Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Η “ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ” ΤΩΝ ΓΚΛΥΞΜΠΟΥΡΓΚ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ. (αρ. φυλ. 13, σελ 1,4. 15-30 Απριλίου 1994)

Η “ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ” ΤΩΝ ΓΚΛΥΞΜΠΟΥΡΓΚ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την απαλλοτρίωση της βασιλικής ‘’περιουσίας’’

Στις 13 Απρίλη ψηφίστηκε επιτέλους στη Βουλή το σχέδιο νόμου που είχε καταθέσει, την 1η Απρίλη, στη Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή της Βουλής η κυβέρνηση, το οποίο προβλέπει τη στέρηση της ελληνικής ιθαγένειας της οικογένειας Γκλύξμπουργκ, ακυρώνει τα διαβατήρια και τα ταξιδιωτικά έγγραφα, καταργεί το νόμο ρύθμισης της βασιλικής περιουσίας που είχε ψηφίσει η κυβέρνηση της ΝΔ και απαλλοτριώνει την ‘’περιουσία’’ των Γκλύξμπουργκ υπέρ του ελληνικού δημοσίου. Το νομοσχέδιο ψήφισαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και του ‘’Κ’’ΚΕ, ενώ η ΠΟΛΑ ψήφισε ‘’ναι’’ για την απαλλοτρίωση της ‘’περιουσίας’’ και ‘’όχι’’ για την αφαίρεση της ιθαγένειας. Ο πολύς Λεντάκης, που κάποτε παρίστανε τον ‘’αριστερό’’, από υπέρμαχος της απελευθέρωσης των εγκληματιών φασιστών συνταγματαρχών, εμφανίζεται τώρα στη Βουλή υπέρμαχος της διατήρησης της ιθαγένειας των Γκλύξμπουργκ παραθέτοντας μάλιστα και ‘’νομικά επιχειρήματα’’! Το αντιδραστικό κόμμα της ΝΔ κατά την ώρα της ψηφοφορίας αποχώρησε επιδεικτικά από τη Βουλή, επιβεβαιώνοντας έτσι, για άλλη μια φορά, το μοναρχοφασιστικό του χαρακτήρα. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει ευθύνη όχι γιατί έφερε αυτή τη στιγμή το νομοσχέδιο για ψήφιση, όπως προσπαθούν να περάσουν στο λαό οι ρεβιζιονιστές βουλευτές, αλλά αντίθετα επειδή το κατέθεσε πολύ καθυστερημένα, δηλαδή 14 χρόνια μετά την πρώτη εκλογική νίκη, πράγμα που έδωσε τη δυνατότητα στο Γκλύξμπουργκ, να μεταφέρει την κινητή ‘’περιουσία’’ του στο εξωτερικό και να κερδίσει δεκαετίες ολόκληρες τεράστια ποσά από την ακίνητη. Το ΠΑΣΟΚ έπρεπε να είχε ρυθμίσει το θέμα από το 1981 και το ότι δεν το έκανε δεν υπάρχει απολύτως καμία δικαιολογία. Όλα τα ζητήματα που αφορούσαν τον έκπτωτο μονάρχη, έπρεπε να είχαν ρυθμιστεί από το 1974. Είναι μεγάλη ευθύνη των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ γι’ αυτό το θέμα. Ποια ήταν όμως η στάση των κομμάτων από τη μέρα της κατάθεσης του νομοσχεδίου μέχρι την ψήφισή του? Ο λαός περίμενε ίσως, σύμφωνα με το δημοψήφισμα του ’74, ότι όλα τα κόμματα θα κρατούσαν την ίδια στάση στα ζητήματα που σχετίζονταν με τον έκπτωτο μονάρχη και εκκρεμούσαν ήδη δυο ολόκληρες δεκαετίες. Δεν έγινε όμως έτσι.

Νέα Δημοκρατία. Σε ανακοίνωσή της η ΝΔ τόνιζε, ‘’ Η κυβέρνηση για να καλύψει την απραξία της, την αδυναμία και την ανικανότητα της να αντιμετωπίσει τα κρίσιμα προβλήματα, επέλεξε να καταθέσει αυτή τη στιγμή το νομοσχέδιο για την βασιλική περιουσία, με σκοπό να αποπροσανατολίσει τον ελληνικό λαό από τα σοβαρά προβλήματα που τον απασχολούν’’. Αμέσως μετά, στις 3 Απρίλη, ο επίτιμος πρόεδρος της ΝΔ, ο γνωστός μοναρχικός και αυλόδουλος, Κ. Μητσοτάκης, καταγγέλλει το σχέδιο νόμου ως ‘’αντισυνταγματικό’’, ενώ στη συνέχεια γνωστοί μοναρχοφασίστες βουλευτές του ίδιου κόμματος όπως, Ανδρεουλάκος, Παπαδόγγονας, Ξαρχάς, Ζαχαράκης κ.α. ξεσπαθώνουν για δυο ολόκληρες βδομάδες υπέρ του έκπτωτου μονάρχη, προκαλώντας θρασύτατα τα αντιμοναρχικά δημοκρατικά αισθήματα του λαού μας. Και ο Έβερτ στη γραπτή δήλωσή του 13 Απρίλη επαναλαμβάνει τα περί ‘’αποπροσανατολισμού’’ και παραπλάνησης του λαού και τα περί ‘’αντισυνταγματικότητας’’ του νομοσχεδίου. Ολόκληρο το κόμμα της ΝΔ, με τις φιλομοναρχικές του τοποθετήσεις αυτές τις ημέρες, την αποχώρησή του 12 Απρίλη από τη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη δήμευση της ‘’περιουσίας’’ του έκπτωτου μονάρχη, αλλά και την αποχώρησή του από τη Βουλή κατά την ώρα της ψηφοφορίας έδειξε με τον πιο πειστικό τρόπο τον αντιδραστικό μοναρχικό του χαρακτήρα και όχι πως θέλει να το παρουσιάσει ο ‘’ριζοσπάστης’’ σε αλλεπάλληλα δημοσιεύματα του, σαν δήθεν μόνο απλή ‘’σύμπλευση της ηγεσίας της ΝΔ με τους νοσταλγούς του Γκλύξμπουργκ’’. Ο ‘’Ρ’’ έγραψε για ‘’ακροβασία αυτού του κόμματος μεταξύ του ‘’εκσυγχρονιστικού’’ του προφίλ και της ισχυρής φιλομοναρχικής ομάδας των βουλευτών της ΝΔ’’ (Ρ, 5.4.94), για ‘’διαπιστευτήρια’’ του Έβερτ στους φιλομοναρχικούς μίλησε για ‘’σύμπλευση της ηγεσίας της ΝΔ με τους νοσταλγούς του Γκλύξμπουργκ’’ (Ρ, 14.4.94) και στον τίτλο ‘’πανηγυρική σύμπλευση ΝΔ με μοναρχικούς’’ (!!!), λες και δεν κράτησε σύσσωμη η ΝΔ την ίδια στάση απέναντι στα ζητήματα που αφορούσαν τον Γκλύξμπουργκ (υπέρ των συμφερόντων του έκπτωτου μονάρχη) και δεν αποχώρησε σύσσωμη από τη Βουλή κατά την ψήφιση του νομοσχεδίου. Απροκάλυπτος, λοιπόν, εξωραϊσμός αυτού του αντιδραστικού φιλομοναρχικού κόμματος από μέρους της ρεβιζιονιστικής ηγεσίας, αλλά και προκλητική στάση απέναντι στους κομμουνιστές και αντιφασίστες που γνωρίζουν καλά, ότι αυτό το κόμμα συγκεντρώνει στις γραμμές του γνωστούς και κρυφούς μοναρχοφασίστες, χουντικούς, απογόνους των συνεργατών των κατακτητών και των δοσιλόγων, των τρομοκρατών, χαφιέδων, βασανιστών, τραμπούκων, κλπ είναιτ ο κόμμα των τρικύκλων και των σιδηρολοστών (Λαμπράκης, Τεμπονέρας, κλπ) και των πρωτοπαλίκαρων της ΕΚΟΦ. Η σημερινή θέση της ρεβιζιονιστικής ηγεσίας για ‘’εκσυγχρονιστική’’ ομάδα Έβερτ είναι επανέκδοση της γνωστής μεταπολιτευτικής τους θέσης της λεγόμενης ‘’φωτισμένης Δεξιάς’’, την οποία ο Λ. Κύρκος διακήρυσσε σε όλους τους τόνους. Με τη ‘’φωτισμένη’’ ή ‘’εκσυγχρονισμένη’’ και μη Δεξιά, η ρεβιζιονιστική ηγεσία σχημάτισε κυβέρνηση το 1989, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά και μοναδική ως τώρα φορά στην ιστορία της εκατονταετούς ύπαρξης του ρεβιζιονισμού από τα τέλη του περασμένου αιώνα.

Ηγεσία ‘’Κ’’ΚΕ-Ριζοσπάστης. Πολύ χαρακτηριστικός είναι ο τίτλος του ‘’Ρ’’ την επομένη της κατάθεσης του σχεδίου νόμου, ‘’παιχνίδια με την βασιλική περιουσία’’ (‘’Ρ’’ 2.4.94.)!!! Αναφερόμενος στην κατάθεση γράφει, ‘’πρόκειται ουσιαστικά για μια προσπάθεια αντιπερισπασμού της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και δημιουργίας εντυπώσεων, ενόψει των επερχόμενων ευρωεκλογών, αλλά και της δημοσιοποίησης την ερχόμενη εβδομάδα στη Βουλή του νέου αντιλαϊκού φορολογικού νομοσχεδίου’’. Μήπως αργότερα άλλαξαν στάση? Καθόλου! Στις 11 Απρίλη ο τίτλος του ‘’Ρ’’ είναι ‘’Αποπροσανατολισμού και θρασύτητας συνέχεια..’’ και στη δήλωση του Μ. Μαϊλη (‘’Ρ’’, 12.4.94) (μέλος του ΠΓ) γίνεται λόγος για ‘’αποπροσανατολισμό των εργαζομένων από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν’’. Την ίδια ημέρα οι ρεβιζιονιστές βουλευτές στην αρμόδια Κοινοβουλευτική Επιτροπή επισημαίνουν τη ‘’χρήση του συγκεκριμένου νομοθετήματος, σαν πόλο αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης, όταν την ίδια στιγμή συζητείται το φορολογικό νομοσχέδιο’’ (‘’Ρ’’, 13.4.94). Με άλλα λόγια, ένα πάγιο, σωστό και για δυο ολόκληρες δεκαετίες ανεκπλήρωτο αίτημα του λαού μας, εκείνο της απαλλοτρίωσης της βασιλικής ‘’περιουσίας’’, είναι για τους ρεβιζιονιστές ηγέτες ανύπαρκτο και ‘’παιχνίδι’’, και όταν τίθεται για λύση, αυτοί το χαρακτηρίζουν ‘’πόλο αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης’’(!) και μια ‘’προσπάθεια αντιπερισπασμού της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ’’, και επομένως κατά τους ρεβιζιονιστές δεν έπρεπε να τεθεί για λύση ούτε και τώρα. Τι άλλο μπορεί να σημαίνει η τοποθέτηση αυτή, αν όχι υπεράσπιση των συμφερόντων των Γκλύξμπουργκ στο συγκεκριμένο θέμα? Μα τα ίδια ακριβώς υποστήριξε και η ΝΔ και δεν είναι καθόλου τυχαία η ταύτιση των θέσεων τους, δηλαδή εκείνη του λεγόμενου ‘’αποπροσανατολισμού του λαού’’, που πίσω της υποκρύπτεται η υπεράσπιση των συμφερόντων του έκπτωτου μονάρχη. Ένα άλλο ερώτημα που πλανάται στο λαό είναι γιατί σε αυτά τα 20 χρόνια δεν έθεσαν οι ρεβιζιονιστές βουλευτές αυτό το θέμα στη Βουλή. Την απάντηση και σε αυτό το ερώτημα δίνει η σημερινή στάση τους. Με αυτή την ευκαιρία, ας σημειώσουμε εδώ, ότι είναι ακριβώς αυτή η δεξιά πολιτική γραμμή της ρεβιζιονιστικής ηγεσίας που άφησε και αφήνει ανοιχτό το δρόμο στη δημαγωγία του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ και οδήγησε πλήθος κόσμου της αριστεράς στις γραμμές αυτού του κόμματος.

Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ (αρ. φυλ. 25, σελ 2, 15-30 Νοέμβρη 1994)

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ

Με αφορμή τα 76 χρόνια του ΚΚΕ (1918-56)

Τις τελευταίες δεκαετίες και ιδιαίτερα σήμερα αμφισβητείται ανοιχτά από διάφορες πλευρές η αναγκαιότητα ύπαρξης του κόμματος νέου τύπου, και μάλιστα γίνεται προσπάθεια να δειχθεί ότι η θεωρία για το κόμμα δεν έχει σχέση με τον Μαρξ, δεν αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του μαρξισμού-λενινισμού. Αυτό καθιστά αναγκαία μια έστω και λειψή ιστορική αναφορά σε αυτό το ζήτημα, χωρίς να αναφερθούμε στα ιδιαίτερα ουσιώδη χαρακτηριστικά του κόμματος νέου τύπου, του επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος του προλεταριάτου. Οι θεμελιωτές του επιστημονικού κομμουνισμού Μαρξ-Ένγκελς, που απόδειξαν τη χρεωκοπία του καπιταλισμού και την αναπόφευκτη αντικατάστασή του από τον κομμουνισμό, δεν αποσαφήνισαν μόνο τον ρόλο του προλεταριάτου σαν νεκροθάφτη του καπιταλισμού και δημιουργό-οικοδόμο της νέας σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας αλλά κατέδειξαν και την αναγκαιότητα συγκρότησης και ύπαρξης του επαναστατικού πολιτικού κόμματος του, χωρίς το οποίο είναι αδύνατη η εκπλήρωση της ιστορικής του αποστολής. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι το πρώτο επαναστατικό πρόγραμμα του προλεταριάτου φέρει τον τίτλο ‘’Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος’’, ενώ ο Ένγκελς πολύ αργότερα στα 1889, αφού πρώτα επαναλαμβάνει τη γνωστή θέση ότι ‘’το προλεταριάτο δε μπορεί να κατακτήσει την πολιτική κυριαρχία… χωρίς βίαιη επανάσταση’’, θεωρεί αναγκαίο να σημειώσει πως ‘’για να είναι το προλεταριάτο, την αποφασιστική στιγμή, αρκετά ισχυρό και να μπορεί να νικήσει – ο Μαρξ κι εγώ υποστηρίζουμε αυτή τη θέση από το 1847- είναι ανάγκη να δημιουργήσει το δικό του κόμμα, που θα διαφέρει από όλα τα άλλα κόμματα και θα αντιτίθεται σε αυτά, που θα έχει συνείδησή του ότι είναι ταξικό κόμμα’’ και επιπλέον υπογραμμίζει ότι το κόμμα πρέπει να ακολουθεί πάντα γραμμή η οποία να μην οδηγεί ποτέ ‘’σε αμφισβήτηση του προλεταριακού ταξικού χαρακτήρα του κόμματος’’. Όπως είναι γνωστό, τα πρώτα εργατικά κόμματα, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, δημιουργήθηκαν στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και στην ιμπεριαλιστική περίοδο του καπιταλισμού έχασαν τον επαναστατικό χαρακτήρα τους, πέρασαν στα χέρια οπορτουνιστών πρακτόρων της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών, μετατράπηκαν σε απλά κοινοβουλευτικά κόμματα και έπαψαν να είναι μαχητικά κόμματα του προλεταριάτου που αγωνίζεται για την υπεράσπιση των συμφερόντων του και τη νίκη του σοσιαλισμού. Η νέα ιμπεριαλιστική περίοδος στην ανάπτυξη του καπιταλισμού, που είναι περίοδος επαναστατικών αγώνων του προλεταριάτου, περίοδος που στην ημερήσια διάταξη μπαίνει η προλεταριακή επανάσταση και η κατάληψη της εξουσίας, θέτει καθήκοντα στο προλεταριάτο που για να ανταποκριθεί σε αυτά έχει ανάγκη την ύπαρξη ενός επαναστατικού μαχητικού κόμματος νέου τύπου, το οποίο για πρώτη φορά δημιουργείτε στη Ρωσία από το Λένιν, το κόμμα των Μπολσεβίκων που αποτέλεσε και το υπόδειγμα για την ίδρυση εκείνη την περίοδο πολλών κομμουνιστικών κομμάτων, μεταξύ των οποίων και του ΚΚΕ, που προσχώρησαν στην Γ΄ Κομμουνιστική Διεθνή που ιδρύθηκε το 1919. Οι επιτυχίες που σημείωσε το διεθνές προλεταριάτο, μαζί και αυτό της χώρας μας, ως τα μέσα της δεκαετίας του ’50 στην πάλη κατά του καπιταλισμού, του φασισμού και του ιμπεριαλισμού και της υπεράσπισης των συμφερόντων και δικαιωμάτων του σε παγκόσμια κλίμακα, στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού και στη δημιουργία του σοσιαλιστικού στρατοπέδου είναι αδιανόητες χωρίς τη δράση και πολύ περισσότερο χωρίς την ύπαρξη των κομμάτων νέου τύπου, των κομμουνιστικών κομμάτων, χωρίς την Γ΄ Κομμουνιστική Διεθνή και το Γραφείο Πληροφοριών με επικεφαλής τον Ι. Στάλιν. Η επικράτηση του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού στο Μπολσεβίκικο Κόμμα και στη συνέχεια στα άλλα κομμουνιστικά κόμματα προκάλεσε μεγάλη ζημιά που έπαθε το διεθνές προλεταριάτο και οι λαοί, επειδή, πρώτο, ανέτρεψε τη δικτατορία του προλεταριάτου και εξάλειψε σταδιακά το σοσιαλισμό στη Σ.Ε., δεύτερο, διέλυσε το σοσιαλιστικό στρατόπεδο και τρίτο, στέρησε το προλεταριάτο της μαχητικής οργανωμένης πρωτοπορίας του, το κόμμα νέου τύπου. Με λίγα λόγια ο χρουστσιωφικός ρεβιζιονισμός οδήγησε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα στη σημερινή καταστροφή. Το πέρασμα του ρεβιζιονισμού στο ΚΚΕ, μετά τη γνωστή ωμή και απροσχημάτιστη επέμβαση της προδοτικής ομάδας Χρουστώφ-Μπρέζνιεφ στα εσωτερικά του κόμματος και τη βίαιη καθαίρεση της επαναστατικής ηγεσίας Ζαχαριάδη, μετέτρεψε το ηρωϊκό ΚΚΕ, σε ένα αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου, το σημερινό ‘’Κ’’ΚΕ. Έτσι η εργατική τάξη και ο λαός μας στερήθηκαν το επαναστατικό κόμμα νέου τύπου, το μαχητικό υπερασπιστή των συμφερόντων τους. Η διεθνής ιστορική πείρα των τελευταίων δεκαετιών από τα μέσα της δεκαετίας του ’50 και ύστερα έδειξε καθαρά, ότι το προλεταριάτο χωρίς το επαναστατικό κόμμα νέου τύπου, το κομμουνιστικό κόμμα, το κόμμα λενινιστικού-σταλινικού τύπου δε μπορεί ούτε την πολιτική εξουσία να κατακτήσει ούτε τα ταξικά του συμφέροντα να υπερασπίσει αποτελεσματικά, μα ούτε και τις κατακτήσεις σε οποιονδήποτε τομέα μπορεί να διατηρήσει ούτε επιτυχίες να σημειώσει στον αγώνα του κατά του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού. Αντίθετα στην περίοδο της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς και ως το θάνατο του Ι. Στάλιν που οι αγώνες του προλεταριάτου καθοδηγούνταν από τα κομμουνιστικά κόμματα, που ήταν κόμματα νέου τύπου σημειώθηκαν πρωτοφανείς επιτυχίες. Γι’ αυτό κύριος στόχος των επιθέσεων της αστικής τάξης και των πρακτόρων της ρεβιζιονιστών και οπορτουνιστών των διαφόρων αποχρώσεων υπήρξε στο παρελθόν, είναι και σήμερα, θα είναι και στο μέλλον το κόμμα νέου τύπου, που η δημιουργία του αποτελεί ζωτικότατη ανάγκη για τον αγώνα του προλεταριάτου και των άλλων εργαζομένων και επειδή επιπλέον ‘’το κόμμα είναι το συνειδητό τμήμα του προλεταριάτου, το οποίο εισάγει τη σοσιαλιστική συνείδηση στο αυθόρμητο εργατικό κίνημα’’. Στη σημερινή περίοδο στις οργανώσεις που αναφέρονται στο μαρξισμό-λενινισμό και αρνούνται το επαναστατικό κόμμα νέου τύπου ανήκει πρώτα-πρώτα το ‘’Κ’’ΚΕ, επειδή γενικά δεν καθοδηγείται από την κοσμοθεωρία των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ και ειδικά στα ζητήματα του σοσιαλισμού και της επανάστασης καθοδηγείται από το χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό και διάφορες σοσιαλδημοκρατικές απόψεις, ενώ στον οργανωτικό τομέα αποτελεί συνοθύλευμα δεξιών οπορτουνιστικών ομάδων. Το επαναστατικό κόμμα νέου τύπου αρνούνται και οι οπορτουνιστικές αντισταλινικές οργανώσεις ΜΛ-ΚΚΕ, ΚΚΕ ΜΛ, ΕΚΚΕ, ΟΑΚΚΕ, επειδή γενικά στη δράση τους δεν καθοδηγούνται από τον μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό (από καιρό κρατάνε ψηλά την κουρελιασμένη χρουστοφική σημαία των ‘’λαθών του Στάλιν’’) και επειδή ορίζουν το σοσιαλισμό σαν κοινωνία στην οποία διατηρούνται οι δυο βασικές ανταγωνιστικές τάξεις της καπιταλιστικής κοινωνίας, το προλεταριάτο και η αστική τάξη (ο σοσιαλισμός των οπορτουνιστικών αυτών οργανώαεων δίνεται στο παρακάτω απόσπασμα του ΜΛ-ΚΚΕ..’’το προλεταριάτο και η αστική τάξη είναι οι δύο βασικές ανταγωνιστικές τάξεις της καπιταλιστικής κοινωνίας και επίσης παραμένουν ανταγωνιστικές τάξεις και στη σοσιαλιστική κοινωνία’’ Λαϊκος Δρόμος 7.11.92 και Συνδιάσκεψη ΜΛ-ΚΚΕ, 7-9 Ιουνίου 1991). Και στον οργανωτικό τομέα η αντίληψη της ύπαρξης ‘’δυο γραμμών’’ στο κόμμα σημαίνει ανοιχτή άρνηση του κόμματος νέου τύπου, το οποίο έχει πάντα μία μόνο γραμμή, τη μαρξιστική-λενινιστική γραμμή. Και οι μικροαστοί οπορτουνιστές της ΣΑΚΕ αρνούνται το κόμμα νέου τύπου, επειδή στο ζήτημα του σοσιαλισμού καθοδηγούνται από τις αντιλήψεις των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών, ενώ τελευταία στο οργανωτικό ζήτημα προχώρησαν μσε ανοιχτή απόρριψη του κόμματος νέου τύπου, θεωρώντας το ‘’στενό κορσέ’’ και υποκαθιστώντας το με τις ‘’παρέες’’ και τους ‘’ομίλους’’. Η δημιουργία του κόμματος νέου τύπου, ενός λενινιστικού-σταλινικού κόμματος, είναι σήμερα το πιο σπουδαίο, το πρωταρχικό καθήκον των κομμουνιστών. Η συγκρότηση του κόμματος νέου τύπου είναι υπόθεση και υποχρέωση όλων των κομμουνιστών..μέσα και έξω από το ΚΚΕ. Επομένως το πρόβλημα της ενότητας (ιδεολογική-πολιτική-οργανωτική) στη βάση του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού για τη συγκρότηση επαναστατικού ΚΚΕ αναδείχνεται στο υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της στιγμής.

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ ΜΟΝΑΡΧΟΦΑΣΙΣΜΟΥ-ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ (αρ. φυλ. 58, σελ 2, 15-31 Μάη 1996)

Το παιδομάζωμα που άρχισε στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου από τους μοναρχοφασίστες και πήρε τότε μεγάλες διαστάσεις, συνεχίστηκε μέχρι και το 1975, σύμφωνα με καταγγελίες των θυμάτων, οι οποίες δημοσιεύονται στον αστικό τύπο και μερικές ατομικές περιπτώσεις έγιναν γνωστές από την τηλεόραση τα δύο τελευταία χρόνια. Αυτό το παιδομάζωμα ήταν η φορολογία σε αίμα που ο λαός μας ιδιαίτερα δε οι προοδευτικοί αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και του εμφυλίου πολέμου και άλλες φτωχές οικογένειες πλήρωσαν στην κυρίαρχη αστική τάξη. Πολλούς τρόπους χρησιμοποίησαν για να αρπάξουν τα παιδιά από τους γονείς τους. Τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης για παράδειγμα τους εκβίαζαν να υπογράψουν δήλωση ‘’μετανοίας’’, διαφορετικά θα έχαναν τα παιδιά τους. Άρπαζαν τα παιδιά από τους γονείς εκείνους που δεν υπέκυπταν στους εκβιασμούς. Άρπαζαν τα παιδιά των μαχητών που αγωνίζονταν από τις γραμμές του ΔΣΕ. Άρπαζαν τα παιδιά των λεγόμενων ‘’συμμοριτόπληκτων’’ κλπ. Οι αρπαγές γίνονται από φασιστικές δεξιές ληστοσυμμορίες αλλά και από το μοναρχοφασιστικό στρατό και τη χωροφυλακή. Άλλος αποτελεσματικός τρόπος αρπαγής παιδιών ήταν τα Μαιευτήρια, όπου το ένα από τα δίδυμα παιδιά το άρπαζαν, παρουσιάζοντάς το ως ‘’πεθαμένο’’, ενώ στο αίτημα των γονιών να τους παραδοθεί το ‘’νεκρό’’ παιδί τους δήλωναν πως οι ίδιοι φρόντισαν για την ‘’ταφή’’ του. Άλλα μέρη από τα οποία αποσπούσαν παιδιά ήταν τα βρεφοκομεία, οικοτροφεία, ιδιωτικές κλινικές και ιδρύματα, όπως ο ‘’Άγιος Στυλιανός’’ στη Θεσσαλονίκη και οι πολλές ‘’παιδουπόλεις’’ (σε αυτές τις λεγόμενες ‘’παιδουπόλεις’’ τα δεκάδες χιλιάδες αρπαγμένα παιδιά υπέστησαν κτηνώδη βασανιστήρια για να αποκηρύξουν τους πατριώτες γονείς τους και να γίνουν ‘’εθνικόφρονες’’ δηλαδή γενίτσαροι του μοναρχοφασισμού) περίπου 70 τον αριθμό, όπως αυτή στη Λέρο, τις οποίες είχε δημιουργήσει η ‘’Φρίκη’’- Φρειδερίκη, πρώην δραστήριο μέλος της χιτλερικής ναζιστικής νεολαίας, για να περιμαζέψει, ‘’προστατέψει’’ και ‘’αναμορφώσει’’ τα παιδιά των ‘’συμμοριτών’’, όπως συκοφαντικά αποκαλούσαν τους πατριώτες αντιφασίστες και κομμουνιστές αντάρτες του ΔΣΕ οι ντόπιοι μοναρχοφασίστες. Ας σημειωθεί πώς υπεύθυνοι για τις εξαφανίσεις των βρεφών ήταν ιερείς, γιατροί, μαίες και διευθυντές των διαφόρων ιδρυμάτων, υπέρμαχοι της ‘’εθνικοφροσύνης’’, δηλαδή του μοναρχοφασισμού. Καραβιές από αυτά τα παιδιά που βρίσκονταν κάτω από την ‘’υψηλή προστασία’’ της Βασίλισσας Φρειδερίκης μεταφέρθηκαν με το υπερωκεάνιο ‘’Β. Φρειδερίκη’’ στην Αμερική για υιοθεσία-πούλημα. Υπολογίζεται πώς τα παιδιά που με αυτούς τους τρόπους αρπάχτηκαν από τους γονείς τους ανέρχονται πάνω από 25.000. Τα παιδιά αυτά υιοθετήθηκαν-πουλήθηκαν. Η τιμή για κάθε παιδί ήταν από 15-30 λίρες, σύμφωνα με αυτά που συχνά καταγγέλλονται στον τύπο. Η αρπαγή για πούληση-υιοθεσία νηπίων, βρεφών και μικρών παιδιών υπήρξε η πρακτική εκδήλωση του ταξικού μίσους και σκληρότητας από τους ‘’νικητές’’ του εμφυλίου πολέμου που διαδραματίστηκε για πολλές δεκαετίες. Αυτοί οι αδίστακτοι άρπαγες απροστάτευτων και αθώων παιδιών κατηγορούσα το ΔΣΕ για ‘’παιδομάζωμα’’, δηλαδή για την απομάκρυνση των παιδιών από τις περιοχές πολεμικών επιχειρήσεων για να γλιτώσουν από το βέβαιο θάνατο και τη μεταφορά τους στις Λαϊκές Δημοκρατίες για να σωθούν. Έχει όμως ο καιρός γυρίσματα και τα πιο μεγάλα ψέματα ‘’έχουν κοντά πόδια’’. Σήμερα τα παιδιά που υιοθετήθηκαν-πουλήθηκαν, χωρίς τα πραγματικά τους ονόματα και τη συγκατάθεση των φυσικών γονιών τους, κάνουν έρευνες στα αρχεία των διαφόρων ιδρυμάτων για να βρουν τους συγγενείς τους, και δίκαια βέβαια έχουν αποσπάσει τη συμπάθεια του κόσμου, ο οποίος φανερά εκδηλώνει τον αποτροπιασμό του και την αγανάκτησή του ενάντια στους εμπόρους ανθρώπινης σάρκας. Τα παιδιά που συγκέντρωσε ο ΔΣΕ με τη συγκατάθεση των γονιών τους, γλιτώνοντας τα έτσι από βέβαιο θάνατο, τις κακουχίες, την πείνα και τις αρρώστιες και τα αναμορφωτήρια του μοναρχοφασισμού μεταφέρθηκαν στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, σπούδασαν εκεί και με τον επαναπατρισμό γύρισαν στη χώρα μας και με τις γνώσεις του προσφέρουν σήμερα τις υπηρεσίες τους στον τόπο μας. Δεν μετατράπηκαν σε γενιτσάρους και γύρισαν στην πατρίδα με το όνομα και το επώνυμό που τους έδωσαν οι γονείς τους. Αυτό δεν ήταν παιδομάζωμα αλλά ένα σωστό μέτρο που έλαβε ο ΔΣΕ και το οποίο συνέβαλε στη διάσωση, την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση και μόρφωση αυτών των παιδιών. Κάνοντας μια σύγκριση μεταξύ του παιδομαζώματος του μοναρχοφασιμού και της άρχουσας τάξης γενικά και της διάσωσης των παιδιών από τις φλόγες του πολέμου με πρωτοβουλία του ΔΣΕ μπορούν οι τίμιοι και αντικειμενικά σκεπτόμενοι άνθρωποι να διακρίνουν πώς το πραγματικό παιδομάζωμα ήταν εκείνο του μοναρχοφασιμού και όχι ο μύθος της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας του λεγόμενου ‘’παιδομαζώματος των κομμουνιστοσυμμοριτών’’ με το οποίο δεκαετίες ολόκληρες η αντίδραση έκανε πλύση εγκεφάλου στο λαό μας και το ποιες ήταν οι τραγικές συνέπειες για αυτά τα αθώα θύματα. Να ποιοι ήταν οι εκπρόσωποι της ‘’εθνικοφροσύνης’’ και τους ‘’πίστη- θρησκεία- οικογένεια’’.. αδίστακτοι μαφιόζοι δουλέμποροι δεκάδων χιλιάδων μικρών παιδιών με πρωταγωνιστές- εμπνευστές και οργανωτές τη ναζιφασίστρια Φρειδερίκη – Τσαλδάρη και τους υπουργούς του, τον στρατηγό Βαν Φλιτ, την αμερικάνικη Πρεσβεία, τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σπυρίδωνα, κλπ. Να ποια ήταν τα αποτελέσματα της δράσης των εκπροσώπων της ‘’εθνικοφροσύνης’’, ξεπούλημα της χώρας στους αμερικάνους ιμπεριαλιστές, διάλυση χιλιάδων οικογενειών αγωνιστών και άλλων φτωχών εργαζομένων, στέρηση αθώων μικρών υπάρξεων της μητρικής στοργής, αγάπης και της ανατροφής μέσα στο φυσικό οικογενειακό περιβάλλον, βάσανα πίκρα και αγωνία των γονιών και αδελφών που έχασαν τους δικούς τους και τέλος το έγκλημα του αφελληνισμού δεκάδων χιλιάδων ελληνόπουλων, το μεγαλύτερο στην νεότερη ιστορία του τόπου. Αποκαλύφθηκε η υποκρισία τους και τα κοινωνικά εγκλήματα που απέδιδαν στους ταξικούς τους εχθρούς, τα οποία οι ίδιοι είχαν διαπράξει. Αν και με καθυστέρηση άρχισε να αποκαλύπτεται η αλήθεια και να αποδεικνύεται το πραγματικό ‘’ενδιαφέρον’’ της αντιδραστικής αστικής τάξης για τα παιδιά των εργαζομένων.

Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

Συνέντευξη με τον πρώην πρόεδρο του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας

‘’Φωνή της αλήθειας’’ (αρ. φυλ. 57, σελ 4, 1-15 Μάη 1996 και αρ. φυλ. 58, σελ 4, 15-31 Μάη 1996)

ΑΛΒΑΝΙΑ

Συνέντευξη με τον πρώην πρόεδρο του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας

Αρθρογράφος της ‘’φωνής της αλήθειας’’, όργανο της Κίνησης για ενιαίο ΚΚΕ (1918-1955), βρέθηκε στις αρχές Απρίλη του 1996 και ήρθε σε επαφή με τον πρώην πρόεδρο του Κ.Κ. Αλβανίας (απαγορευμένου από το φασιστικό καθεστώς του Μπερίσια) και πήρε την παρακάτω συνέντευξη, την οποία με καθυστέρηση παρουσιάζουμε.

Ερ. Θα μπορούσατε σ. Χ. Μιλόσι να μας ενημερώσετε για τα αίτια της πτώσης του σοσιαλισμού στη Σοσιαλιστική Λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας;

Απ. Μία σταλινική ρήση λέει από ότι θυμάμαι, ‘’Προδότης ο άνθρωπος δεν γεννιέται, αλλά στην πορεία της ζωής του γίνεται’’. Οι Αλβανοί είχαν εμπιστοσύνη στην καθοδήγησή τους και δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι οι ηγέτες τους ήταν προδότες. Όπως ανέφερα παραπάνω, σύμφωνα με την σταλινική ρήση, ‘’ ο άνθρωπος δεν γεννιέται προδότης αλλά στην πορεία της ζωής του γίνεται προδότης’’, έτσι και οι καθοδηγητές του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας (ΚΕΑ) δε γεννήθηκαν προδότες, αλλά στην πορεία έγιναν. Η Αλβανία ήταν το τελευταίο φρούριο του σοσιαλισμού στην Ευρώπη. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι η προδοσία είναι εκείνη που γκρεμίζει και το τελευταίο ισχυρό φρούριο. Δεν ήταν η Σοβιετική Ένωση το πιο δυνατό φρούριο της επανάστασης και του σοσιαλισμού στον κόσμο; Ήταν! Αλλά την ανέτρεψε η προδοσία του Ν. Χρουστσόφ και της ομάδας του. Θέλησαν να βγάλουν τον Ι.Β. Στάλιν από την κομματική και πολιτική σκηνή και το πέτυχαν με τη δολοφονία του. Τον δολοφόνησαν και μαζί με αυτόν δολοφόνησαν και το σοσιαλισμό στην Ευρώπη, με εξαίρεση την Αλβανία, η οποία ήταν η μοναδική, μικρή χώρα, που βρισκότανε περικυκλωμένη από μεγάλους εχθρούς της. Τους απόκρουσε όλους χωρίς να μετακινηθεί από τις θέσεις της, όσο ζούσε ο καθοδηγητής της, όχι μόνο του κόμματος αλλά και ολόκληρου του αλβανικού λαού, ο Ενβέρ Χότζα. Η Αλβανία συνέχιζε να οικοδομεί τον σοσιαλισμό. Όμως μετά τον θάνατο του Ενβέρ Χότζα, οι προδότες ανάτρεψαν το σοσιαλισμό και στην Αλβανία. Ο προδότης Ραμίζ Αλία κήρυξε χωρίς αξία τον ηγετικό ρόλο του κόμματος, την δικτατορία του προλεταριάτου και την ταξική πάλη. Αυτά ήταν οι τρείς βασικές θεμελιώδεις κανόνες στους οποίους στηρίζεται η κρατική εξουσία του σοσιαλισμού. Απορρίφθηκαν αυτοί οι θεμελιώδεις κανόνες και ο σοσιαλισμός ανατράπηκε. Ο προδότης Ραμίζ Αλία, υποβάθμισε όλο το κόμμα, προτείνοντας ανοιχτές συγκεντρώσεις του κόμματος, στις οποίες μπορούν να πάρουν μέρος τόσο οι ήρωες του αγώνα για τη λευτεριά και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού όσο και οι εγκληματίες πολέμου, οι κλέφτες, εχθροί που ήταν κλεισμένοι στις φυλακές. Εφαρμόζοντας αυτό το άνοιγμα, στην πραγματικότητα έκλεισε τελειωτικά την επιρροή του κόμματος στις λαϊκές και κομματικές μάζες. Ο προδότης Ραμίζ Αλία, έβγαλε από την φυλακή τους εγκληματίες, αφόπλισε τους αξιωματικούς της Λαϊκής Δημοκρατίας, επέτρεψε σε δεκάδες πράκτορες και πρακτορεία που ερχότανε και κυκλοφορούσαν ελεύθεροι σε όλη την Αλβανία, εξαλείφοντας το υπουργείο των Εσωτερικών. Ο προδότης Ραμίζ Αλία, αντικατέστησε την Κ.Ε. του κόμματος με μια επιτροπή για να προετοιμάσει τη σύγκλιση του 10ου Συνεδρίου του κόμματος. Γεγονός που το κόμμα θα εκπροσωπούνταν στο συνέδριο χωρίς κεφαλή. Ο προδότης Ραμίζ Αλία, ενεργούσε πραξικοπηματικά στο κράτος και την κυβέρνηση και στη θέση του πρωθυπουργού και της Βουλής, σχημάτισε μια Επιτροπή προεδρική. Ο προδότης Ραμίζ Αλία καταργώντας το Σύνταγμα και χωρίς να ρωτήσει τη βάση του Κόμματος, διακήρυξε τον πολυκομματισμό, εκτελώντας και εκπληρώνοντας έτσι με διαβολικό τρόπο την επιθυμία του ιμπεριαλισμού για την κυριαρχία της αντεπανάστασης. Το 1990 η εφημερίδα του Κόμματος ‘’ Zeri I populit’’ ανοιχτά με άρθρο της άσκησε κριτική στον Ι.Β. Στάλιν. Όλοι οι προδότες και ρεβιζιονιστές την ανατροπή του σοσιαλισμού την άρχισαν με την πάλη ενάντια στον Στάλιν. Έτσι ενήργησε και ο Ραμίζ Αλία. Ο αγώνας ενάντια στο Στάλιν ήταν στην πραγματικότητα και αγώνας ενάντια στον Ενβέρ Χότζα. Μπροστά σε αυτή την προδοσία έλλειψε η επαγρύπνηση. Τα μέλη του κόμματος και οι απλοί άνθρωποιτου λαού εξέφρασαν την επαναστατικότητά τους οργανώνοντας συγκεντρώσεις, διαμαρτυρίες, με γράμματα προς τα ηγετικά μέλη του Κόμματος. Αλλά η φωνή διαμαρτυρίας τους δεν εισακούστηκε. Πραγματοποιήθηκε η μεγάλη προδοσία του σοσιαλισμού και στην Αλβανία. Έτσι πραγματοποιήθηκαν τα όνειρα των ιμπεριαλιστών, όχι μόνο για την ανατροπή του σοσιαλισμού στην Αλβανία, αλλά και για το κύρος της Αλβανίας.

Γι’ αυτό όσες φορές μπαίνει το ερώτημα για το ζήτημα της ανατροπής του σοσιαλισμού στην Αλβανία, δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι ο βασικός παράγοντας ήταν η προδοσία από τα μέσα. Ο Στάλιν είχε πει στον Ενβέρ Χότζα, ‘’εάν θα είναι γερά ενωμένο από τα μέσα το Κόμμα, δεν μπορεί να σας κουνήσει ο εχθρός’’. Ο Ενβέρ Χότζα από την πλευρά του είχε πει, ‘’εάν χαλαρώσει η επαγρύπνηση στις γραμμές του Κόμματος, τότε ούτε το κόμμα ούτε ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να επικρατήσει’’. Τα τελευταία γεγονότα στην Αλβανία επιβεβαίωσαν στην πράξη τα παραπάνω λόγια. Η πτώση του σοσιαλισμού στην Αλβανία δια μέσου της προδοσίας ήταν μια απώλεια μεγάλη, όχι μόνο για τον Αλβανικό λαό, αλλά για ολόκληρο το κομμουνιστικό κίνημα στον κόσμο. Κάτω από αυτές τις συνθήκες φτάσαμε στο συμπέρασμα ότι ο Ραμίζ Αλία είναι όχι μόνο εχθρός του ΚΕΑ και του σοσιαλισμού στην Αλβανία, αλλά ένας προδότης τους διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος.

Ερ. Ποια είναι η σημερινή κατάσταση στη χώρα σας;

Απ. Οι απώλειες ήταν και είναι αρκετές. Ο Αλβανικός λαός επί αιώνες συνέχεια επιθυμούσε και αγωνιζότανε για την ελευθερία του και την εθνική του ανεξαρτησία. Μόνο τον 15ο αιώνα καθοδηγούμενος από τον Σκεντέρμπεη, ο αλβανικός λαός ήταν κυρίαρχος στη χώρα για 25 χρόνια. Βρέθηκε υπό την κατοχή των τούρκων. Στις 29.11.1924 ο αλβανικός λαός έγινε κυρίαρχος στη χώρα του όχι για πολύ καιρό. Μόνο από τις 29.11.1944 με καθοδήγηση το Κ.Κ. Αλβανίας με επικεφαλής το σ. Ενβέρ Χότζα, ο αλβανικός λαός κατόρθωσε να αποκτήσει την πραγματική του ελευθερία και την εθνική του ανεξαρτησία. Οι συνθήκες του επέβαλαν και πράγματι δημιούργησε έναν στρατό δυνατό για την υπεράσπιση των νικών του, εναντίον των κατακτητών, ιταλών φασιστών και γερμανών ναζιστών, συνάμα δε και ενάντια στην αστική τάξη που την εκπροσωπούσε το Μπάλι Κομπετάρ και το Λεγκαλιτέτ. Από ηλικία 14 ετών όλοι οι αλβανοί ήταν οπλισμένοι. Ούτε ένας εχθρός δεν μπορούσε να μπει ζωντανός στην Αλβανία. Η άμυνα της χώρας ήταν σε άριστη κατάσταση. Η Αλβανία δεν ήταν μέλος των στρατιωτικών συμφώνων της Βαρσοβίας και του ΝΑΤΟ. Οικοδομούσε τον σοσιαλισμό και όλες τις νίκες σε όλους τους τομείς της σοσιαλιστικής κοινωνίας τις προστάτευε με τις δικές της δυνάμεις. Αυτή ήταν η δύναμη του σοσιαλισμού. Τώρα αυτή η άμυνα και οι νίκες δεν υπάρχουν πλέον. Χιλιάδες αξιωματικοί με ακαδημαϊκή κατάρτιση πετάχτηκαν στο δρόμο από το καπιταλιστικό καθεστώς του Μπερίσα, οι οποίοι αναγκάζονται να πουλούν μπανάνες, τσιγάρα και άλλα μικροπράγματα για να κερδίζουν το ψωμί τους. Πολλοί άλλοι έχουν πάρει το δρόμο της προσφυγιάς σε διάφορες χώρες. Ο πρώην υπουργός της Εθνικής Άμυνας της Αλβανίας δουλεύει ως πρόσφυγας σε σας, στην Ελλάδα. Το σημερινό κράτος έχει πουλήσει πολύ οπλισμό και πυρομαχικά μέσω της μαύρης αγοράς όπου μπορούσε. Τα παιδιά της Αλβανίας χωρίς να εκπληρώσουν την στρατιωτική τους θητεία παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς μακριά από την πατρίδα τους. Με μια τέτοια κατάσταση η ελευθερία και ανεξαρτησία της χώρας μας βρίσκεται σε κίνδυνο. Σε αυτή την κατάσταση έριξε την Αλβανία η αποκατάσταση του καπιταλισμού. Στην περίοδο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη χώρα μας αναπτύχθηκε μια ισχυρή ελαφριά βιομηχανία, ενώ συνάμα έμπαιναν και οι βάσεις της οικοδόμησης της βαριάς βιομηχανίας. Ο εργαζόμενος στη χώρα μας είχε δουλειά. 800.000 εργάτες δούλευαν χωρίς άγχος στα υφαντουργεία, στην επισιτιστική βιομηχανία, στην εξόρυξη κάρβουνου, ναύτα, χαλκού, νίκελ, ασφάλτου, ηλεκτρικής ενέργειας και σε πολλές άλλες επιχειρήσεις. Αυτά όλα σήμερα καταστράφηκαν. Ο εξωτερικός και εσωτερικός εχθρός πραγματοποιεί την στρατηγική του, να πεταχτεί η εργατική τάξη στους δρόμους και να μην είναι συγκεντρωμένη στα κέντρα δουλειάς, ώστε να μην μπορεί να οργανώσει την άμυνά της ενάντια στους νέους αστούς και όλα να έρχονται από το εξωτερικό. Στην περίοδο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στη χώρα μας πραγματοποιήθηκαν μεγάλες αλλαγές και στην αγροτική οικονομία. Για πρώτη φορά στην ιστορία της, η Αλβανία κατόρθωσε να εξασφαλίσει το ψωμί για όλο της το λαό. Η γεωργική παραγωγή είχε φτάσει σε διεθνές επίπεδο. Όμως στις σημερινές συνθήκες καπιταλισμού, όλα καταστράφηκαν. Έκαψαν χιλιάδες εκτάρια περιβόλια με μηλιές, αχλαδιές, αμπέλια και άλλα οπωροφόρα δέντρα, πραγματοποιώντας την στρατηγική, ότι έκτισαν οι κομμουνιστές να καταστραφεί, για να μην μα θυμίζει το σοσιαλιστικό καθεστώς. Με το μίσος τους ενάντια στους κομμουνιστές μετέτρεψαν και έφεραν την Αλβανία σε επίπεδο μηδέν. Σήμερα χιλιάδες αλβανοί δεν έχουν να αγοράσουν το καθημερινό τους ψωμί. Το αλβανικό χωριό καταστρέφεται κυριολεκτικά. Τα χωριά εγκαταλείπονται από τους κατοίκους τους που συγκεντρώνονται στα κέντρα και ζουν σε παραπήγματα. Αυτή είναι η σημερινή Αλβανία στην περίοδο του καπιταλισμού που εφαρμόζει ο Μπερίσα. Ο σοσιαλισμός εξάλειψε την αγραμματοσύνη σε μία χώρα που το 1945 ήταν 96% του αλβανικού λαού αναλφάβητος. Μέχρι τότε η Αλβανία είχε μόνο 380 διανοούμενους για όλους τους βασικούς τομείς, ενώ στα χρόνια του σοσιαλισμού η διανόηση ξεπέρασε τις 100.000. Δεκάδες χιλιάδες από αυτούς που είχαν ανώτατη επιστημονική μόρφωση είναι σήμερα χωρίς δουλειά ή πήραν το δρόμο της προσφυγιάς για να επιζήσουν. Στη χώρα μας έκαψαν και κατέστρεψαν πολλά σχολεία. Χιλιάδες παιδιά, κυρίως στην ύπαιθρο δεν πηγαίνουν σχολείο και μένουν αγράμματα. Αυτός είναι ο σύγχρονος καπιταλισμός στη σημερινή Αλβανία. Ο σοσιαλισμός είχε εξασφαλίσει στον αλβανικό λαό τέτοιο σύστημα που δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ πόλεων και υπαίθρου. Ο μέσος όρος ζωής του λαού μας την απελευθέρωση ήταν μόνο 36 χρόνια, ενώ με την περίοδο του σοσιαλισμού ο μέσος όρος έφτασε στα 75 χρόνια, δηλαδή πάνω από το διπλάσιο. Την καπιταλιστική προπαγάνδα ενδιέφερε να παρουσιάζει την Αλβανία σαν την πιο φτωχή στον κόσμο. Αλλά σε αυτή την Αλβανία δεν πέθανε ούτε ένας άνθρωπος από την πείνα και την αρρώστια χωρίς την επέμβαση του γιατρού, τη στιγμή που στον κόσμο πέθαιναν πάνω από 18.000.000 άνθρωποι το χρόνο, λόγω της κακής διατροφής και έλλειψης υγειονομικής περίθαλψης. Στην Αλβανία δεν υπήρχαν άστεγοι και άνεργοι, ενώ στην Ευρώπη υπήρχαν και υπάρχουν πάνω από 18-20.000.000 άνεργοι. Στη σοσιαλιστική Αλβανία και η παραμικρή καθυστέρηση στην επέμβαση γιατρών έπαιρνε χαρακτήρα κρατικού προβλήματος, ενώ σήμερα στην καπιταλιστική Αλβανία μπορεί να πεθάνει ολόκληρο το χωριό, κανένας δεν ανησυχεί. Σήμερα, η καπιταλιστική προπαγάνδα ξερνάει οχετό κατηγορίες ενάντια στην περίοδο του σοσιαλισμού, αλλά δεν ανησυχεί καθόλου όταν ο άρρωστος πεθαίνει μπροστά στην αμπουλάντζα, αν δεν έχει να πληρώσει. Ο σοσιαλισμός διαπαιδαγώγησε μια νεολαία, η οποία πήγαινε με τα βιβλία στο Πανεπιστήμιο, και στις διακοπές εθελοντικά έπαιρνε μέρος στην οικοδόμηση του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας μας. Σήμερα στην Αλβανία έχουν μείνει κυριολεκτικά οι γέροντες, οι οποίοι φυτοζωούν, διότι οι νέοι για να εξασφαλίσουν το ψωμί της ημέρας και να βοηθήσουν τους δικούς τους, αν βέβαια, θα μπορέσουν, έχουν πάρει το δρόμο της προσφυγιάς. Αυτή η πραγματικότητα είναι μεν πικρή, αλά τη γνωρίζει και ο λαός αφού εδώ ζουν πάνω από 400.000 αλβανοί. Η προπαγάνδα των ΜΜΕ της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης της Ελλάδας και ο ελληνικός ρεβιζιονισμός δεν έχουν αναφερθεί στα πραγματικά αίτια που ανάγκασαν τους νέους της Αλβανίας να έλθουν στην Ελλάδα. Είναι προς τιμή της ελληνικής νεολαίας που πίεσε το ελληνικό κράτος να πάρει μέτρα προς όφελος των αδελφών τους αλβανών που δουλεύουν και ζουν στην Ελλάδα. Ο σοσιαλισμός έδειχνε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη διαπαιδαγώγηση και για το μέλλον της νεολαίας από τα μικρά χρόνια. Στη σημερινή καπιταλιστική Αλβανία συμβαίνουν πολλά μεγάλα τραγικά γεγονότα. Εκατοντάδες παιδιά της Αλβανίας τα βλέπεις στους δρόμους να ζητιανεύουν, να ψάχνουν στα σκουπίδια για κανέναν ξεροκόμματο, όχι μόνο στους δρόμους των πόλεων της Αλβανίας αλλά και σε διάφορες πόλεις άλλων χωρών. Εκατοντάδες παιδιά τα έχουν κλέψει οι εμποράνθρωποι και τα πουλούν στα παιδοπάζαρα μακριά από την πατρίδα τους. Εκατοντάδες κορίτσια 12-14 χρόνων έχουν κλαπεί από σωματέμπορους σε οίκους ανοχής σε πόλεις της Ευρώπης, ακόμα και στην Ελλάδα. Η ευρωπαϊκή μπουρζουαζία που τόσο πολύ της άρεσε να αποκαλεί την σοσιαλιστική Αλβανία σαν την πιο φτωχή χώρα του κόσμου, κλείνει τα μάτια της στη σημερινή κατάντια και μπροστά στις δραματικές καταστάσεις που της επέβαλαν. Πόσο γρήγορα ξέχασαν οι εχθροί του σοσιαλισμού, ότι στα ελεύθερα χρόνια από την απελευθέρωση και ως την προδοσία από τα μέσα με τον προδότη Ρ. Αλία, η σοσιαλιστική Αλβανία είχε τα πιο χαμηλά νοίκια στον κόσμο και ήταν επίσης πρώτη στην παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος, η αγροτική παραγωγή στην Αλβανία έφτασε στους 12 τόνους σιτηρά ανά εκτάριο. Ο καπιταλισμός στη χώρα μας, στο λαό της Αλβανίας έφερε πολλά κακά και προκάλεσε διάφορα δραματικά γεγονότα, τα οποία είναι πρωτοφανή στην ιστορία της χώρας μας σε όλη της την ύπαρξη. Στην περίοδο του Ε. Χότζα είχαν κλείσει ολοκληρωτικά όλες οι παλιές πληγές του παρελθόντος, δημιουργώντας μια πραγματική Λαϊκή Δημοκρατία, η οποία πήγαζε από το λαό. Το 76% και πάνω του ΑΕΠ μοιράζονταν στο λαό και τα 24% πήγαινε στο κράτος και τις άλλες κοινωνικές ανάγκες. Σήμερα αυτές οι πληγές ανοίγονται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Στην Αλβανία επανέφεραν το νόμο της αντιδικίας. Πολλά νέα παιδιά έχουν δολοφονηθεί για γεγονότα που έγιναν πριν 50 χρόνια, στην περίοδο της κατοχής. Στην Αλβανία ψηφίστηκε νόμος για τη γενοκτονία των αγωνιστών που πήραν μέρος στον αγώνα ενάντια στους ξένους ιταλούς και γερμανούς κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Σήμερα στην καπιταλιστική Αλβανία όλοι εκείνοι που κάνουν κριτική στο καθεστώς του Μπερίσα, κλείνονται, χωρίς δίκες στις μεσαιωνικές φυλακές, τις οποίες δοκίμασαν και μερικοί έλληνες δημοσιογράφοι στη δίκη των μελών της ‘’Ομόνοιας’’. Όμως όταν ήρθαν στην Ελλάδα σώπασαν και δεν κατάγγειλαν στην κοινή γνώμη της χώρας τους την τρομοκρατική αυτή κατάσταση που δοκίμασαν στη σημερινή ‘’δημοκρατική’’ Αλβανία. Σήμερα στη δημοκρατία του Μπερίσα, και κυρίως στα βόρεια μέρη της χώρας μας, υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες οικογένειες που φοβούνται να κυκλοφορήσουν ελεύθερα και αυτό λόγο της αντιδικίας. Ο λαός στις πρώτες εκλογές γελάστηκε και έδωσε ψήφο στον Μπερίσα. Αλλά το δημοψήφισμα για την έγκριση του φασιστικού συντάγματος ο λαός το απόρριψε συντριπτικά. Ο λαός διερωτάται για το Μπερίσα, είναι ‘’δημοκράτης ή φασίστας’’;

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Η ΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΗ ΕΣΩΣΕ ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ (αρ. φυλ. 51, σελ 3, 1-15 Φλεβάρη 1996)

5 Σεπτέμβρη 1944. Ερημικό σταυροδρόμι κοντά στο χωριουδάκι Καραμάνοβο του νομού Σμολένσκ. Στη σκοπιά ο υπολοχαγός πολιτοφυλακής Βέτροφ. Μούσκεμα η χλαίνη από τη βροχή. Τα μάτια του κλείνουν από την κούραση. Είχε σημάνει συναγερμός. Πάνω από τη γραμμή του μετώπου αντιαεροπορικά ανοίξανε πυρά σε γερμανικό αεροπλάνο. Και ο Βέτροφ τρείς ολόκληρες ώρες στεκότανε στην άκρη του δρόμου, γεμάτος από λάσπη. Παρατηρούσε. Αυτοκίνητα, κάρα.. φρενάρει μια μοτοσυκλέτα. Πάνω της δυο στρατιωτικοί, ένας ταγματάρχης και η συνοδοιπόρος του, ανθυπολοχαγός. Στο στήθος του ταγματάρχη – Άστρο ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης-. Ελέγχοντας τα ντοκουμέντα ο Βέτροφ διάβασε, ‘’Τάβριν Π.Ι., υποδιοικητής της Μονάδας ‘’Σμερς’’ της 39ης Στρατιάς του 1ου Πολεμικού Μετώπου της Βαλτικής’’. Στον πόλεμο υπήρχε κανονισμός περιττές ερωτήσεις να μην κάνουν σε τέτοιους διακεκριμένους αξιωματικούς. Όμως ο Βέτροφ ρώτησε, ‘’ Έρχεστε με τη μοτοσυκλέτα από τη Βαλτική’’ – ‘’Μα τι ερωτήσεις είναι αυτές’’, τον κατσάδιασε ο ταγματάρχης. Ωστόσο η αλαζονεία του δεν έκαμψε τον Βέτροφ. ‘’Περίεργο πράγμα, σκέφτηκε. Όλη τη νύχτα έβρεχε και ο ταγματάρχης με τη συνοδοιπόρο του δεν βραχήκανε’’. Σας παρακαλώ, να πάτε στο Καραμάνοβο. Πρέπει να σημειώσουν εκεί ότι περάσατε από εμάς’’.- ‘’Δεν έχετε τι να κάνετε εδώ στα μετόπισθεν!’’, εξοργίστηκε ο ταγματάρχης. Όμως προς βοήθεια του Βέτροφ προστρέξανε οι συνεργάτες του πολιτοφύλακες. Στο χωριό Καρμάνοβο ο ταγματάρχης έδειξε στο τμήμα του Υπουργείου Εξωτερικών το βιβλιάριο αξιωματικού και το τηλεγράφημα της Γενικής Διοίκησης της Μονάδας ‘’Σμερς’’, που πιστοποιούσε ότι καλούνταν στη Μόσχα. Όμως ο Βετρόφ σε ένα άλλο δωμάτιο και κατάφερε να συνδεθεί ακαριαία μέσω της πόλης Γηζαής με τη Μόσχα. Ήταν 5 η ώρα το πρωί. Του απάντησαν αμέσως, ‘’Στο επιτελείο της 39ης Στρατιάς Τάβριν δεν υπάρχει και ότι η στη Μόσχα δεν τον είχαν καλέσει. Ο Βετρόφ έτρεξε να ερευνήσει τη μοτοσυκλέτα του ταγματάρχη’’. Εκεί στο κοφάνι της ανακάλυψε 7 πιστόλια, χειροβομβίδες, μια νάρκη, ένα όπλο άγνωστης κατασκευής, 16 σφραγίδες, έντυπα ντοκουμέντων.. Αποκαλύφτηκε ότι ο Τάβριν ήταν ο Πιότρ Ιβάνοβιτς Σίλο, πρώην διοικητής λόχου πολυβόλων του Πολεμικού Μετώπου Καλόνιν. Πριν τον πόλεμο ήταν λογιστής στο Σαράτοβο. Είχε καταδικαστεί για καταχρήσεις. Στη φυλακή σκάρωσε ομάδα και δραπέτευσε. Με ψεύτικες βεβαιώσεις πήρε ταυτότητα με το επώνυμο ‘’Τάβριν’’. Επιστρατεύτηκε. Πολέμησε. Το Μάη του 1942 τον καλέσανε στο ειδικό τμήμα του Μετώπου να εξακριβώσουν, γιατί άλλαξε το επώνυμο του από Σίλο σε Τάβριν. Την ίδια νύχτα το έσκασε. Πέρασε γραμμή του Μετώπου και παραδόθηκε στους Γερμανούς. Εκεί συναντήθηκε με τον Γ.Ν. Ζιλενκόφ, πρώην μέλος του Πολεμικού Συμβουλίου της 24ης Στρατιάς, με τον οποίον προπολεμικά βρέθηκαν στην ίδια φυλακή. Ήταν το δεξί χέρι στο στρατηγό Βλάσοφ που είχε περάσει με το μέρος των Γερμανών φασιστών. Υποσχέθηκε στον Τάβριν ότι θα τον τακτοποιούσε πολύ καλά. Από το πρωτόκολλο της ανάκρισης του Π.Ι. Σίλο, ‘’ τις τελευταίες μέρες Αυγούστου του 1943 στάλθηκα στο Βερολίνο στον συνταγματάρχη των Ες-Ες Γκρέϊφε. Διευκρίνισε τους λόγους που με ώθησαν να συνεργαστώ με τη γερμανική κατασκοπεία.. Μου είπε ότι μπορεί να με χρησιμοποιήσει για κατασκοπεία, για δολιοφθορές, ή και τρομοκρατίας’’ (Από τα Κρατικά Αρχεία της ΕΣΣΔ). Έναν ολόκληρο χρόνο τον εκπαιδεύανε στο Βερολίνο. Δουλεύανε προσεκτικά το ‘’μύθος’’. Έπρεπε να παρουσιαστεί στη Μόσχα σαν Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης. Εκτός από το Άστρο του Ήρωα, η γερμανική κατασκοπεία του ετοίμασε παράσημο ‘’Λένιν’’, παράσημο ‘’Αλεξάντρ Νέφσκι’’, δυο παράσημα Ερυθρού Αστέρα και δυο μετάλλια ‘’Για Ανδρεία’’. Στην τσέπη από το χιτώνιο φύλαγε ένα τριμμένο φύλλο της ‘’Πράβντα’’, που είχε τυπωθεί στο Βερολίνο, όπου ήταν δημοσιευμένο ρεπορτάζ για τα ‘’κατορθώματα’’ του Τάβριν στο Μέτωπο. Στο στρατιωτικό νοσοκομείο του Βερολίνου Γερμανοί χειρούργοι του κάνανε γενική νάρκωση τρεις βαθιές τομές σε διάφορα μέρη του σώματος, που φανέρωναν ότι τάχα είχε τραυματιστεί βαριά στον πόλεμο. Του εμπιστευτήκανε και το νέο μυστικό όπλο, παραλλαγή του ‘’πάντζερ’’. Θα το χρησιμοποιούσε πατώντας ένα κουμπί. Τον είχανε επίσης ετοιμάσει Γερμανοί ψυχολόγοι. Συναντήθηκε με τον γνωστό Όττο Σκορτσένι. Κύρια αποστολή του ήταν να διεισδύσει στην επίσημη συνεδρίαση στο Μπολσόϊ. Να αφήσει στην αίθουσα τηλεκατευθυνόμενη νάρκη και να φύγει. Το κουμπί θα το πατούσε η γυναίκα του Λιντία Μπομπρικ-Σίλοβα, με την οποία είχε γνωριστεί στη Ρίγα και την είχαν εκπαιδεύσει σαν ασυρματίστρια. Κάτω από τα ερείπια θα χωνόταν οι αρχηγοί της ΕΣΣΔ, στρατηλάτες, διευθυντές εργοστασίων, οπότε θα προκαλούνταν χάος στη χώρα και θα σταματούσε η επίθεση του Σοβιετικού Στρατού κατά των γερμανικών στρατευμάτων. Μόλις όμως βγήκανε με τη μοτοσυκλέτα από την κοιλιά του γερμανικού αεροπλάνου τους πιάσανε οι σοβιετικοί πολιτοφύλακες. Στη Μόσχα η γυναίκα του μετέδοσε ότι φτάσανε καλά. Ακόμα στη διάρκεια μισού χρόνου λαβαίνανε στη Γερμανία από τον Τάβριν πληροφορίες, όπως..’’Γνωρίστηκα με μια γυναίκα γιατρό, που είχε γνωστούς στο νοσοκομείο του Κρεμλίνου’’. Και άλλα 7 χρόνια τους χρησιμοποίησε η σοβιετική αντικατασκοπεία προς όφελός της. Τέλος οι τρομοκράτες καταδικάστηκαν στην εσχάτη των ποινών και εκτελέστηκαν το 1952. Δυστυχώς όμως ο αξιωματικός Βέτροφ, που επιτέλεσε μεγάλο πατριωτικό κατόρθωμα έμεινε άγνωστος..

(Πλατιά περίληψη από το άρθρο της Λιουντμίλα Οβτσινίκοβα, που δημοσίευσε στην ‘’Κομσομόλσκαγια Πράβντα’’, στις 14.11.1995)

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Ι.Β.Λένιν: Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και οι γυναίκες

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ (αρ. φυλ.31, σελ 2, 1-15 Μάρτη 1995)

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και οι γυναίκες

Ι.Β.Λένιν

Σε κείνον που τυχόν θα πει πως η θεωρία μας είναι ξένη από τη ζωή, θα του υπενθυμίσουμε δυο γεγονότα από την παγκόσμια ιστορία, το ρόλο των τραστ και την εργασία των γυναικών στα εργοστάσια, από το ένα μέρος, την Κομμούνα του 1871 και τη Δεκεμβριανή εξέγερση του 1905 στη Ρωσία, από το άλλο. Σκοπός της μπουρζουαζίας είναι να αναπτύξει τα τραστ και να συγκεντρώσει παιδιά και γυναίκες στα εργοστάσια ανεξάρτητα αν εκεί υποφέρουν, αν λιμοκτονούν, αν καταδικάζονται στην πιο μεγάλη εξαθλίωση. Δεν χρειαζόμαστε καθόλου μια τέτοια ανάπτυξη, δεν θα την ‘’υποστηρίξουμε’’, θα αγωνιστούμε εναντίον της. Αλλά με ποιόν τρόπο θα αγωνιστούμε? Ξέρουμε πως τα τραστ και η εργασία των γυναικών στα εργοστάσια σημαίνουν πρόοδο. Δεν θέλουμε να ξαναγυρίσουμε προς τα πίσω, στη χειροτεχνία, στον προμονοπωλιακό καπιταλισμό, στην εργασία των γυναικών στο σπίτι (οικιακή εργασία). Θέλουμε να τραβήξουμε μπροστά μέσω των τραστ, κλπ… και πιο μακριά ακόμα από αυτά, προς το σοσιαλισμό. Αυτός ο τρόπος της σκέψης, που λαβαίνει υπόψη του την αντικειμενικά εξελισσόμενη πραγματικότητα, μπορεί να εφαρμοστεί, με τις τροποποιήσεις που επιβάλλονται, στη σημερινή στρατιωτική οργάνωση του λαού. Σήμερα, η ιμπεριαλιστική αστική τάξη δεν διοργανώνει στρατιωτικά μόνο όλους τους άνδρες, μα ακόμα και τη νεολαία. Αύριο, ίσως προσωρήσει ακόμα περισσότερο και διοργανώσει στρατιωτικά και τις γυναίκες. Πάνω σε αυτό το θέμα μπορούμε να πούμε, τόσο το καλύτερο! Ας βιαστούν! Όσο γρηγορότερα γίνει αυτό τόσο γρηγορότερα θα φθάσουμε στην ένοπλη εξέγερση ενάντια στον καπιταλισμό. Πως είναι δυνατό οι σοσιαλδημοκράτες να φοβούνται από τη στρατιωτική διοργάνωση της νειλαίας, κλπ, αν λάβουν υπόψη τους το παράδειγμα της Κομμούνας? Αυτή δεν είναι μια ‘’θεωρία έξω από τη ζωή’’. Αυτά δεν είναι όνειρα αλλά γεγονότα. Και θα ήταν αλήθεια πολύ λυπηρό αν οι σοσιαλδημοκράτες, αντίθετα από τα πολιτικά και οικονομικά γεγονότα, δεν πιστεύουν ότι η ιμπεριαλιστική εποχή και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος μπορεί αναπόφευκτα να οδηγήσει στην επανάληψη παρόμοιων γεγονότων.

Ένας αστός που παρακολουθούσε από κοντά τα γεγονότα της Κομμούνας, έγραφε το Μάη του 1871, σε μια αγγλική εφημερία, ‘’Αν το γαλλικό έθνος αποτελούνταν μόνο από γυναίκες, τι τρομερό έθνος που θα ήταν’’! Κατά τη διάρκεια της Κομμούνας, οι γυναίκες και τα παιδιά των δέκα τριών χρονών αγωνίζονται πλάϊ στους άνδρες. Δεν θα μπορεί να γίνει διαφορετικά στις μελλοντικές μάχες για την ανατροπή της αστικής τάξης. Οι γυναίκες των προλεταρίων δεν θα καθίσουν με σταυρωμένα χέρια, να αγναντεύουν την πάνοπλη αστική τάξη να πυροβολεί τους πενιχρά οπλισμένους ή άοπλους εργάτες. Θα αρπάξουν τα όπλα και στα 1871 και σε όλα τα σημερινά έθνη που τρομοκρατούσαν ή για την ακρίβεια, από το σημερινό εργατικό κίνημα που είναι αποδιοργανωμένο- περισσότερο εξαιτίας των οπορτουνιστών παρά εξαιτίας των κυβερνήσεων- θα ξεπηδήσει χωρίς αμφιβολία, αργά ή γρήγορα, αλλά αναπόφευκτα μια διεθνής ένωση των ‘’τρομερών εθνών’’, δηλαδή του επαναστατικού προλεταριάτου. Σήμερα η στρατιωτική διοργάνωση εισχωρεί όλο και πιο πολύ σε ολόκληρη την κοινωνική ζωή. Ο ιμπεριαλισμός είναι ο λυσσώδης αγώνας των μεγάλων δυνάμεων για το μοίρασμα και το ξανα μοίρασμα του κόσμου και για αυτό ακριβώς θα καταλήξει να διοργανώσει στρατιωτικά όλες τις χώρες, ακόμα και τις ουδέτερες και τις μικρές. Ενάντια σε αυτό, τι θα κάνουν οι γυναίκες των προλεταρίων? Θα περιοριστούν να αναθεματίζουν τον πόλεμο και ότι έχει σχέση με τον πόλεμο, και δεν θα διακηρύσσουν παρά τον αφοπλισμό? Ποτέ οι γυναίκες της καταπιεζόμενης εργατικής τάξης που είναι πραγματικά επαναστατική, δεν θα συγκατατεθούν να παίξουν έναν τόσο επαίσχυντο ρόλο. Θα πουν στα παιδιά τους.. ‘’Μετά από λίγο θα μεγαλώσετε, ια γίνετε άνδρες. Θα σας δώσουν ένα όπλο. Πάρτε το και μάθετε την πολεμική τέχνη. Είναι μια απαραίτητη γνώση που θα πρέπει να αποκτήσετε σεις οι προλετάριοι, όχι για να πυροβολήσετε τα αδέλφια σας, τους εργάτες των άλλων χωρών όπως κάνετε στο σημερινό πόλεμο κι όπως σας συμβουλεύουν να κάνετε οι προδότες του σοσιαλισμού – αλλά για να αγωνιστείτε ενάντια στην μπουρζουαζία της χώρας, να βάλετε ένα τέλος στην εκμετάλλευση, στην αθλιότητα, στους πολέμους, όχι με αφορισμούς και ταξίματα αλλά νικώντας την μπουρζουαζία και αφοπλίζοντάς την’’.

Άρθρο που δημοσιεύεται με αφορμή την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

(Η 8η του Μάρτη βρίσκει τις γυναίκες της χώρας μας αντιμέτωπες με το φαινόμενο της μαζικής ανεργίας, με την επίθεση του ντόπιου και ΕΟΚικού κεφαλαίου στις κατακτήσεις της και με τις επεμβάσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στα Βαλκάνια, που εγκυμονούν την αλληλοσφαγή των λαών. Μπροστά στον κίνδυνο του πολέμου και για το σωστό προσανατολισμό αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα το άρθρο του Λένιν ‘’ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και οι γυναίκες)