Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ 5η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ - η τελευταία Ολομέλεια του ενωμένου ΚΚΕ 1918—1955

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ 5η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

η τελευταία Ολομέλεια του ενωμένου ΚΚΕ 1918—1955

Γιάννη Β. Καραστάθη

Στις 28 και 29 Δεκέμβρη 1955 συνήλθε η 5η Ολομέλεια τον κόμματος που ασχολήθηκε με τα παρακάτω ζητήματα:
1) Η κατάσταση στην Ελλάδα: Εισηγητής ο σ. Ν. Ζαχαριάδης.
Αναφέρω σχεδόν ολόκληρη την πολιτική απόφαση με τον τίτλο:

"ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ"
Η 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ διαπιστώνει παραπέρα όξυνση στη βαθιά εθνική κρίση που δημιούργησε στην Ελλάδα η αμερικανοκρατία κι αυτοί που την εξυπηρετούν. Όλο και δυναμώνει η αντίθεση και η πάλη ανάμεσα στα δυο στρατόπεδα που συγκρούονται στον πολιτικό στίβο της χώρας μας.
Το στρατόπεδο της δημοκρατίας και ανεξαρτησίας παλαίβει για μια πατριωτική δημοκρατική αλλαγή στην εσωτερική πορεία και στην εξωτερική πολιτική της χώρας.
Αλλαγή στην Ελληνική πολιτική σήμερα σημαίνει πρώτα απ' όλα και κυρίως οικονομική ανακούφιση του λαού. Στερέωση της δημοκρατικής τάξης και νομιμότητας. Αποκατάσταση της εθνικής ανεξαρτησίας, εξωτερική πολιτική συνύπαρξης και ίσης φιλίας, ισοτιμίας και αλληλοσεβασμού και συλλογική ασφάλεια στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη. Ειρήνη σ' όλον τον κόσμο.
Η 5η Ολομέλεια διαπιστώνει, ότι το κύριο γνώρισμα στη σημερινή εθνική κρίση είναι ότι μπήκαν σε κίνηση τα εκατομμύρια του λαού. Και τα εκατομμύρια αυτά όχι μόνο θέλουν, μα όλο και σε περισσότερο βαθμό ενώνονται και αγωνίζονται για την αλλαγή. Η αγωνιστική αυτή θέληση του λαού βρίσκει την έκφρασή της και προς τα πάνω. Σ' όλη την Ελλάδα έχουμε και απ' τα πάνω ένα πλατύ κίνημα ένωσης και πάλης για την αλλαγή.
Η Ολομέλεια διαπιστώνει, ότι σήμερα όλο το πολιτικό πρόβλημα στην Ελλάδα συγκεντρώνεται σε τούτο δω: στο να πλαταίνει αδιάκοπα οργανωτικά και αγωνιστικά η πατριωτική ενότητα στο λαό και στο στρατό. Στο να δυναμώνει η συγκέντρωση από τα πάνω της πατριωτικής δημοκρατικής κίνησης και πάλης όλων των κομμάτων, παρατάξεων και κοινωνικών παραγόντων που θέλουν τη δημοκρατική αλλαγή στην Ελλάδα. Το πρόβλημα αυτό στέκει σήμερα στην ημερήσια διάταξη της πολιτικής ζωής και πάλης και μπορεί να πραγματοποιηθεί, γιατί ο λαός τη θέλει και η διεθνής κατάσταση την ευνοεί τώρα περισσότερο, μια που οι δυνάμεις της δημοκρατίας και της ειρήνης καταχτούν σταθερά σ' όλο τον κόσμο έδαφος παρά τη συστηματική αντίπραξη των ιμπεριαλιστών.
Όλο το πρόβλημα είναι να έχουμε κάθε φορά ενότητα δημοκρατικής θέλησης, εκδήλωσης, πάλης απ' τα κάτω και απ τα πάνω, οπότε θάχουμε και σταθερή πρόοδο προς την αλλαγή. Κάθε προσπάθεια να παρεμποδιστεί η πραγματοποίηση της δημοκρατικής συνεργασίας, όπως η τωρινή από τους Σ. Βενιζέλο - Γ. Παπανδρέου και η παραμικρή και απ' όποια μεριά κι αν προέρχεται, που δεν συμβάλλει στην πραγματοποίηση της αλλαγής πρέπει να καταπολεμηθεί.
Η δημοκρατική αλλαγή στην Ελλάδα μπορεί να πραγματοποιηθεί τόσο πιο σύντομα όσο πιο θαρραλέα θα φουντώνει και παραπέρα το πλατύ οργανωμένο λαϊκό κίνημα όσο πιο θαρραλέα οι μάζες απ' τα κάτω και η δημοκρατική ηγεσία της χώρας απ' τα πάνω συντονισμένα, ενιαία και δραστήρια αγωνιστικά θα βάζουν καθαρά πολιτικά το ζήτημα της αλλαγής και θα παλεύουν για την πραγματοποίησή της κοινοβουλευτικά και εξωκοινοβουλευτικά.
Αν ο λαός ενωθεί, οργανωθεί και παλέψει και η δημοκρατική ηγεσία του τόπου σταθεί στο ύφος της ο λαϊκός αγώνας θα οδηγήσει στη δημοκρατική αλλαγή.
Η 5η Ολομέλεια διαπιστώνει, ότι για να γίνουν εκλογές στην Ελλάδα και για να εκφράσουν οι εκλογές αυτές το δημοκρατικό φρόνημα της πλειοψηφίας του λαού χρειάζεται η πιο πλατιά ενότητα πάλης των μαζών απ' τα κάτω και η πιο πλατιά δημοκρατική συνεργασία απ' τα πάνω. Μόνο έτσι μπορεί να επιβληθεί και η αναλογική και μια υπηρεσιακή εκλογική κυβέρνηση. Μόνο έτσι θα μπει φραγμός και στις δικτατορικές στρατοκρατικές επιδιώξεις του ΙΔΕΑ (των "ΜΑΒΗ", "Χρυσή Αυγή", κ.α. σήμερα, σημείωση Γ.Κ.) και των ομοίων τους, που τις εμπνέει και τις ενθαρρύνει η αμερικανοκρατία.
Η 5η Ολομέλεια διαπιστώνει, ότι μια κοινή δήλωση όλων των κομμάτων και οργανώσεων της χώρας ότι καταδικάζουν τις επιδιώξεις αυτές και καλούν όλο το λαό σε επαγρύπνηση και ότι σε κάθε προσπάθεια πραξικοπήματος θα απαντήσουν καλώντας λαό, στρατό και αξιωματικούς να το ανατρέψουν, κατεβαίνοντας στους δρόμους, θα είχε σοβαρή σήμερα πολιτική σημασία και επίδραση στην προσπάθεια για να εξασφαλιστεί δημοκρατική πορεία στη χώρα.
Η 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, έχοντας υπόψη της το τελευταίο ξέσπασμα αντικομμουνιστικής υστερίας, διαπιστώνει ότι αποκλειστικός σκοπός της εκστρατείας αυτής είναι να εκφοβίσει κόμματα και παράγοντες για να μη πραγματοποιηθεί η δημοκρατική πατριωτική συνεργασία και τονίζει ότι καμιά συκοφαντία, καμιά προβοκάτσια της Ασφάλειας και των αμερικάνων δε θα μπορέσει να σταματήσει την ανάπτυξη του μαζικού λαϊκού κινήματος. Και καμιά προβοκάτσια δε μπορεί να δόσει τη δυνατότητα στους εχθρούς του λαού να πετύχουν τον πολιτικό σκοπό τους: να ματαιώσουν την πατριωτική δημοκρατική συνεργασία και πάλη.
Η 5η Ολομέλεια καλεί όλους τους κομμουνιστές και τους οπαδούς του κόμματος να συγκεντρωνόσουν ακόμα πιο πολύ όλες τις δυνάμεις τους στην οργάνωση, κινητοποίηση και καθοδήγηση του λαού, στη θαρραλέα ανάπτυξη και το πλάτεμα της δημοκρατικής ενότητας στην πάλη για την αλλαγή. Οι κομμουνιστές και οι οπαδοί του ΚΚΕ, πραγματοποιώντας τη γραμμή αυτή του κόμματος δεν πρέπει να ξεχνούν ποτέ ότι όσο πιο γερές και μαζικές είναι οι οργανώσεις του ΚΚΕ τόσο πιο γόνιμα θάναι τα αποτελέσματα της δουλιάς των μελών και οπαδών του κόμματος, τόσο πιο ρωμαλέα και ακατανίκητα θα ανδρώνει και θα πλαταίνει η δημοκρατική πατριωτική ενότητα για την αλλαγή, τόσο πιο σύντομα θα πραγματοποιηθεί.
2) Έκθεση δράσης των κομματικών οργανώσεων στην Ελλάδα.
Εισηγητής ο σ. Μιλτιάδης Πορφυρογένης.
Η 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ 14—18 του Μάη 1950 στο κεφάλαιο Β "Κομματικά Προβλήματα", πήρε τις εξής αποφάσεις:
α) Να προχωρήσουμε στην αναδιοργάνωση των κομματικών οργανώσεων.
Στην αναδιοργάνωση όλης της κομματικής δουλιάς στην Ελλάδα.
β) Προετοιμασία σειράς ανωτάτων και ανωτέρων στελεχών για παράνομη δουλιά στην Ελλάδα.
......................................
ε) Στη δημιουργία ενός πραγματικά δημοκρατικού Συνασπισμού (την ΕΔΑ) με κύρια συνθήματα: ψωμί, δουλιά, δημοκρατικές ελευθερίες, γενική αμνηστία, λαϊκή συμφιλίωση.
Για το σκοπό αυτό στάλθηκαν στην Ελλάδα πάνω από 100 δοκιμασμένα στελέχη του κόμματος και του Δημοκρατικού Στρατού, όπως οι σύντροφοι Ν. Μπελογιάννης, Γ. Ερυθριάδης, Γ. Βοντίτσιος, Ν. Πορφυρογέννης, Ν. Ακριτίδης και τοπικά στελέχη όπως οι σ. Στ. Αναστασιάδης, Β. Μαρκεζίνης, Γ. Σπανός, Στ. Κανελλόπουλος κ.α. ορισμένοι απ' αυτούς εκτελέστηκαν ή πέθαναν στις φυλακές. Οι σ. Γούσιας, Ακριτίδης, Πορφυρογένης κ.α. που εφάρμοσαν απαρέγκλιτα τους συνωμοτικούς κανόνες απέφυγαν τη σύλληψη.
Όλοι τους συνέβαλαν στην πραγματοποίηση της γραμμής του Κόμματος, στην προώθηση της παράνομης και νόμιμης κομματικής δουλιάς, τη δημιουργία της ΕΔΑ και της δημοκρατικής ένωσης, που στις βουλευτικές εκλογές το 1956 και το 1958, που κρατούσε η μαγιά... της πολιτικής του ενωμένου ΚΚΕ, είχαμε εκείνο το λαμπρό εκλογικό αποτέλεσμα με τους 79 βουλευτές.
Τελείως αντίθετο, αρνητικό παράδειγμα στελέχους - λούφας - μη εκπλήρωσης παράνομης κομματικής αποστολής στην Ελλάδα αποτελεί ο Κ. Κοληγιάννης, ο οποίος λούφαξε, δείλιασε, προκαλώντας ζημιά στην ανασυγκρότηση των κομματικών οργανώσεων και ζήτησε ανάκλιση στην έδρα της ΚΕ πριν την Ολομέλεια. Ο Κοληγιάννης ευθύνεται επίσης για τη σύλληψη του Μ. Γλέζου.
Ο τότε διευθυντής Ασφάλειας Αθηνών σε συνέντευξη τύπου που έδωσε είπε: "Εμείς γνωρίζαμε ακόμα και το χρώμα από το λουράκι του ωρολογιού του Κοληγιάννη". Και σε ερώτηση του δημοσιογράφου: "Γιατί τότε συλλάβατε τον Μ. Γλέζο και όχι τον Κοληγιάννη;" Και ο διευθυντής απάντησε! "κακώς ή καλώς δεν τον συλλάβαμε!".
Στον Κοληγιάννη έγινε αυστηρότατη κριτική απ' όλα τα μέλη της ΚΕ και ιδιαίτερα από το σ. Μιλτιάδη Πορφυρογένη. Ο Κοληγιάννης καθαιρέθηκε από την ΚΕ και τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Με απόφαση της Ολομέλειας, ο Κοληγιάννης θα έρχονταν στην Τασκένδη να λογοδοτήσει στην ΚΟΤ όπου και ανήκε οργανωτικά.
Η λούφα και η αδράνεια του Κοληγιάννη στην παρανομία, η μη σύλληψή του όταν συνέλαβαν το Μ. Γλέζο και η επιμονή του να επιστρέψει στην έδρα της ΚΕ, όπως σύντομα αποδείχτηκε, δεν ήταν τυχαίες συμπτώσεις, αλλά σχεδιασμένη ενέργεια του Χρουστσιόφ, της Σοβιετικής Πρεσβείας και τοπικών παραγόντων, για να βρεθεί στη Ρουμανία, όταν θα ξεσπούσε το πραξικόπημα στη "6η Ολομέλεια" και η ανατροπή του Ν. Ζαχαριάδη, για να αναλάβει την ηγεσία του ΚΚΕ. Έτσι ο Κοληγιάννης, καθαιρεμένος από την ΚΕ και υποψήφιος για διαγραφή από το Κόμμα για δειλία και λιποταξία από κομματική αποστολή, στην "6η Ολομέλεια" το 1956 αποκαταστάθηκε και διορίστηκε από τον υπογραμματέα Κουουσίνεν, Γ.Γ. του ΚΚΕ. Και όταν οι σοβιετικοί... δεν τον χρειάζονταν άλλο, τον πέταξαν σαν άδιο κάλυκα, αντικασταταίνοντάς τον, με τον ίδιο "λενινιστικό" τρόπο από τον X. Φλωράκη, τον γνωστό για τις τόσες επιτυχίες του... τόσο στο ΔΣΕ όσο και στην παρανομία, μα και στις νόμιμες συνθήκες λειτουργίας του Κόμματος, με βασικότερη εκείνη των ομαδική δήλωση υποταγής του ΚΚΕ στο Καραμανλικό καθεστώς με τον απαράδεκτο για κομμουνιστές Νόμο 59/1974. (Διάβασε και τη δήλωση του X. Φλωράκη προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, από 2.10.1974). Θέλω εδώ να προσθέσω λίγα λόγια για το σ. Μ. Πορφυρογένη, τη μεγάλη αυτή, μετά το Ζαχαριάδη προσωπικότητα, που μαζί με άλλους άξιους κομμουνιστές - στελέχη, όπως το σ. Πέτρο Κόκαλη, κ.ά. με τη δράση και το κύρος τους, τίμησαν και ανέβασαν το κύρος τον ΚΚΕ 1918-1955.
Ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης είναι ο μόνος από τα μέλη τον Π.Γ. και ο Γ. Ηλιάδης από την ΚΕ τον ΚΚΕ, που δεν υπέκυψαν στις πιέσεις τον εγκληματία Κουουσίνεν, να καταδικάσουν γραπτά το "ανώμαλο καθεστώς" του Ζαχαριάδη στο ΚΚΕ, τον ίδιο τον Ζαχαριάδη και κατ' επέκταση το Στάλιν. Κι' αυτή του την ανυπακοή σ. Πορφυρογένης την πλήρωσε με τη ζωή του. Οι "λενινιστές με ανθρώπινο πρόσωπο" τον δολοφόνησαν στην Πράγα, στερώντας το κίνημά μας ένα από τα πιο αστραφτερά διαμάντια του, τον σ. Μ. Πορφυρογένη, που αν τον είχε κερδίσει η αστική τάξη, μας έλεγε ο Ν. Ζαχαριάδης, θα τον είχε κάνει δέκα φορές πρωθυπουργό.

“Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ”, αρ. φυλ. 49 1 - 15 Γενάρη 1996, σελ. 4

***

4. Απόφαση για τον Κολιγιάννη

Ο Κ. Κολιγιάννης ύστερα από τη γενική αποτυχία του στην αποστολή του στην Ελλάδα, όπου γκρέμισε όλα όσα το κόμμα έχτισε εκεί στον παράνομό του μηχανισμό και όπου εγκατέλειψε σε υπεύθυνες στιγμές και τον τομέα της νόμιμης δουλιάς δε δέχτηκε την αυστηρή κριτική από μέρους της υπεύθυνης για τη δουλιά στην Ελλάδα κομματικής καθοδήγησης. Όταν τότε του έγινε η προειδοποίηση γα τον αντικομματικό κατήφορο που παίρνει με την τέτοια απόρριψη της αυστηρής μα συντροφικής κομματικής κριτικής, ο Κολιγιάννης δήλωσε κατηγορηματικά ότι ποτέ δε θα σταθεί ενάντια στο κόμμα και την καθοδήγησή του. Τα γεγονότα απόδειξαν ότι επρόκειτο για μια ύπουλη, διπλοπρόσωπη δήλωση. Δεν πέρασαν πολλοί μήνες και ο Κολιγιάννης αποκάλυψε τις πραγματικές αντικομματικές προθέσεις του. Όταν έμαθε απ' τον Χείμαρο για την κατάσταση στην ΚΟΤ του ΚΚΕ ανάπτυξε συστηματική φραξιονιστική δουλιά, συνδέθηκε στα κρυφά και χωρίς να ξέρει η καθοδήγηση του κόμματος με το φραξιονιστή, ύποπτο και υπόλογο μπροστά στο κόμμα για χαφιεδισμό και προδοσία Χείμαρο, τάχθηκε ανεπιφύλακτα με το μέρος της αντικομματικής φράξιας Χειμάρου-Γιαννακόπουλου-Υψηλάντη και Σίας και έγινε ουσιαστικά ηγέτης της.
Δίπλα σε μια πρωτόφαντη λυσσαλέα, συκοφαντική και δίχως αρχές επίθεση ενάντια στην ΚΕ του ΚΚΕ αποδέχτηκε και υποστηρίζει όλη την πολιτική πλατφόρμα της αντικομματικής φράξιας για καταδίκη και αναθεώρηση της γραμμής του ΚΚΕ, από το 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ μέχρι σήμερα, για αλλαγή της ΚΕ του ΚΚΕ. Ο Κολιγιάννης δικαιώνει σήμερα τους καταδικασμένους απ' το κόμμα οπορτουνιστές, συνθηκολόγους και εχθρούς του κόμματος Παρτσαλίδη-Βαφειάδη-Καραγιώργη.
Η 5η Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ του ΚΚΕ αποκαλύπτει ότι η αντικομματική κατρακύλα του Κ. Κολιγιάννη και η προσχώρησή του στην αντικομματική φράξια γίνεται για να καλύψει και να αποφύγει τις ευθύνες του για την κατάσταση που δημιούργησε στην οργάνωσή μας στην Ελλάδα και που γι' αυτήν παραμένει υπόλογος μπροστά στο κόμμα.
Η Ολομέλεια ξεχωριστά σημειώνει και καταδικάζει τη σοβιετοκαπηλεία που εκδήλωσε ο Κολιγιάννης στην Ολομέλεια αποκαλώντας ολόκληρη την ΚΕ του ΚΚΕ αντισοβιετική, θέλοντας έτσι να συκοφαντήσει το ΚΚΕ στο ΚΚ της ΣΕ και να το αντιπαραθέσει σ' αυτό.
Η Ολομέλεια στιγματίζει την ανίερη σπεκουλάτσια που έκανε ο Κολιγιάννης στην Ολομέλεια, όπου ισχυρίστηκε για τους ίδιους δικούς του αντί σοβιετικούς και αντικομματικούς σκοπούς ότι η απόφαση της ΚΕ του ΚΚΣΕ για την ΚΟΤ δε δόθηκε έγκαιρα στην Ολομέλεια και δε μελετήθηκε ούτε εκτιμήθηκε όπως έπρεπε απ' την Ολομέλεια.
Η Ολομέλεια εγκρίνει την απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για τον αποκλεισμό του Κ Κολιγιάννη απ' το ΠΓ όπου εφάρμοζε τακτική συστηματικής φραξιονιστικής κωλυσιεργίας μέχρι την 5η Ολομέλεια. Στιγματίζει τον Κ. Κολιγιάννη σαν φραξιονιστή, οπορτουνιστή και λιποτάκτη του ΚΚΕ που στη λυσσασμένη επίθεσή του κατά του ΚΚΕ και της ΚΕ του ΚΚΕ ευθυγραμμίστηκε πέρα για πέρα με τον ταξικό εχθρό και μόνο αυτόν εξυπηρετεί.
Η Ολομέλεια αποφασίζει να συνεχιστεί η εξέταση της υπόθεσης Κ. Κολιγιάννη, της δουλιάς του στην Ελλάδα και της αντικομματικής, φραξιονιστικής δράσης του. Επειδή ο Κ. Κολιγιάννης κατηγόρησε μια σειρά μέλη της ΚΕ και ΚΕΕ με τις πιο βαριές κατηγορίες για προδοσία και χαφιεδισμό η Ολομέλεια αποφασίζει να υποχρεώσει τον Κ. Κολιγιάννη να αποδείξει τις κατηγορίες του, αλλιώς θα υποστεί όλες τις κομματικές συνέπειες που αρμόζουν σε συκοφάντη.
Η Ολομέλεια αποκλείει τον Κ. Κολιγιάννη απ' τη δουλιά της ΚΕ του ΚΚΕ και αποφασίζει να φέρει το ζήτημά του στο ερχόμενο αντιπροσωπευτικό σώμα του ΚΚΕ.



5. Οι σχέσεις ΚΚΕ με την ΕΚ Γιουγκοσλαβίας

Το 1955 ο Ν. Χρουστσιώφ έκανε μερικά ταξίδια στη Γιουγκοσλαβία, για την εξομάλυνση των σχέσεων των δυο χωρών και του ΚΚΣΕ με την ΕΚΓ, που είχανε διακοπεί το 1948-1949. Στο πρώτο ταξίδι, στο θέρετρο του Τίτο Μπριόνι, ο Χρουστσιώφ, σταυροφιλώντας τον Τίτο του είπε: "Αδελφέ μου I. Μπ. Τίτο, εσύ έχεις δίκαιο και άδικο εμείς. Δηλαδή όχι εγώ, άλλα το ψόφιο άλογο... ο Στάλιν".
Ο Ν. Ζαχαριάδης, η ηγεσία του ΚΚΕ και του ΔΣΕ, όλοι εμείς γνωρίζαμε πολύ καλά τι σημαίνει Τίτο και επαναδιαπραγμάτευση μαζί του.Γιατί είναι τετραγωνικά αποδειγμένο, ότι τορπίλισε τον αγώνα του ΔΣΕ, μας χτύπησε πισώπλατα το 1948, έχουμε θύματα και τραυματίες από τιτοϊκές σφαίρες. Ο σ. Κυρκιακίδης έχει ακόμα στην ωμοπλάτη του μια τέτοια σφαίρα. Το 1949 έκλεισε τα σύνορα για το ΔΣΕ και τα άνοιξε για τον κυβερνητικό στρατό. Η μεγάλη προδοσία του Τίτο, είναι μια από τις κύριες αιτίες της ήττας του ΔΣΕ.
Όμως, επειδή το ΚΚΕ δεν είναι κόμμα δογματικό, η Ολομέλεια εξέλεξε μια επιτροπή με επικεφαλής τον Β. Μπαρτζιώτα να πάει στο Βελιγράδι να βολιδοσκοπήσει τις δυνατότητες προσέγγισης, στον πολιτικό τομέα των δυο κομμάτων.
Ο σύντροφος Ν. Ζαχαριάδης που δεν ήταν ρεβανσιστής, δογματικός αλλά καινοτόμος και δημιουργικός μαρξιστής, διεθνιστής είχε προτείνει ακόμα από το 1951-52, ότι μπορούσε η Ελλάδα και οι χώρες των Βαλκανίων, στον τομέα των διακρατικών σχέσεων, να εφαρμόσουν εξωτερική πολιτική ενεργούς ουδετερότητας. Μια ρεαλιστική πρόταση, που παρόλο που δεν αντικρούστηκε, δεν εγκρίθηκε από την ηγεσία του ΚΚΣΕ.
Στις νέες όμως συνθήκες του 1955 μπορούμε να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας με τις Βαλκανικές χώρες με παράδειγμα τις Γιουγκοσλαβο-Αιγυπτιακές σχέσεις, εφαρμόζοντας την πρόταση Ζαχαριάδη, δηλαδή μια εξωτερική πολιτική που να ανταποκρίνεται στα εθνικά συμφέροντα των Βαλκανικών λαών και όχι, που θα συμβάλλει στην εδραίωση της ειρήνης στη Μεσόγειο.
Πα το σκοπό αυτό το ΚΚ προτίθεται να στείλει αντιπροσωπεία στο Βελιγράδι για να διερευνήσει τις δυνατότητες προσέγγισης απόψεων των δυο κομμάτων στα πιο πάνω ζητήματα.
Στο ακτίφ στελεχών στο θέατρο Σβερντλόφ τον Αύγουστο του 1955, ο σ. Ζαχαριάδης δημόσια, λακωνικά και με σαφήνεια ξεκαθάρισε για άλλη μια φορά την πολιτική του ΚΚΕ απέναντι της ΕΚ Γιουγκοσλαβίας. Αφορμή γι' αυτό έδωσε ένας φραξιονιστής, που με υπόδειξη των σοβιετικών αναθεωρητών έκανε μια προβοκατόρικη ερώτηση στο σ. Ζαχαριάδη: "Τι γνώμη έχεις τώρα για τις σχέσεις της ΕΣΣΔ με την Γιουγκοσλαβία σύντροφε... Ζαχαριάδη;".
Ο Ν. Ζαχαριάδης, νηφάλιος πάντα, του είπε. Παρόλο που η πρότασή σου είναι υπαγορευμένη και προβοκατόρικη, εγώ θα απαντήσω: "Μακάρι να βγει κάτι καλό απ' αυτήν την προσπάθεια. Η ιστορία όμως που γράφτηκε δεν σβήνεται!".
Αίσθηση στην αίθουσα! Σοβιετικοί και δικοί μας αναθεωρητές- φραξιονιστές, κεραυνοβολήθηκαν... αλλά άχνα δεν έβγαλαν. Ενώ το θέατρο τραντάχθηκε, για άλλη μια φορά απ' τα συνεχή χειροκροτήματα και τις επευφημίες υπέρ του αταλάντευτου σε ζητήματα αρχών, Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.
Οι θέσεις αυτές του σύντροφου Νίκου Ζαχαριάδη, που ήταν γνωστές στους έλληνες κομμουνιστές του Δημοκρατικού Στρατού, της ΚΟΤ ιδιαίτερα, αποτέλεσαν τον πυρήνα της παρακάτω δήλωσης στην 5η Ολομέλεια:



ΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΚΟ

Η 5η Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ ελέγχου του ΚΚΕ χαιρετίζει και επιδοκιμάζει την πρωτοβουλία της ΚΕ του ΚΚΣΕ για την εξομάλυνση των σχέσεων ανάμεσα στη Σοβιετική Ένωση και την Ομόσπονδη Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, για την επανασύνδεση των φιλικών δεσμών ανάμεσα στο ΚΚΣΕ και στην Ένωση Κομμουνιστών Γιουγκοσλαβίας.
Η Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ του ΚΚΕ δηλώνει ότι από την πλευρά του ΚΚΕ, σε συντονισμό με όσα γίνονται από την πλευρά των άλλων αδελφών κομμάτων, θα παρθούν τα αναγκαία μέτρα για να εξαλειφθούν όλες οι δυσάρεστες επιδράσεις που βάραιναν πάνω στις σχέσεις ανάμεσα στο ΚΚΕ και την ΕΚ Γουγκοσλαβίας.
Η εξομάλυνση των σχέσεων και η επανασύνδεση των αδελφικών δεσμών ανάμεσα στα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα και την ΕΚΓ, ανάμεσα στο ΚΚΕ και την ΕΚΓ, μόνο καλό φέρει στο παγκόσμιο στρατόπεδο της ειρήνης, της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, θα προσφέρει τεράστια βοήθεια στο έργο της ειρήνης και της προόδου των λαών στα Βαλκάνια, θα έχει θετική επίδραση στις δημοκρατικές εξελίξεις και στη χώρα μας.

Η 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ Δεκέμβρης 1955

"Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ”, αρ. φυλ. 51, 1 - 15 Φλεβάρη 1996, σελ. 4

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Βασίλης Ασπρίδης (1.1.1914 – 24.12.1993) – Ο παλαίμαχος ακροναυπλιώτης κομμουνιστής

Στις 24 Δεκέμβρη (Παρασκευή 18:30) πέθανε ο παλαίμαχος ακροναυπλιώτης κομμουνιστής πολιτικός επίτροπος (συνταγματάρχης) της δεύτερης μεραρχίας του ένδοξου και ηρωικού ΔΣΕ και μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ 1918 - 55 Βασίλης Ασπρίδης.

Στην κηδεία του σ. Β. Ασπρίδη που έγινε στις 27 Δεκέμβρη στο νεκροταφείο του Βύρωνα συμμετείχαν πολλοί σύντροφοι συναγωνιστές, φίλοι και συγγενείς. Ανάμεσα στο στεφάνια ήταν και το στεφάνι της Κίνησης για Ενιαίο ΚΚΕ με κόκκινη κορδέλα και με την επιγραφή "Στο σύντροφο Βασίλη Ασπριδή".

Τον νεκρό αγωνιστή επαναστάτη αποχαιρέτησε ο σύντροφος Αντώνης Βρατσάνος ο οποίος αναφέρθηκε στην πλούσια επαναστατική του δράση: τη συμμετοχή του, σε νεαρή ηλικία, στο εργατικό και επαναστατικό κίνημα της Θεσσαλονίκης, τη δραστήρια συμμετοχή του στην προετοιμασία των μαχητικών εργατικών συλλαλητηρίων του Μάη του '36 στη Θεσσαλονίκη για την οποία ρίχτηκε από την αντίδραση στη φυλακή (κρατήθηκε σαν υπόδικος), τη δίκη του μετά δύο χρόνια στην Έδεσσα όπου αθωώθηκε, αλλά επειδή δεν πληρώθηκαν τα έξοδα της δίκης ρίχτηκε ξανά για ένα εξάμηνο στη φυλακή και όταν ήταν να απελευθερωθεί η Ασφάλεια τον οδήγησε στην απομόνωση της Ακροναυπλίας. Την απόδρασή του και την παράνομη αρχικά δράση που του ανέθεσε το κόμμα στη Βέροια την περίοδο της Αντίστασης. τη δράση του στο ΕΑΜ - ΕΛΑΣ Δυτικής Μακεδονίας ως την απελευθέρωση της χώρας από τους χιτλεροφασίστες κατακτητές. Ακολούθησε η εξορία του στην Ικαρία και η περιπετειώδης δραπέτευσή του από εκεί, η ένταξή του στο Δημοκρατικό Στρατό την Άνοιξη του '47 στη 16η ταξιαρχία και ο αγώνας από τις γραμμές του ως την υποχώρηση τον Αύγουστο του '49.

Ο σ. Αντώνης Βρατσάνος αναφέρθηκε στη συνέχεια στη σύλληψή του, στις αρχές της δεκαετίας του '50, στο Βέλγιο όταν βρίσκονταν στο δρόμο για παράνομη δουλειά στην Ελλάδα, την απελευθέρωσή του μετά από κινητοποιήσεις, τη συνεργασία τους στη διεύθυνση στην κομματική σχολή Ν. Μπελογιάννης στο Βουκουρέστι, την πάλη ταν μετά το 55 - 56 κατά του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού, τις διώξεις του (εξορία, φυλακή, δίκη) στη Βουλγαρία από τους ρεβιζιονιστές του Ζίβκωφ.

Ο παλαίμαχος ακροναυπλιώτης κομμουνιστής Β. Ασπρίδης, μαχητικός υπερασπιστής του Ν. Ζαχαριάδη. αγωνίστηκε πάντα για την ενότητα των κομμουνιστών. Σταθερό συμπαραστάτη στην πλούσια επαναστατική του δράση και ως τις τελευταίες στιγμές της ζωής του είχε την ακούραστη συντρόφισσα της ζωής και της πάλης του Αρετή.

Μνημόσυνο του σ. Β. Ασπρίδη θα γίνει στις 30 Γενάρη, Κυριακή. ώρα 1050 στο νεκροταφείο του Βύρωνα.

"Φωνή της Αλήθειας", αρ. φυλ. 6, 1-15 Γενάρη 1994, σελ. 2

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

7η συνάντηση πρώην πολιτικών προσφύγων ανταρτών του ΔΣΕ στο Ροδοχώρι Νάουσας

Πραγματοποιήθηκε στις 7.7.1996 στο Ροδοχώρι της Νάουσας η 7η κατά σειρά συνάντηση των μελών της Πανελλήνιας Ένωσης Επαπατρισθέντων Πολιτικών Προσφύγων, των Αντιστασιακών Οργανώσεων ΠΕΑΕΑ, ΠΕΑΤΑΘ, καθώς και πλήθος αγωνιστών που βρίσκονται έξω από το χώρο των ρεβιζιονιστικών κομμάτων.

Η φετινή συνάντηση ήταν αφιερωμένη στα 50 χρόνια από την έναρξη του ένοπλου αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), τον οποίο οι ρεβιζιονιστικές ηγεσίες των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Φλωράκη, κλπ. έχουν ως γνωστό χαρακτηρίσει "τυχοδιωκτισμό".

Στα χώρο της συνάντησης από την πλευρά της "Κίνησης για ενιαίο ΚΚΕ" πραγματοποιήθηκε παρέμβαση με αφίσσες αφιερωμένες στα 50 χρόνια του ηρωϊκού αγώνα του ΔΣΕ, με εφημερίδες, με βιβλία καθώς και με ζωντανές συζητήσεις με παλιούς και νέους κομμουνιστές αγωνιστές.

"Φωνή της Αλήθειας", αρ. φυλ. 62, 15-31 Ιούλη 1996, σελ. 2

Διπλασιάστηκαν οι χρήστες ναρκωτικών τη χώρα μας

Διπλασιάστηκαν κατά τη διάρκεια του 1984-1993 οι χρήστες ναρκωτικών στη χώρα μας ηλικίας 18 ως 35 χρόνων. παράλληλα το 14 % των νεαρών ατόμων και το 16,3% της μέσης ηλικίας ενηλίκων που κατοικούν στην Αθήνα έχουν δηλώσει ότι έχουν δοκιμάσει κάποια ναρκωτική ουσία.

Φυσικά όλη αυτή η πραγματικότητα ενδέχεται να φέρει περαιτέρω αρνητικές εξελίξεις στο μέλλον. τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από δειγματοληπτικές έρευνες που έχει πραγματοποιήσει η ψυχιατρική κλινική του πανεπιστημίου Αθηνών και το Ερευνητικό πανεπιστημιακό ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής, τα οποία έδωσε στη δημοσιότητα στις 27.6.96 ο οργανισμός καταπολέμησης των ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ). Είναι γνωστό ότι το πρόβλημα των ναρκωτικών πέρα από τις κοινωνικές του διαστάσεις (προβλήματα οικογενειών, θάνατοι, κλπ.) είναι οικονομικό και πολιτικά. Οικονομικό διότι πρόκειται για τζίρο δισεκατομμυρίων δολλαρίων στον κόσμο από τα κυκλώματα διακίνησης και εμπορίας. παράλληλα η "βιομηχανία" των ναρκωτικών κάθε τόσο παράγει και νέα ναρκωτικά. Πριν μερικούς μήνες έκανε την εμφάνισή του στην Ιταλία ένα νέο χημικό ναρκωτικό το "επεσιάλκ". Πολιτικό διότι η αποχαύνωση— δηλητηρίαση της νεολαίας ή ένα κομμάτι της οδηγεί στο περιθώριο, την παθητικοποιεί, την αδρανοποιεί, την αποκοιμίζει και έναν αριθμό της στέλνει στο θάνατο.

Και φυσικά σε κάθε χώρα μιλάμε για χιλιάδες νέους που έγιναν ή είναι σήμερα χρήστες ναρκωτικών. Πλάϊ σ' αυτή την οδυνηρή πραγματικότητα έρχονται και οι διακηρύξεις των εκάστοτε κυβερνήσεων για την "καταπολέμηση των ναρκωτικών", που φυσικά οι ανακοινώσεις τους κατά καιρούς για "συλλήψεις" εμπόρων ή βαποράκια ναρκωτικών δεν λύνουν το πρόβλημα, διότι η καθημερινή πραγματικότητα τους διαψεύδει περίτρανα με την παραπέρα όξυνση του προβλήματος.
Τα ναρκωτικά είναι μέρος της δομής του συστήματος απ' όπου αντλείται μεγάλο οικονομικό κέρδος. παράλληλα με την χειραγώγηση των μαζών, ειδικά της νεολαίας, στέλνοντας ένα κομμάτι της στο περιθώριο, τα ναρκωτικά είναι αναπόφευκτο φαινόμενο του καπιταλισμού, όπως η ανεργία, γεννιέται από το ίδιο το σύστημα και προς όφελός του χρησιμοποιείται.

“Φωνής της Αλήθειας”, αρ. Φυλ. 61, 1-15 Ιούλη 1996, σελ. 3

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

Δημήτρης Κ. Βύσσιος (19.5.1916-30.12.1993)

Ο αλύγιστος κομμουνιστής που έφυγε

Στις παραμονές Πρωτοχρονιάς έπαψε να χτυπάει η καρδιά του αλύγιστου και μαχητικού επαναστάτη κομμουνιστή, στελέχους του ΚΚΕ 1918-55 και του ένδοξου Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), του αγαπητού μας συντρόφου Δημήτρη Βύσσιου.
Ο Δημήτρης Βύσσιος γεννήθηκε στο Αιτωλικό στις 19 Μάη 1916. Κατάγονταν από εύπορη οικογένεια (ο πατέρας του ήταν έμπορος καπνών). Τελείωσε το γυμνάσιο στο Αιτωλικό, μπήκε στην Ανώτατη Εμπορική και μετά την αποφοίτησή της δούλεψε επόπτης συνεταιρισμών στην περιοχή Νιγρίτας - Σερρών.
Οι επαναστατικές κομμουνιστικές ιδέες τράβηξαν νωρίς την προσοχή του πνευματικά ανήσυχου και δραστήριου, αλλά και ευαίσθητου στα κοινωνικά προβλήματα, νεολαίου Δημήτρη Βύσσιου και σε νεαρή ηλικία προσχωρεί στο επαναστατικό κίνημα και αργότερα γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Έχοντας όλα τα απαραίτητα εφόδια αποκτά στέρεη θεωρητική κατάρτιση και εξελίσσεται σ' έναν μαχητικό και ικανό προπαγανδιστή της μαρξιστικής-λενινιστικής-σταλινικής κοσμοθεωρίας.
Πολέμησε στο μέτωπο τους Ιταλούς φασίστες επιδρομείς από τις γραμμές του αστικού στρατού - με οδηγό τη γραμμή του ιστορικού γράμματος του Νίκου Ζαχαριάδη - και στα χρόνια της μαύρης κατοχής τους ιταλο-γερμανούς κατακτητές στην περιοχή της Δυτικής Στερεάς μέσα από τις γραμμές των ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, καθοδηγούμενων από το ΚΚΕ, και στη συνέχεια διετέλεσε διοικητής της Πολιτοφυλακής Αγρινίου. Με το φούντωμα της μοναρχοφασιστικής τρομοκρατίας κατέφυγε με χιλιάδες άλλους αγωνιστές στο Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας. Με την έναρξη του δεύτερου αντάρτικου επέστρεψε στην Ελλάδα και κατατάχθηκε στο ΔΣΕ, αναδείχθηκε στέλεχός του (αντισυνταγματάρχης, πολιτικός επίτροπος της 103 ταξιαρχίας του ΔΣΕ) και πολέμησε από τις γραμμές του τους υπηρέτες των αγγλοαμερικάνων ιμπεριαλιστών, Έλληνες μοναρχοφασίστες.
Μετά τον τερματισμό του 3χρονου ηρωικού αγώνα του ένδοξου ΔΣΕ έφυγε, όπως και πολλές άλλες χιλιάδες ανταρτών, στην Τασκένδη της Σοβιετικής Ένωσης όπου έζησε πολιτικός πρόσφυγας.
Ο σ. Δημήτρης Βύσσιος υπεράσπισε πάντα με συνέπεια, σταθερότητα και αδιαλλαξία την επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Στην επέμβαση των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών στα εσωτερικά του ΚΚΕ και την πρόκληση-οργάνωση από μέρος τους των αιματηρών γεγονότων της Τασκένδης (9 Σεπτέμβρη 1955), ο Βύσσιος στάθηκε αποφασιστικός υπερασπιστής της γραμμής του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον Νίκο Ζαχαριάδη, και αντιτάχθηκε θαρραλέα στην ανάμιξη των προδοτών σοβιετικών ρεβιζιονιστών στα εσωτερικά του κόμματος.
Γνωρίζοντας τη στάση του οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές τον συνέλαβαν, μαζί με άλλους κομμουνιστές και τον έριξαν στην φυλακή, κρατώντας τον 5 1/2 μήνες σε αυστηρή απομόνωση (χωρίς επισκεπτήριο και χωρίς ποτέ να τον δει κανείς) και τον Φλεβάρη του '56 τον καταδίκασαν με προκατασκευασμένες και ψευδείς κατηγορίες σε 2 (διάρκεια της δίκης-παρωδία 14-23 Φλεβάρη 1956). Στην ίδια δίκη καταδικάστηκαν και άλλοι κομμουνιστές, όπως οι Γ. Καλιαννέσης (3 χρόνια) αντιστράτηγος του ΔΣΕ, Ν. Φράγκος (3 χρόνια), Σκαρλάτος (2 χρόνια) και σε άλλες δίκες άλλοι κομμουνιστές (ο σ. Βύσσιος στην "Ανοιχτή επιστολή στον Μ. Πονομαριόφ". Γενάρης 1991, δίνει λεπτομέρειες της δίκης-παρωδία).
Μετά την καταδίκη του τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης γερμανών αιχμαλώτων Μορτόβια. Εκεί, ενώ στους γερμανούς αιχμαλώτους η προδοτική χρουτσωφική κλίκα είχε επιτρέψει να παίρνουν δέματα από τον Ερυθρό Σταυρό, στους Έλληνες κομμουνιστές δεν επέτρεπε.
Ο Δημήτρης Βύσσιος, όπως και σειρά άλλοι Έλληνες κομμουνιστές είχε την τύχη και τη μεγάλη τιμή να συνδεθεί το όνομά του με τις πρώτες στην Ιστορία διώξεις που εξαπέλυσαν οι προδότες χρουτσωφικοί ρεβιζιονιστές στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.
Και μετά την καταδίκη και εξορία του ο Βύσσιος αντιστάθηκε και καταπολέμησε την αντεπαναστατική ρεβιζιονιστική γραμμή του 20ου συνεδρίου του ΚΣΚΕ και τη διορισμένη στο "Κ"ΚΕ από του σοβιετικούς δεξιά οπορτουνιστική προδοτική ομάδα των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη- Βαφειάδη-Δημητρίου κ.λ.π. και υπεράσπισε την επαναστατική γραμμή του κόμματος, με επικεφαλής τον εξόριστο στη Σιβηρία γραμματέα του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδη. Γι' αυτό τον Οκτώβρη του 1962 στέλνεται εξορία (όπως και πολλά άλλα στελέχη του κόμματος) στην Κοντσιτάβσκαγια του Καζαχστάν και ζει στις εξοντωτικές συνθήκες της Σιβηρίας (-40ο) ως τον Ιούνη του 1970, που επιστρέφει στην Τασκένδη.
Στην πάλη κατά του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού ο Βύσσιος δεν γνώρισε φόβο: δεν φοβήθηκε ούτε την τρομοκρατία της KGB ούτε τις συκοφαντίες, ούτε τις συλλήψεις, ούτε τις φυλακές των σοβιετικών ρεβιζιονιστών και τις εξορίες, ούτε τις εξοντωτικές συνθήκες της παγωμένης Σιβηρίας.
Στην πατρίδα επέστρεψε τον Οκτώβρη του 1988 όπου δούλεψε πάντα για τη συσπείρωση και ενότητα των κομμουνιστών στη βάση του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού. Συμμετείχε και έπαιρνε μέρος στις δραστηριότητες της “Επιτροπής Υπεράσπισης της Μνήμης και του Έργου του Στάλιν". Όταν έφτασε στην Ελλάδα η σωρός του Ν. Ζαχαριάδη, ο σ. Δ. Βύσσιος πρωτοστάτησε μαζί με τους Αν. Βρατσάνο, Βασ. Ασπρίδη, Γ. Καρούλα, Γ. Καραστάθη, κ.λ.π. να αποτραπεί το καπέλωμα της τελετής της ταφής του Ζαχαριάδη από τη ρεβιζιονιστική ηγεσία του "Κ"ΚΕ, στην οποία μίλησε από μέρος των κομμουνιστών ο Πέτρος Τουλούδης που ξεσκέπασε το ρόλο των προδοτών ρεβιζιονιστών δολοφόνων του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ.
Ο Δ. Βύσσιος συμμετείχε στην προετοιμασία των 2 συσκέψεων κομμουνιστών που κατέληξαν στην ίδρυση της Κίνησης για Ενιαίο ΚΚΕ 1918-55 και ήταν μέλος της. Ο θάνατός του είναι μεγάλη και δυσαναπλήρωτη απώλεια για την Κίνηση για Ενιαίο ΚΚΕ και για το κομμουνιστικό κίνημα της χώρας μας.
Ο Δημήτρης Βύσσιος ήταν ένας επαναστάτης κομμουνιστής και στέλεχος του ΚΚΕ 1918-55 που συγκέντρωνε όλα εκείνα τα σπουδαία και αξιοζήλευτα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των κομμουνιστών και των στελεχών των διαπαιδαγωγημένων στο πνεύμα της επαναστατικής γραμμής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, καθοδηγούμενο από τον Στάλιν και το ΚΚΕ 1918-55 με επικεφαλής τον Νίκο Ζαχαριάδη. Διακρίνονταν για την πίστη (βασισμένη στην επιστημονική γνώση) και την απεριόριστη αφοσίωσή του στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του κομμουνισμού. Ήταν σεμνός, σοβαρός, ανιδιοτελής, αθόρυβος (μακριά από καριερισμούς και επιδείξεις), αλλά και περήφανος, αλύγιστος και ακατάβλητος, αποφασιστικός και θαρραλέος, μαχητικός και αδιάλλακτος αγωνιστής. Ήταν αυστηρός, μα δίκαιος και αντικειμενικός κριτής στις ασυνέπειες και ταλαντεύσεις. Αντιμετώπιζε με πολύ αυστηρότητα τις ασυνέπειες και τα ξεστρατίσματα στελεχών, τα θεωρούσε ασυγχώρητα αλλά δεν ήταν εκδικητικός.
Στο πρόσωπό του ενώνονταν αρμονικά ο πατριώτης με τον επαναστάτη διεθνιστή, αλλά και η επαναστατική κοσμοθεωρία του μαρξισμού με την επαναστατική πράξη. Ο Δημήτρης Βύσσιος διέθετε σπουδαία πνευματικά εφόδια. Υπήρξε καλός γνώστης της επαναστατικής μαρξιστικής-λενινιστικής-σταλινικής κοσμοθεωρίας, είχε πλατιά μόρφωση και συνάμα διακρίνονταν για την καλή και σε βάθος γνώση των αντίπαλων αστικο-ρεβιζιονιστικών θεωριών. Εντυπωσίαζε η ικανότητα ανάλυσης, κατάταξης και σύνθεσης, η ικανότητα τεκμηριωμένης κριτικής, η ακριβολογία, η καθαρότητα της σκέψης του, η πειστική δύναμη και το ακαταμάχητο των επιχειρημάτων του. Υπήρξε μία ισχυρή και δυναμική προσωπικότητα με σιγουριά και αυτοπεποίθηση, βασισμένα όχι απλά στην πίστη στις επαναστατικές ιδέες, μα πρώτ' απ' όλα στη στέρεη επιστημονική γνώση της εποχής μας.
Οι ιστορικές και πολιτικές συγκυρίες δεν επέτρεψαν στο σύντροφο Βύσσιο να δώσει όσα μπορούσε στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα, όμως παραμένει μια σημαντική προσωπικότητα του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο, έχοντας υψηλό αίσθημα επαναστατικής και πατριωτικής ευθύνης, ότι θεώρησε χρέος του να απαντήσει στις ψευδολογίες της συνέντευξης του Μ. Πονομαριόφ, σημειώνοντας σε κάποιο σημείο της "Ανοιχτής επιστολής" του: "προβάλλει η ανάγκη να ειπωθούν από μας εκείνα που εσείς "ξεχάσατε" και η ΚΕ του ΚΚΕ αντιπαρέρχεται".
Ο σ. Δημήτρης Βύσσιος και η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων κομμουνιστών με επικεφαλής τον Νίκο Ζαχαριάδη, που αντιτάχθηκαν και καταπολέμησαν το χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό, πρόβλεψαν επιστημονικά πως η εφαρμογή της αντεπαναστατικής γραμμής του 20ου συνεδρίου θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην ανατροπή της διχτατορίας του προλεταριάτου, στην εξάλειψη του σοσιαλιστικού συστήματος και στη διάλυση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Αυτού βρίσκεται η μεγάλη και η ιστορική συνεισφορά τους στο ελληνικό μα και στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.

Φωνή της Αλήθειας, αρ.φυλ. 7, 15-31 Γενάρη 1994, σελ. 3

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Η “ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ” ΤΩΝ ΓΚΛΥΞΜΠΟΥΡΓΚ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ. (αρ. φυλ. 13, σελ 1,4. 15-30 Απριλίου 1994)

Η “ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ” ΤΩΝ ΓΚΛΥΞΜΠΟΥΡΓΚ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την απαλλοτρίωση της βασιλικής ‘’περιουσίας’’

Στις 13 Απρίλη ψηφίστηκε επιτέλους στη Βουλή το σχέδιο νόμου που είχε καταθέσει, την 1η Απρίλη, στη Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή της Βουλής η κυβέρνηση, το οποίο προβλέπει τη στέρηση της ελληνικής ιθαγένειας της οικογένειας Γκλύξμπουργκ, ακυρώνει τα διαβατήρια και τα ταξιδιωτικά έγγραφα, καταργεί το νόμο ρύθμισης της βασιλικής περιουσίας που είχε ψηφίσει η κυβέρνηση της ΝΔ και απαλλοτριώνει την ‘’περιουσία’’ των Γκλύξμπουργκ υπέρ του ελληνικού δημοσίου. Το νομοσχέδιο ψήφισαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και του ‘’Κ’’ΚΕ, ενώ η ΠΟΛΑ ψήφισε ‘’ναι’’ για την απαλλοτρίωση της ‘’περιουσίας’’ και ‘’όχι’’ για την αφαίρεση της ιθαγένειας. Ο πολύς Λεντάκης, που κάποτε παρίστανε τον ‘’αριστερό’’, από υπέρμαχος της απελευθέρωσης των εγκληματιών φασιστών συνταγματαρχών, εμφανίζεται τώρα στη Βουλή υπέρμαχος της διατήρησης της ιθαγένειας των Γκλύξμπουργκ παραθέτοντας μάλιστα και ‘’νομικά επιχειρήματα’’! Το αντιδραστικό κόμμα της ΝΔ κατά την ώρα της ψηφοφορίας αποχώρησε επιδεικτικά από τη Βουλή, επιβεβαιώνοντας έτσι, για άλλη μια φορά, το μοναρχοφασιστικό του χαρακτήρα. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει ευθύνη όχι γιατί έφερε αυτή τη στιγμή το νομοσχέδιο για ψήφιση, όπως προσπαθούν να περάσουν στο λαό οι ρεβιζιονιστές βουλευτές, αλλά αντίθετα επειδή το κατέθεσε πολύ καθυστερημένα, δηλαδή 14 χρόνια μετά την πρώτη εκλογική νίκη, πράγμα που έδωσε τη δυνατότητα στο Γκλύξμπουργκ, να μεταφέρει την κινητή ‘’περιουσία’’ του στο εξωτερικό και να κερδίσει δεκαετίες ολόκληρες τεράστια ποσά από την ακίνητη. Το ΠΑΣΟΚ έπρεπε να είχε ρυθμίσει το θέμα από το 1981 και το ότι δεν το έκανε δεν υπάρχει απολύτως καμία δικαιολογία. Όλα τα ζητήματα που αφορούσαν τον έκπτωτο μονάρχη, έπρεπε να είχαν ρυθμιστεί από το 1974. Είναι μεγάλη ευθύνη των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ γι’ αυτό το θέμα. Ποια ήταν όμως η στάση των κομμάτων από τη μέρα της κατάθεσης του νομοσχεδίου μέχρι την ψήφισή του? Ο λαός περίμενε ίσως, σύμφωνα με το δημοψήφισμα του ’74, ότι όλα τα κόμματα θα κρατούσαν την ίδια στάση στα ζητήματα που σχετίζονταν με τον έκπτωτο μονάρχη και εκκρεμούσαν ήδη δυο ολόκληρες δεκαετίες. Δεν έγινε όμως έτσι.

Νέα Δημοκρατία. Σε ανακοίνωσή της η ΝΔ τόνιζε, ‘’ Η κυβέρνηση για να καλύψει την απραξία της, την αδυναμία και την ανικανότητα της να αντιμετωπίσει τα κρίσιμα προβλήματα, επέλεξε να καταθέσει αυτή τη στιγμή το νομοσχέδιο για την βασιλική περιουσία, με σκοπό να αποπροσανατολίσει τον ελληνικό λαό από τα σοβαρά προβλήματα που τον απασχολούν’’. Αμέσως μετά, στις 3 Απρίλη, ο επίτιμος πρόεδρος της ΝΔ, ο γνωστός μοναρχικός και αυλόδουλος, Κ. Μητσοτάκης, καταγγέλλει το σχέδιο νόμου ως ‘’αντισυνταγματικό’’, ενώ στη συνέχεια γνωστοί μοναρχοφασίστες βουλευτές του ίδιου κόμματος όπως, Ανδρεουλάκος, Παπαδόγγονας, Ξαρχάς, Ζαχαράκης κ.α. ξεσπαθώνουν για δυο ολόκληρες βδομάδες υπέρ του έκπτωτου μονάρχη, προκαλώντας θρασύτατα τα αντιμοναρχικά δημοκρατικά αισθήματα του λαού μας. Και ο Έβερτ στη γραπτή δήλωσή του 13 Απρίλη επαναλαμβάνει τα περί ‘’αποπροσανατολισμού’’ και παραπλάνησης του λαού και τα περί ‘’αντισυνταγματικότητας’’ του νομοσχεδίου. Ολόκληρο το κόμμα της ΝΔ, με τις φιλομοναρχικές του τοποθετήσεις αυτές τις ημέρες, την αποχώρησή του 12 Απρίλη από τη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη δήμευση της ‘’περιουσίας’’ του έκπτωτου μονάρχη, αλλά και την αποχώρησή του από τη Βουλή κατά την ώρα της ψηφοφορίας έδειξε με τον πιο πειστικό τρόπο τον αντιδραστικό μοναρχικό του χαρακτήρα και όχι πως θέλει να το παρουσιάσει ο ‘’ριζοσπάστης’’ σε αλλεπάλληλα δημοσιεύματα του, σαν δήθεν μόνο απλή ‘’σύμπλευση της ηγεσίας της ΝΔ με τους νοσταλγούς του Γκλύξμπουργκ’’. Ο ‘’Ρ’’ έγραψε για ‘’ακροβασία αυτού του κόμματος μεταξύ του ‘’εκσυγχρονιστικού’’ του προφίλ και της ισχυρής φιλομοναρχικής ομάδας των βουλευτών της ΝΔ’’ (Ρ, 5.4.94), για ‘’διαπιστευτήρια’’ του Έβερτ στους φιλομοναρχικούς μίλησε για ‘’σύμπλευση της ηγεσίας της ΝΔ με τους νοσταλγούς του Γκλύξμπουργκ’’ (Ρ, 14.4.94) και στον τίτλο ‘’πανηγυρική σύμπλευση ΝΔ με μοναρχικούς’’ (!!!), λες και δεν κράτησε σύσσωμη η ΝΔ την ίδια στάση απέναντι στα ζητήματα που αφορούσαν τον Γκλύξμπουργκ (υπέρ των συμφερόντων του έκπτωτου μονάρχη) και δεν αποχώρησε σύσσωμη από τη Βουλή κατά την ψήφιση του νομοσχεδίου. Απροκάλυπτος, λοιπόν, εξωραϊσμός αυτού του αντιδραστικού φιλομοναρχικού κόμματος από μέρους της ρεβιζιονιστικής ηγεσίας, αλλά και προκλητική στάση απέναντι στους κομμουνιστές και αντιφασίστες που γνωρίζουν καλά, ότι αυτό το κόμμα συγκεντρώνει στις γραμμές του γνωστούς και κρυφούς μοναρχοφασίστες, χουντικούς, απογόνους των συνεργατών των κατακτητών και των δοσιλόγων, των τρομοκρατών, χαφιέδων, βασανιστών, τραμπούκων, κλπ είναιτ ο κόμμα των τρικύκλων και των σιδηρολοστών (Λαμπράκης, Τεμπονέρας, κλπ) και των πρωτοπαλίκαρων της ΕΚΟΦ. Η σημερινή θέση της ρεβιζιονιστικής ηγεσίας για ‘’εκσυγχρονιστική’’ ομάδα Έβερτ είναι επανέκδοση της γνωστής μεταπολιτευτικής τους θέσης της λεγόμενης ‘’φωτισμένης Δεξιάς’’, την οποία ο Λ. Κύρκος διακήρυσσε σε όλους τους τόνους. Με τη ‘’φωτισμένη’’ ή ‘’εκσυγχρονισμένη’’ και μη Δεξιά, η ρεβιζιονιστική ηγεσία σχημάτισε κυβέρνηση το 1989, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά και μοναδική ως τώρα φορά στην ιστορία της εκατονταετούς ύπαρξης του ρεβιζιονισμού από τα τέλη του περασμένου αιώνα.

Ηγεσία ‘’Κ’’ΚΕ-Ριζοσπάστης. Πολύ χαρακτηριστικός είναι ο τίτλος του ‘’Ρ’’ την επομένη της κατάθεσης του σχεδίου νόμου, ‘’παιχνίδια με την βασιλική περιουσία’’ (‘’Ρ’’ 2.4.94.)!!! Αναφερόμενος στην κατάθεση γράφει, ‘’πρόκειται ουσιαστικά για μια προσπάθεια αντιπερισπασμού της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και δημιουργίας εντυπώσεων, ενόψει των επερχόμενων ευρωεκλογών, αλλά και της δημοσιοποίησης την ερχόμενη εβδομάδα στη Βουλή του νέου αντιλαϊκού φορολογικού νομοσχεδίου’’. Μήπως αργότερα άλλαξαν στάση? Καθόλου! Στις 11 Απρίλη ο τίτλος του ‘’Ρ’’ είναι ‘’Αποπροσανατολισμού και θρασύτητας συνέχεια..’’ και στη δήλωση του Μ. Μαϊλη (‘’Ρ’’, 12.4.94) (μέλος του ΠΓ) γίνεται λόγος για ‘’αποπροσανατολισμό των εργαζομένων από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν’’. Την ίδια ημέρα οι ρεβιζιονιστές βουλευτές στην αρμόδια Κοινοβουλευτική Επιτροπή επισημαίνουν τη ‘’χρήση του συγκεκριμένου νομοθετήματος, σαν πόλο αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης, όταν την ίδια στιγμή συζητείται το φορολογικό νομοσχέδιο’’ (‘’Ρ’’, 13.4.94). Με άλλα λόγια, ένα πάγιο, σωστό και για δυο ολόκληρες δεκαετίες ανεκπλήρωτο αίτημα του λαού μας, εκείνο της απαλλοτρίωσης της βασιλικής ‘’περιουσίας’’, είναι για τους ρεβιζιονιστές ηγέτες ανύπαρκτο και ‘’παιχνίδι’’, και όταν τίθεται για λύση, αυτοί το χαρακτηρίζουν ‘’πόλο αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης’’(!) και μια ‘’προσπάθεια αντιπερισπασμού της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ’’, και επομένως κατά τους ρεβιζιονιστές δεν έπρεπε να τεθεί για λύση ούτε και τώρα. Τι άλλο μπορεί να σημαίνει η τοποθέτηση αυτή, αν όχι υπεράσπιση των συμφερόντων των Γκλύξμπουργκ στο συγκεκριμένο θέμα? Μα τα ίδια ακριβώς υποστήριξε και η ΝΔ και δεν είναι καθόλου τυχαία η ταύτιση των θέσεων τους, δηλαδή εκείνη του λεγόμενου ‘’αποπροσανατολισμού του λαού’’, που πίσω της υποκρύπτεται η υπεράσπιση των συμφερόντων του έκπτωτου μονάρχη. Ένα άλλο ερώτημα που πλανάται στο λαό είναι γιατί σε αυτά τα 20 χρόνια δεν έθεσαν οι ρεβιζιονιστές βουλευτές αυτό το θέμα στη Βουλή. Την απάντηση και σε αυτό το ερώτημα δίνει η σημερινή στάση τους. Με αυτή την ευκαιρία, ας σημειώσουμε εδώ, ότι είναι ακριβώς αυτή η δεξιά πολιτική γραμμή της ρεβιζιονιστικής ηγεσίας που άφησε και αφήνει ανοιχτό το δρόμο στη δημαγωγία του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ και οδήγησε πλήθος κόσμου της αριστεράς στις γραμμές αυτού του κόμματος.