ξεσκεπάσουμε όλες τις προσπάθειες παραποίησης του μαρξισμού με το πρόσχημα ότι ‘’ανανεώνουν’’ και τον ‘’συμπληρώνουν’’. Σε αυτό προσπαθούν να ορθώσουν ενάντια στο μαρξισμό τους σοσιαλιστές συγγραφείς της προμαρξιστικής περιόδου (ουτοπιστές). Και άλλοι χρησιμοποιούν τον γάλλο Προυντόν, που σαφέστατα ο μαρξισμός είναι ενάντια στον προυντονισμό και άλλοι χρησιμοποιούν τους αναθεωρητές πριν το 1914 (μια που ο Λένιν τους έχει αντικρούσει επιδέξια). Αλλά αυτό που πρέπει να υπογραμμίσουμε είναι η έκθεση σιωπής των αστών, για να εμποδίσουν την εξάπλωση του υλισμού με τη μαρξιστική του μορφή. Και όπως μα πληροφορεί ο γάλλος φιλόσοφος Ζωρζ Πόλιτζερ, στα ιδρύματα της μέσης εκπαίδευσης αλλά και στα πανεπιστήμια της Γαλλίας δίδασκαν φιλοσοφία, αλλά όσο και αν παρακολουθούσες όλη τη διδασκαλία, δεν θα μπορούσες ποτέ να διαπιστώσεις ότι διδάσκετο η φιλοσοφία του υλισμού, επεξεργασμένη από το Μαρξ και τον Ένγκελς. Ακόμα και στα φιλοσοφικά συγγράμματα ξεχώριζαν το μαρξισμό από τον υλισμό. Γενικά παρουσίαζαν το μαρξισμό ξεχωριστά σαν ένα πολιτικό δόγμα και όταν μιλούσαν για ιστορικό υλισμό δεν αναφέρονταν στη φιλοσοφία του υλισμού. Τέλος αγνοούσαν πλέρια το διαλεκτικό υλισμό σε τέτοιο σημείο που αν κάποιος γάλλος ήταν ειδικευμένος στη φιλοσοφία με δίπλωμα από γαλλικό πανεπιστήμιο δεν ήξερε ότι ο Μαρξισμός έχει σαν φιλοσοφία του τον υλισμό και αγνοούσε ότι ο παραδοσιακός υλισμός έχει μια σύγχρονη μορφή, το μαρξισμό ή τον διαλεκτικό υλισμό. Εκείνο που προέχει είναι, να δείξουμε ότι ο μαρξισμός έχει μια γενική αντίληψη όχι μόνο για την κοινωνία αλλά και για το σύμπαν. Είναι λοιπόν, ανόητο, αντίθετα με το ότι μερικοί ισχυρίζονται, να λυπούμεθα ότι το μεγάλο μειονέκτημα του μαρξισμού είναι η έλλειψη φιλοσοφίας και να θέλουμε σαν μερικούς θεωρητικούς του εργατικού κινήματος να ανακαλύψουμε τη φιλοσοφία αυτή που δήθεν δεν έχει ο μαρξισμός. Η φιλοσοφία του μαρξισμού είναι ο διαλεκτικός υλισμός. Όμως παρά την ένοχη σιωπή των αστών και παρ’ όλες τις παρασιωπήσεις και τις προφυλάξεις που παίρνουν οι κυρίαρχες τάξεις, ο μαρξισμός και η φιλοσοφία του, απλώνεται όλο και πιο πολύ. Και θα απλώνεται και θα αγκαλιάζεται από όλους τους λαούς του πλανήτη μας που θα οργανώνονται και θα βρίσκονται σε μια πραγματικά συνεχή επαναστατική εγρήγορση. Ισχυρίζεται ο παγκόσμιος ταξικός εχθρός μας, μ επικεφαλής τον αμερικάνικό ιμπεριαλισμό, ότι ‘’τελείωσε ο μαρξισμός’’ – ‘’πέθανε ο κομμουνισμός’’ – είναι βέβαια ένας ευσεβής πόθος του ταξικού εχθρού μας. Παίρνει δε, σαν παράδειγμα την ανατροπή του σοσιαλισμού με το πραξικόπημα του 20^ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ το 1956 και την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (από τους προδότες Χρουστσόφ, Μπρέζνιεφ, Γκορμπατσόφ και Γιέλτσιν) . Πλανώνται, όμως, κάνουν μεγάλο λάθος γιατί αυτό που έγινε στην Σ.Ε. δεν ήταν καρπός νομοτέλειας και το ξέρουν αυτό πάρα πολύ καλά. Εκείνο όμως που γίνεται στο στρατόπεδο του ιμπεριαλισμού, δηλαδή η κάθετος πτώση της παραγωγής και η αναμφισβήτητη βαθειά οικονομική κρίση, που κάθε μέρα βαθαίνει περισσότερο, χωρίς βέβαια να υπάρχουν οι αναγκαίες εκείνες προϋποθέσεις για την ανάκαμψη της οικονομίας τους όπως εκείνες του 1929. Η νέα αυτή βαθιά οικονομική κρίση υπερπαραγωγής, που έχει τη βάση της στην αντίφαση που υπάρχει ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την καπιταλιστική μορφή ιδιοποίησης των αποτελεσμάτων της παραγωγής, δείχνει εκ νέου ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να ξεπεράσει τις εσωτερικές του αντιθέσεις, ότι έχει γίνει εμπόδιο στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και πρέπει να ανατραπεί με τη βίαιη επανάσταση του προλεταριάτου. Το σαθρό οικοδόμημα του παγκόσμιου ταξικού εχθρού μας, θα γκρεμιστεί σαν χάρτινος πύργος και θα αφανιστεί μέσα στην αιωνιότητα. Και το γνωρίζουν αυτό πάρα πολύ καλά οι καπιταλιστές και οι ιμπεριαλιστές γι’ αυτό προσπαθούν με τα άφθονα μέσα μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ) που διαθέτουν και με τον προσφιλή τους τρόπο της σιωπής, του ψεύδους, της παραποίησης και της παραπλάνησης να κάνουν πλύση εγκεφάλου των λαών, με το κυρίαρχο σύνθημα ‘’ο κομμουνισμός πέθανε’’. Και ενώ ξέρουν και το αναγνωρίζουν πως αυτό που πεθαίνει και θα εξαφανιστεί μια για πάντα είναι το αστικό καθεστώς με τις μετεξελίξεις του, τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό.

Ανεργία, φτώχεια και εξαθλίωση -αναπόφευχτα φαινόμενα και μόνιμοι συνοδοιπόροι του καπιταλισμού

«Φωνή της Αλήθειας», φύλ. 48, 1-31 Δεκέμβρη 1995 

 

Η ανεργία, η φτώχεια και η εξαθλίωση που αγκαλιάζουν εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζομένων των καπιταλιστικών χωρών δεν είναι ούτε τυχαία ούτε «αιώνια» φυσικά φαινόμενα. Είναι ιστορικά οικονομικο-κοινωνικά φαινόμενα σύμφυτα στον καπιταλισμό, απορρέουν αναπόφευχτα από τις σχέσεις παραγωγής του και όχι από τούτη ή εκείνη τη λαθεμένη οικονομική πολιτική των αστικών κυβερνήσεων, όπως ισχυρίζονται αστοί οικονομολόγοι και πολιτικοί. Ταυτόχρονα αποτελούν αναγκαίους όρους ύπαρξης, αναγκαίες προϋποθέσεις αυτού του εκμεταλλευτικού συστήματος. Συνοδεύουν μόνιμα τον καπιταλισμό και μπορούν να εξαλειφθούν μόνο με την επαναστατική ανατροπή-κατάργησή του.

Το φαινόμενο της ανεργίας έχει αναλυθεί και εξηγηθεί επιστημονικά από τους Μαρξ-Ενγκελς–Λένιν-Στάλιν, οι αναλύσεις των οποίων έχουν επιβεβαιωθεί στο παρελθόν και επιβεβαιώνονται από τη σημερινή καπιταλιστική πραγματικότητα: τη μαζική χρόνια ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση εκατοντάδων εκατομμυρίων εργαζομένων σ' όλο τον κόσμο.

Ο Μαρξ, αναλύοντας επιστημονικά την ανάπτυξη του καπιταλισμού, απέδειξε, ότι η ανεργία έχει τη ρίζα της στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, στην ύπαρξη και δράση του οικονομικού νόμου της καπιταλιστικής συσσώρευσης, ότι είναι ένας αναπόφευχτος και μόνιμος συνοδοιπόρος του καπιταλισμού που το μέγεθός της επηρεάζει άμεσα την κατάσταση της εργατικής τάξης. Το ύψος της ανεργίας είναι, μαζί μ' άλλους παράγοντες, χαρακτηριστικό για το μέγεθος της εξαθλίωσης της εργατικής τάξης. Η σχετική και η απόλυτη εξαθλίωση της εργατικής τάξης καθορίζεται τόσο από τη δράση του βασικού οικονομικού νόμου του μονοπωλιακού καπιταλισμού όσο και από τη δράση του γενικού νόμου της καπιταλιστικής συσσώρευσης, θέμα με το οποίο δε θα ασχοληθούμε εδώ.

Ο Μαρξ, μελετώντας και αναλύοντας το προτσές της καπιταλιστικής συσσώρευσης, αποκάλυψε τις αιτίες εμφάνισης της ανεργίας. Κατέδειξε ότι η ανεργία προκαλείται από το προτσές της καπιταλιστικής συσσώρευσης, που συνοδεύεται από αύξηση της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου, και ότι η αύξηση του πλούτου που ιδιοποιείται το κεφάλαιο δεν οδηγεί στη μείωση της ανεργίας αλλά αντίθετα στην αύξησή της, δηλ. σε αύξηση του βιομηχανικού εφεδρικού στρατού.

Ο γενικός νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης, που ανακάλυψε ο Μαρξ και που δρα ανεξάρτητα από τη θέληση και τη συνείδησή μας, όπως και κάθε οικονομικός νόμος, διατυπώνεται στο "Κεφάλαιο" ως εξής:

«Οσο μεγαλύτερος είναι ο κοινωνικός πλούτος, το κεφάλαιο που λειτουργεί, η έκταση και η ένταση της αύξησής του, επομένως και το απόλυτο μέγεθος του προλεταριάτου και η παραγωγική δύναμη της εργασίας του, τόσο μεγαλύτερος είναι ο βιομηχανικός εφεδρικός στρατός. Η αύξηση της διαθέσιμης εργατικής δύναμης προκαλείται από τις ίδιες αιτίες που προκαλούν την αύξηση της επεκτατικής δύναμης του κεφαλαίου. Επομένως, το σχετικό μέγεθος του βιομηχανικού εφεδρικού στρατού αυξάνει μαζί με τις δυνάμεις του πλούτου. Όσο μεγαλύτερος όμως είναι αυτός ο εφεδρικός στρατός σε σχέση με τον εν ενεργεία εργατικό στρατό, τόσο μαζικότερος είναι ο σταθεροποιημένος υπερπληθυσμός, που η φτώχεια του είναι αντίστροφος ανάλογη προς τα βάσανα της δουλειάς του. Τέλος, όσο πιο μεγάλο είναι το εξαθλιωμένο στρώμα της εργατικής τάξης και ο βιομηχανικός εφεδρικός στρατός, τόσο πιο μεγάλος είναι ο επίσημος παουπερισμός. Αυτός είναι ο απόλυτος, γενικός νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Όπως όλοι οι άλλοι νόμοι, έτσι κι αυτός τροποποιείται από πολλαπλά περιστατικά, που η ανάλυσή τους δεν μπορεί να γίνει εδώ» (Κ Μαρξ: "Το Κεφάλαιο", τόμος 1ος, σελ. 667).

Στην καπιταλιστική κοινωνία, και ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης και χρόνιας μαζικής ανεργίας, η αύξηση και συγκέντρωση πλούτου στα χέρια των καπιταλιστών, που προκαλεί χειροτέρευση της κατάστασης των εργαζομένων οι οποίοι δημιουργούν αυτόν τον πλούτο, σημαίνει ταυτόχρονα αύξηση της εξαθλίωσής τους: «στο μέτρο που συσσωρεύεται το κεφάλαιο χειροτερεύει υποχρεωτικά η κατάσταση του εργάτη, αδιάφορο αν είναι καλή ή κακή n πληρωμή του... η συσσώρευση πλούτου στον ένα πόλο είναι ταυτόχρονα συσσώρευση αθλιότητας, βασάνου εργασίας, σκλαβιάς, αμάθειας, αποκτήνωσης και ηθικής κατάπτωσης στον αντίπολο, δηλ. για την εργατική τάξη που παράγει με τη μορφή κεφαλαίου το δικό της προϊόν» (Κ Μαρξ: "Το Κεφάλαιο", τόμος 1ος, σελ. 668-669).

Το τμήμα εκείνο της εργατικής τάξης που είναι περιττό για τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, για τη διευρυμένη καπιταλιστική αναπαραγωγή, ονομάζεται «σχετικός υπερπληθυσμός» δηλ. είναι περιττό μόνο σε σχέση με τις ανάγκες αξιοποίησης του κεφαλαίου που καθορίζονται από το κέρδος: «η καπιταλιστική συσσώρευση παράγει ακόμα περισσότερο διαρκώς, και μάλιστα σε σχέση με την ένταση και την έκτασή της, ένα σχετικό, επομένως περιττό ή πρόσθετο εργατικό πληθυσμό» (Κ Μαρξ: "Το Κεφάλαιο", τόμος 1ος, σελ. 653).

Η αύξηση της ανεργίας και το υψηλό ποσοστό της είναι για τους καπιταλιστές και ένα εντελώς απαραίτητο μέσο για τη συσσώρευση πλούτου, για την επιτάχυνση της συσσώρευσης του κεφαλαίου: «η υπερβολική εργασία του απασχολημένου μέρους της εργατικής τάξης πληθαίνει τις γραμμές της εφεδρείας της, ενώ αντίθετα η αυξημένη πίεση, που η εφεδρεία ασκεί με το συναγωνισμό της στους απασχολημένους εργάτες, τους υποχρεώνει να εργάζονται υπερβολικά και να υποτάσσονται στις προσταγές του κεφαλαίου. Η καταδίκη ενός μέρους της εργατικής τάξης σε αναγκαστική αργία εξαιτίας της υπερβολικής εργασίας του άλλου μέρους, και αντίστροφα, μετατρέπεται σε μέσο πλουτισμού του ξεχωριστού κεφαλαιοκράτη και επιταχύνει ταυτόχρονα τη δημιουργία του βιομηχανικού εφεδρικού στρατού σε κλίμακα που ν' ανταποκρίνεται στην πρόοδο της κοινωνικής συσσώρευσης» (Κ Μαρξ: "Το κεφάλαιο", τόμος 1ος, σελ. 659).

Η ανεργία, και μάλιστα το υψηλό ποσοστό της, είναι επίσης ένας αναγκαίος όρος ύπαρξης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής για δυο λόγους. Πρώτο, για να υπάρχουν αρκετές εργατικές δυνάμεις διαθέσιμες που θα απαιτηθούν σε περίπτωση επέκτασης της καπιταλιστικής παραγωγής, και δεύτερο, οι καπιταλιστές χρειάζονται τους άνεργους εργάτες ώστε να ασκούν πίεση στο τμήμα εκείνο των εργαζομένων που εξακολουθεί να δουλεύει, πίεση που αποσκοπεί στη μείωση των μισθών τους, στην εντατικοποίηση της εργασίας, στην πτώση του βιοτικού επιπέδου και στη χειροτέρευση των όρων - συνθηκών εργασίας. Γι' αυτούς τους λόγους, εκτός του ότι η εξάλειψη της ανεργίας στα πλαίσια του καπιταλισμού είναι αδύνατη, οι καπιταλιστές δεν ενδιαφέρονται για την εξάλειψή της: «...κανένας καπιταλιστής... δεν είναι ποτέ για πλήρη εξάλειψη της ανεργίας, με κανένα αντάλλαγμα δεν θα δέχονταν μια κατάργηση της στρατιάς των ανέργων, της οποίας η επιδίωξη είναι η πίεση στην αγορά εργασίας, για φτηνές εργατικές δυνάμεις» (Στάλιν: "Ζητήματα Λενινισμού", σελ. 820, Μόσχα 1938).

Η πάλη της εργατικής τάξης: Φυσικά η εργατική τάξη δεν είναι δυνατό να σπάσει ή να σταματήσει-εξαλείψει τη δράση του νόμου της καπιταλιστικής συσσώρευσης, όμως μπορεί και πρέπει να αντισταθεί στις συνέπειες και στον καταστροφικό του χαρακτήρα:

«μόλις οι εργάτες ανακαλύψουν το μυστικό του πως συμβαίνει ώστε, όσο περισσότερο εργάζονται, όσο περισσότερο ξένο πλούτο παράγουν κι όσο περισσότερο αυξάνει η παραγωγική δύναμη της εργασίας τους, τόσο πιο επισφαλής να γίνεται γι' αυτούς ακόμα και η λειτουργία τους σαν μέσο αξιοποίησης του κεφαλαίου, μόλις ανακαλύψουν πως ο βαθμός εντατικότητας του συναγωνισμού μεταξύ τους εξαρτιέται ολότελα από την πίεση του σχετικού υπερπληθυσμού, επομένως, μόλις επιχειρήσουν με τα εργατικά σωματεία κλπ. να οργανώσουν μια σχεδιασμένη συνεργασία εργαζομένων και ανέργων για να σπάσουν ή να εξασθενήσουν τις καταστρεπτικές για την τάξη τους συνέπειες αυτού του φυσικού νόμου της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής, - βάζουν τις φωνές το κεφάλαιο και ο συκοφάντης οικονομολόγος του για καταπάτηση του «αιώνιου» και σαν να λέμε «ιερού» νόμου της ζήτησης και της προσφοράς. Γιατί κάθε αλληλεγγύη ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους άνεργους διαταράζει το «καθαρό» παιχνίδι αυτού του νόμου» (Κ Μαρξ: "Το Κεφάλαιο", τόμος 1ος, σελ. 663).

Επομένως για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης συνολικά και για να μην «ξεπέσει σε μια άμορφη μάζα αφανισμένων φτωχοδιαβόλων» έχει σπουδαία σημασία η κοινή σχεδιασμένη συνεργασία και πάλη των εργαζομένων και των άνεργων εργατών ενάντια στο κεφάλαιο για να εξασθενήσουν τις καταστροφικές γι' αυτούς συνέπειες της δράσης του γενικού νόμου της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Αυτή η πάλη όσο ισχυρή κι' αν είναι δε μπορεί να εξαλείψει τη δράση των οικονομικών νόμων του καπιταλισμού και να τους καταργήσει. Οι νόμοι αυτοί μπορεί να εξαλειφθούν μόνο με την κατάργηση του ίδιου του συστήματος: «Επειδή όμως είναι τέτοια η τάση των πραγμάτων στο σημερινό σύστημα, μήπως αυτό πάει να πει ότι η εργατική τάξη θα έπρεπε να παραιτηθεί από την αντίστασή της ενάντια στους ληστρικούς σφετερισμούς του κεφαλαίου και να εγκαταλείψει τις προσπάθειες της να επωφεληθεί με τον καλύτερο τρόπο από τις ευνοϊκές περιστάσεις για την πρόσκαιρη καλυτέρεψη της θέσης της; Αν το έκανε αυτό θα ξέπεφτε σε κατάσταση μιας άμορφης μάζας από αφανισμένους φτωχούς διαβόλους που τίποτε δε μπορεί να τους σώσει... Αν υποχωρούσαν άνανδρα στην καθημερινή σύγκρουσή τους με το κεφάλαιο, θ' αποδείχνονταν ανίκανοι να επιχειρήσουν ένα οποιοδήποτε πλατύτατο κίνημα» (Κ Μαρξ: "Μισθός, τιμή και κέρδος", σελ. 79-80).

Η εργατική τάξη και οι επαναστατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις (οι σημερινές στη χώρα μας είναι εξολοκλήρου όλες ρεφορμιστικές) δεν πρέπει να περιορίζουν την πάλη τους μόνο στην απόκρουση των βίαιων επιθέσεων του κεφαλαίου και ενάντια στα αποτελέσματα του καπιταλιστικού συστήματος: «Αποτυχαίνουν ολοκληρωτικά στο σκοπό τους όταν περιορίζονται σ' ένα μικροπόλεμο ενάντια στα αποτελέσματα του σημερινού συστήματος, αντί να προσπαθούν ταυτόχρονα να το αλλάξουν, αντί να χρησιμοποιούν τις οργανωμένες δυνάμεις τους σαν ένα μοχλό για την τελική απελευθέρωση της εργατικής τάξης, δηλαδή για την οριστική κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας» (Κ Μαρξ: "Μισθός, τιμή και κέρδος", σελ. 81).

Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι τα προβλήματα της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της ανεργίας δε μπορούν να λυθούν στα πλαίσια του καπιταλισμού και ότι οι θεωρίες των αστών πολιτικών και οικονομολόγων που προβάλλουν τέτοιου είδους αξιώσεις δεν έχουν καμιά απολύτως επιστημονική βάση, υπηρετούν το κεφάλαιο και διαδίδονται για εξαπάτηση των εργαζομένων. Τα φαινόμενα της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της ανεργίας ως σύμφυτα στον καπιταλισμό φαινόμενα θα εξαλειφθούν μαζί με την εξαφάνισή του. Ως προβλήματα της καπιταλιστικής κοινωνίας μπορούν να λυθούν μόνο στο σοσιαλισμό όπως έδειξε η ιστορική πείρα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση των Λένιν-Στάλιν.

Β.Ι.ΛΕΝΙΝ: Για τη πάλη των τάξεων, το αστικό κράτος, τη βίαιη επανάσταση, τη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής και τη διχτατορία του προλεταριάτου

«Φωνή της Αλήθειας», όργανο της Κίνησης για Ενιαίο ΚΚΕ (φύλλο 7, 15-31 Γενάρη 1994, σελ.2)

Τιμώντας τα 70 χρόνια από το θάνατο του Λένιν αναδημοσιεύουμε αποσπά­σματα που αφορούν το ζήτημα της προλεταριακής επανάστασης από τα έργα του "κράτος και επανάσταση" και "η προλεταριακή επανάσταση και ο αποστά­της Καούτσκι".


Η διδασκαλία του Μαρξ για την πάλη των τάξεων. “Tο κύριο στη διδασκαλία του Μαρξ είναι η ταξική πάλη. Έτσι λένε και γράφουν πολύ συχνά. Μα αυτό δεν είναι σωστό. Και το αποτέλεσμα απ’ αυτή την ανακρίβεια είναι σχεδόν πάντα μια οπορτουνιστική διαστρέβλωση του μαρξισμού, η νόθευση του, έτσι που να γίνεται παραδεχτός για την αστική τάξη. Γιατί η διδασκαλία για την ταξική πάλη δεν δημιουργήθηκε από τον Μαρξ, αλλά από την αστική τάξη πριν από τον Μαρξ και, μιλώντας γενικά, είναι παραδεχτή για την αστική τάξη. Όποιος παραδέχεται μόνο την πάλη των τάξεων, δεν είναι ακόμα μαρ­ξιστής, αυτός μπορεί ακόμα νά­ναι άνθρωπος που δεν βγαίνει α­πό τα πλαίσια της αστικής σκέ­ψης και της αστικής πολιτικής. Το να περιορίζεις το μαρξισμό στη διδασκαλία για την πάλη των τά­ξεων σημαίνει να κουτσουρέβεις το μαρξισμό, να τον διαστρεβλώ­νεις, να τον ανάγεις σε ότι είναι παραδεχτό για την αστική τάξη. Μαρξιστής είναι μόνο εκείνος που επεκτείνει την αναγνώριση της πάλης των τάξεων ως την ανα­γνώριση της διχτατορίας του προ­λεταριάτου. Αυτού βρίσκεται η πιο βαθειά διαφορά του μαρξιστή α­πό το μικρό (μα και μεγάλο) α­στό της αράδας. Αυτή είναι η λυ­δία λίθος για την πραγματική κα­τανόηση και παραδοχή του μαρξι­σμού. Και δεν είναι παράξενο πως, όταν η ιστορία της Ευρώπης έφε­ρε πραχτικά την εργατική τάξη μπροστά σ’ αυτό το ζήτημα, όχι μόνο όλοι οι οπορτουνιστές και ρεφορμιστές, αλλά και όλοι οι "κα­ουτσκιστές" (οι άνθρωποι που τα­λαντεύονται ανάμεσα στο ρεφορμισμό και το μαρξισμό) αποδείχτη­καν θλιβεροί φιλισταίοι και μικρο­αστοί δημοκράτες, που απαρνού­νται τη διχτατορία του προλεταρι­άτου”.
“Ο οπορτουνισμός δεν επεκτεί­νει την αναγνώριση της ταξικής πάλης ακριβώς ίσαμε το κυριότε­ρο, ως την περίοδο του περάσμα­τος από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, ως την περίοδο της ανατροπής της αστικής τάξης και της πλέριας εκμηδένισης της”.
“Οι μικροαστοί δημοκράτες, αυ­τοί οι δήθεν σοσιαλιστές, που α­ντικατάστησαν τον ταξικό αγώνα με ονειροπολήματα για την ομο­φωνία των τάξεων, φαντάστηκαν με ονειροπόλο τρόπο και το σοσι­αλιστικό μετασχηματισμό, όχι σαν ανατροπή της κυριαρχίας της εκμεταλλεύτριας τάξης, αλλά σαν ειρηνική υποταγή της μειοψηφίας στην πλειοψηφία που ένιωσε τα καθήκοντα της”.
“Τη διδασκαλία για την πάλη των τάξεων ο Μαρξ την ανάπτυ­ξε με συνέπεια ως τη διδασκα­λία για την πολιτική εξουσία, για το κράτος”.

Αστικό κράτος. "Το κράτος εί­ναι προϊόν και εκδήλωση του ασυμφιλίωτου των ταξικών αντιθέσε­ων. Το κράτος εμφανίζεται εκεί, τότε και καθόσον, όπου, όταν και εφόσον οι ταξικές αντιθέσεις δεν μπορούν αντικειμενικά να συμφιλι­ωθούν. Και αντίστροφα: Η ύπαρξη του κράτους αποδείχνει ότι οι τα­ξικές αντιθέσεις είναι ασυμφιλίωτες".
“Κατά τον Μαρξ. το κράτος δεν θα μπορούσε ούτε να εμφανι­στεί, ούτε να διατηρηθεί, αν ή­ταν δυνατή μια συμφιλίωση των τάξεων. Σύμφωνα με τους μικροαστούς και φιλισταίους καθηγητές και δημοσιολόγους - που κάθε τόσο επικαλούνται καλόβουλα τον Μαρξ! - βγαίνει πως το κράτος ίσα-ίσα συμφιλιώνει τις τάξεις. Κα­τά τον Μαρξ, το κράτος είναι όργανο ταξικής κυριαρχίας, όργα­νο καταπίεσης μιας τάξης από μι­αν άλλη, είναι η δημιουργία της "τάξεως" εκείνης, που νομιμοποιεί και στερεώνει αυτή την καταπίε­ση, μετριάζοντας τη σύγκρουση των τάξεων”.
“Ο μόνιμος στρατός και η αστυ­νομία είναι τα κύρια όργανα δύ­ναμης της κρατικής εξουσίας".

Βίαιη επανάσταση - επανα­στατική βία. "Να μιλάς για "βία" γενικά, χωρίς να αναλύεις τους ό­ρους που ξεχωρίζουν την αντιδρα­στική βία από την επαναστατική, σημαίνει ότι είσαι μικροαστός που απαρνείται την επανάσταση, ή ση­μαίνει ότι απλούστατα εξαπατάς τον εαυτό σου και τους άλλους με σοφιστείες".
"Η ιστορία έδειξε ότι χωρίς επα­ναστατική βία δεν μπορεί να επι­τευχθεί νίκη. Χωρίς την επαναστα­τική βία που να στρέφεται ενά­ντια στους άμεσους εχθρούς των εργατών και των αγροτών, είναι αδύνατο να τσακιστεί η αντίδρα­ση των εκμεταλλευτών αυτών".
"Η διδασκαλία του Μαρξ και του Ένγκελς για το ότι είναι αναπό­φευκτη η βίαιη επανάσταση ανα­φέρεται στο αστικό κράτος. Το αστικό κράτος δεν μπορεί να το αντικαταστήσει το προλεταριακό κράτος (η διχτατορία του προλε­ταριάτου) με την "απονέκρωση", αλλά κατά γενικό κανόνα, μόνο με τη βίαιη επανάσταση".
"Η ανάγκη της συστηματικής δι­απαιδαγώγησης των μαζών, στο πνεύμα αυτής της άποψης για τη βίαιη επανάσταση βρίσκεται στη βάση όλης της διδασκαλίας του Μαρξ και του Ένγκελς. Η προδο­σία της διδασκαλίας τους από τα σοσιαλσωβινιστικά και καουτσικικά ρεύματα, που κυριαρχούν σή­μερα, εκφράζεται ιδιαίτερα ανά­γλυφα στο γεγονός ότι και τα πρώτα και τα δεύτερα λησμο­νούν αυτή την προπαγάνδα, αυτή τη ζύμωση. Η αντικατάσταση του αστικού κράτους με το προλετα­ριακό είναι αδύνατη χωρίς βίαιη επανάσταση"
“Ο Καούτσκι είναι υποχρεωμέ­νος σε κάθε βήμα του να κατα­φεύγει κυριολεκτικά σε ταχυδα­κτυλουργίες, για να καλύπτει την αποστασία του!
Και προσέξτε, πως, άθελα του, έβγαλε την πομπή του στους δρόμους. Έγραψε: "ειρηνικά, δηλ., ακολουθώντας το δημοκρατικό δρόμο"!!
Δίνοντας τον ορισμό της διχτατορίας, ο Καούτσκι έβαλε όλα τα δυνατά του να κρύψει από τον αναγνώστη το βασικό γνώρισμα αυτής της έννοιας, δηλ. την επαναστατική βία. Μα τώρα αλήθεια βγήκε στη φόρα: πρόκειται για την αντίθεση ανάμεσα στην ειρη­νική και στη βίαιη επανάσταση.
Εδώ είναι το ψητό. Όλες οι υ­πεκφυγές, τα σοφίσματα, η ταχυδαχτυλουργικές πλαστογραφήσεις χρειάζονται στον Καούτσκι ακρι­βώς για να παρακάμψει το πρόβλημα της βίαιης επανάστασης, για να καλύψει το γεγονός ότι την απαρνήθηκε, ότι πέρασε με το μέρος της φιλελεύθερης εργα­τικής πολιτικής, δηλ. με το μέ­ρος της αστικής τάξης".

Συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής. "Αν το κράτος εί­ναι προϊόν του ασυμφιλίωτου των ταξικών αντιθέσεων, αν είναι μια δύναμη που στέκει πάνω από την κοινωνία και "όλο και περισσότε­ρο αποξενώνεται από την κοινω­νία", γίνεται φανερό πως η απε­λευθέρωση της καταπιεζόμενης τάξης είναι αδύνατη όχι μόνο χω­ρίς βίαιη επανάσταση, αλλά και χωρίς καταστροφή του μηχανισμού της κρατικής εξουσίας, που δημιούργησε η κυρίαρχη τάξη και που ενσαρκώνει αυτή την "αποξέ­νωση"".
"Όλες οι προηγούμενες επανα­στάσεις τελειοποιούσαν την κρατι­κή μηχανή, ενώ πρέπει να σπά­σει, να τσακιστεί. Το συμπέρα­σμα τούτο είναι το κύριο, το βα­σικό στη διδασκαλία του μαρξι­σμού για το κράτος".
"Η πορεία των γεγονότων υπο­χρεώνει την επανάσταση "να συ­γκεντρώνει όλες τις δυνάμεις της καταστροφής" ενάντια στην κρατι­κή εξουσία, την υποχρεώνει να βάλει καθήκον της όχι την καλυ­τέρευση της κρατικής μηχανής, μα τη συντριβή, την καταστροφή της".
"Η σκέψη του Μαρξ είναι ότι η εργατική τάξη πρέπει να συντρί­ψει, να τσακίσει την "έτοιμη κρα­τική μηχανή" και να μην περιορι­στεί στην απλή κατάληψη της".
"Η προλεταριακή επανάσταση εί­ναι αδύνατη χωρίς τη βίαιη συν­τριβή της αστικής κρατικής μηχα­νής και την αντικατάσταση της με μια νέα".
"Ό Καούτσκι είτε παραιτείται α­πό κάθε πέρασμα της κρατικής εξουσίας στα χέρια της εργατι­κής τάξης, είτε δέχεται να πάρει η εργατική τάξη στα χέρια της την παλιά, αστική, κρατική μηχα­νή, αλλά με κανένα τρόπο δεν δέχεται να την τσακίσει, να την συντρίψει και να την αντικαταστή­σει με μια νέα, προλεταριακή".

Δικτατορία του προλεταριάτου. "Η διδασκαλία για την πάλη των τάξεων, που την εφάρμοσε ο Μαρξ στο ζήτημα του κράτους και της σοσιαλιστικής επανάστασης, οδηγεί αναγκαστικά στην αναγνώριση της πολιτικής κυριαρχίας του προλεταριάτου, της διχτατορίας του, δηλαδή της εξουσίας, που δεν τη μοιράζεται με κανένα και που στηρίζεται άμεσα στην ένοπλη δύναμη των μαζών".
"Η διχτατορία είναι εξουσία που στηρίζεται άμεσα στη βία, και δεν δεσμεύεται από κανένα νόμο. Η επαναστατική διχτατορία του προλεταριάτου είναι εξουσία, που κατακτήθηκε και διατηρείται με τη βία του προλεταριάτου πάνω στην αστική τάξη, εξουσία που δεν δεσμεύεται από κανένα νόμο".